null Beeld

Coldplay - A Head Full of Dreams

Ook al is golden boy Chris Martin de laatste jaren enigszins van z’n voetstuk gevallen, hij en zijn groep Coldplay willen nog steeds muziek maken die de Engelsen zo mooi ‘uplifting’ noemen: verheffend, maar ook euforisch, positief, spiritueel. Een nobel streven, maar had de duivel niet the best tunes?

‘A Head Full of Dreams’ en ‘Birds’ zijn allebei gestoeld op riffs die bastaardkinderen lijken van de riff uit U2’s ‘Where the Streets Have No Name’ – hetzelfde zinderende gitaarpatroon, dezelfde ambitie om er in concertzalen het dak af te spelen. Inclusief Martins eeuwige ooh-ooh-oohs, die de fans willen conditioneren tot meezingen. Alleen: voor ‘Where the Streets Have No Name’ ga je makkelijker plat want dat is met voorsprong de betere song.

Wat Coldplay boven hun status van meisjeshelden deed uitstijgen, waren de superieure melodieën en onweerstaanbare hooks van het handvol parels op hun eerste drie platen: ‘Everything’s Not Lost’, bijvoorbeeld. Daar schort het hier aan. Ze proberen vanalles – pop, rock, soul, gospel (ene Barack Obama zingt een flard ‘Amazing Grace’), hiphop light (ik vind Jay Z sowieso overschat en snap niet wat hij hier komt doen, behalve zijn wijn verwateren) en zelfs disco (het ritme én het basloopje uit ‘Adventure of a Lifetime’ zijn rechtstreeks overgeseind vanuit New York anno Studio 54), maar niets pákt echt. Coldplay wil ook de dansvloer inpalmen (iets wat U2 nooit echt is gelukt), maar ook dat beklijft niet, ondanks de hulp van Beyoncé.

De titels zijn steevast bigger than life: ‘Hymn for the Weekend’, ‘Adventure of a Lifetime’, ‘(My) Army of One (Is Gonna Fight for You)’… Chris Martin heeft een ‘Bittersweet Symphony’-complex – vergeet niet dat hij op Live 8 Richard Ashcroft aankondigde met de kreet ‘And now the best singer in the world with the best song in the world’. Maar geen van die nieuwe Coldplay-songs komt zelfs maar in de buurt van Ashcrofts begeesterende meesterwerk. Ook ‘Amazing Day’ (‘Beautiful Day’, iemand, of ‘Perfect Day’?) is helaas geen amazing song. En grapjes als een amper verborgen track (van één minuut) die ‘Secret Track’ heet (of is het ‘X Marks the Spot’?) zijn al tien jaar belegen.

‘Up! Up!’ sluit af, maar maakt z’n belofte niet helemaal waar. Noel Gallagher, die er een gitaarsolo voor levert, heeft zelf betere Champagne Supernova’s geschreven. Ook hier is het peil wisselvallig, meer up & down. Al bij al een ongelijke plaat, meer van hetzelfde maar iets minder goed.

Dat Coldplay geen tijd vrijmaakt voor een interview met België is al droef, maar dat ze er wel eentje gaven aan de Wall Street Journal – het lijfblad van de foute zakenlui aan wie we de economische crisis hebben te danken – is ronduit fout. Zo wordt de groep meer dan ooit de Dire Straits van nu: een gevaarloze mainstream act voor gezinshoofden met anderhalf kind – de stationwagen van de popmuziek.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234