Coldplay: 'Coldplay-haters bedienen vinden we even waardevol als fans blij maken'

Toen Chris Martin vorig jaar liet vallen dat de zevende Coldplay-plaat ook weleens de laatste zou kunnen zijn, trokken wereldwijd enkele miljoenen mensen zich de haren uit het hoofd. Die zevende plaat,

'Ik voel mij tegenwoordig het gelukkigst als ik een nummer schrijf op een dinsdagmorgen, net nadat ik een kom cornflakes gegeten heb'

De zanger zit tegenwoordig zelfs weer zo lekker in zijn vel, dat er van splitten geen sprake meer is!
Chris Martin «Het is nochtans lange tijd anders geweest: ik zat écht diep. Om er na tien jaar huwelijk plots alleen voor te staan… Ik wist niet meer van welk hout pijlen te maken en werd overspoeld door angst, waardoor ik ook steeds onzekerder werd over de muziek die ik toen schreef.

»Zelfs m’n vrienden konden het niet meer aanzien (lacht). Eén van hen stopte me wat boeken toe, waaronder ‘Man’s Search for Meaning’ – de memoires van psychiater en Holocaust-overlever Viktor Frankl – en een dichtbundel van de 13de-eeuwse Perzische dichter Rumi. Daar kon ik troost uit putten. Vooral Rumi’s gedicht ‘The Guest House’ was een eyeopener: het daagt je uit om donkere gedachten toe te laten. Het leert je om nergens van weg te lopen, te aanvaarden wat je overkomt, en erop te vertrouwen dat de dingen weer kleur zullen krijgen. Dat heeft me erdoor getrokken.»

- Vandaar dat er een ietwat psychedelische spoken word-versie van het gedicht op de nieuwe plaat staat?

Martin (knikt) «Zonder overdrijven: ‘The Guest House’ heeft m’n leven veranderd. Het heeft me geleerd dat je elk gevoel als een geschenk moet beschouwen. Zelftwijfel kan even nuttig zijn als vreugde, als je het maar weet om te buigen tot een drijvende kracht.

»Ik ben me ervan bewust hoe zweverig dat klinkt, dus ik zal het maar meteen zelf zeggen: ‘A Head Full of Dreams’ is onze hippieplaat. Ze handelt over liefde, aanvaarding en berusting. Onze vorige plaat, ‘Ghost Stories’ (uit 2014, red.), was intiemer; we hebben, zoals Bruce Springsteen dat ook doet, even gas teruggenomen, zodat we op ‘A Head Full of Dreams’ weer volop onze zin konden doen – in ons geval was dat: experimenteren. We zijn er overigens direct na ‘Ghost Stories’ aan begonnen: in plaats van de wereld rond te gaan touren, zijn we gewoon in de studio gebleven. Het universum stuurde me plots zo veel nummers toe, dat ik dacht: ‘Ik. Moet. Blijven. Opnemen.’ En ik had na m’n breuk sowieso niet bepaald zin om de spotlights op te zoeken (lachje).»

- Wat dat hippiegehalte betreft: je publiceerde de lyrics van de nieuwe single ‘Adventure of a Lifetime’ hartvormig en in alle kleuren van de regenboog op het internet, en ook het artwork van ‘A Head Full of Dreams’ is bijzonder kleurrijk – om niet te zeggen flashy.

Martin «Eigenlijk zijn we altijd al erg met kleur bezig geweest: denk maar aan onze eerste single, ‘Yellow’. Maar de laatste tijd heb ik me verdiept in synesthesie (een vermenging van de zintuigen die bij sommige mensen zo sterk is, dat ze bijvoorbeeld kleuren kunnen proeven, red.) en dan specifiek in het associëren van muziek met kleuren. Dat deed me beseffen dat ik zelf ook synesthesie heb – wat volgens mij niet zo ongewoon is voor songschrijvers. Ik zie niet alleen een kleur voor me wanneer ik andermans platen hoor, maar zelf probeer ik ook altijd een muzikaal kleurenpalet in onze platen te steken. Het was bijvoorbeeld de bedoeling om ‘Ghost Stories’ zilver te laten klinken, een kleur die bij mij het gevoel van een rustige nacht oproept. Met ‘A Head Full of Dreams’ wilden we dan weer het hele spectrum oproepen. De kleuren die we daarvoor misten in de band – want let’s face it: wij zijn maar vier doodgewone Britten die drums, piano, gitaar en bas spelen – hebben we proberen op te roepen met gastmuzikanten en nieuwe producers.»

- Die producers zijn de Noren Tor Hermansen en Erik Mikkelsen, beter bekend als Stargate, die met ‘Don’t Stop the Music’ en ‘Irreplaceable’ eerder hits voor Rihanna en Beyoncé leverden. Apart.

Martin «We hebben hen ontmoet toen we samen aan ‘Miracles’ werkten, een nummer voor Angelina Jolie’s film ‘Unbroken’. Ik speelde al langer met het idee om hen voor de volledige plaat onder de arm te nemen, maar aangezien Coldplay een democratie is, moest ik dat nog verkocht krijgen aan de anderen. Ik was bang dat Jonny (Buckland, gitaar, red.), Guy (Berryman, bas, red.) en Will (Champion, drums, red.) mijn voorstel zouden weglachen: ‘Met de producers van Rihanna? Ben je gek?’ Ze zijn op dat vlak namelijk wat conservatiever dan ik (lacht). Maar mijn vrees bleek dus ongegrond: ze zagen het meteen zitten. Tor en Erik overtuigen heeft dan weer meer voeten in de aarde gehad: ze wilden van elk nummer demo-opnames horen, omdat ze het vertikken te werken met materiaal dat ze maar niets vinden. Erg oldskool: we werden pardoes teruggekatapulteerd naar onze begindagen, toen we onszelf uit de naad werkten om aan platenmaatschappijen te bewijzen wat we konden. Ik moest verdorie zelfs weer auditie gaan doen: kwam ik daar bloednerveus binnengeschuifeld om achter de piano plaats te nemen en een nummer in te zetten (lacht).

»Toen Tor en Erik eenmaal aan boord waren, was het opnameproces niets minder dan bevrijdend: alles kon en alles mocht. We besloten om er volledig voor te gaan en samen te werken met iedereen die we goed vinden, van Beyoncé tot Oasis. Dus stond Noel Gallagher plots in onze studio op zijn gitaar te rammen – het is zijn gitaarpartij die je hoort in ‘Up & Up’. En wie goed luistert, kan op ‘Hymn for the Weekend’ niet enkel Beyoncé, maar ook haar dochtertje Blue Ivy horen.»

- Het minste wat je van ‘Hymn for the Weekend’ kunt zeggen, is dat het atypisch is.

Martin «Op een dag was ik naar Flo Rida of iets in die aard aan het luisteren, en ik dacht: ‘Hoe jammer dat Coldplay nooit een clubhit à la ‘Turn Down for What’ (van DJ Snake feat. Lil Jon, red.) zal hebben!’ Meteen daarna vroeg ik me af : ‘En waarom eigenlijk niet?’ De titel ‘Drinks on Me’ schoot me te binnen, er viel me een melodie in – (zingt) ‘Drinks on me, drinks on me’ – en voor ik het wist had ik een volledig nummer. Ik zag het al helemaal voor me: een club vol coole vogels die elkaar stante pede beginnen te trakteren als ze het nummer horen (lacht). Toen ik het voorlegde aan de rest van de band, zeiden ze droogweg: ‘No way dat jij een partyzin als ‘Drinks on me’ geloofwaardig kunt brengen.’ Dat veranderde dus al snel in ‘Drink from me’, en de song werd opgehangen aan het idee een engelachtig persoon in je leven te hebben. Beyoncé was geknipt voor de guest vocals


Vriendendienst

- Gebruik je speciale technieken om inspiratie te krijgen?

Martin «Freeform writing. Het enige wat je daarvoor nodig hebt, is een blanco vel papier en een pen. Twaalf minuten aan een stuk schrijf je alles op wat er in je opkomt – maar dan ook echt álles. De bedoeling is dat je jezelf niet censureert, en die twaalf minuten gebruikt om dingen uit je systeem te krijgen. Je herleest het ook niet, maar gooit het meteen weg. Als je dáárna opnieuw begint te schrijven… hemels. De lawaaierige gedachtes, die al de rest overschaduwen, zitten dan niet meer in de weg.

»(Abrupt) Weet je wat er je creativiteit ook een boost geeft? Vasten. Eénmaal per week eet ik gedurende 24 à 30 uur helemaal niets. Daar word je erg helder van, en het levert de beste ideeën op. Daarnaast heeft het me ook dankbaar gemaakt voor voedsel, en voor het leven in het algemeen. Echt: ik voel mij tegenwoordig het gelukkigst als ik een nummer schrijf op pakweg een dinsdagmorgen, net nadat ik een kom cornflakes gegeten heb. Dat vindt zeker z’n weerklank in onze muziek: volgens mij klinkt die vrolijker dan vroeger.»

- Heb je een favoriete track?

Martin «‘X Marks the Spot’, het nummer dat wellicht het minste Coldplay klinkt van de hele plaat (lacht). Daarin jaag ik lyrics door een vocoder, op het ritme van drum loops. Veel instrumenten die we in ‘X Marks the Spot’ gebruiken, bestonden nog niet toen we in 1999 onze debuutplaat ‘Parachutes’ opnamen. Mensen die verwachten dat ‘A Head Full of Dreams’ een rockplaat is, zullen dus bedrogen uitkomen. Al zou ik Coldplay zelf nooit als een rockband omschrijven.»

- Vind je het vervelend dat mensen die naar Coldplay luisteren, de muziek meteen linken aan je privéleven?


Martin «Ik snap het wel: als ik een nummer hoor dat ik goed vind, wil ik ook meteen weten wie erachter schuilt. ‘O, dit is van de Sherman Brothers, die ook ‘Chitty Chitty Bang Bang’ schreven en een hoop Disney-songs!’ Natuurlijk zijn er momenten waarop ik wou dat niemand iets van me afwist, maar ik weet ook wel dat dat totaal onrealistisch is. Wat ik na al die jaren wel nog steeds vreemd vind, is dat mensen dénken dingen te weten over me die eigenlijk voor geen meter kloppen – dat hebben ze dan uit geruchten, of uit quotes die uit hun context getrokken worden. Al moet ik toegeven dat ik daar zelf ook schuldig aan ben. Als ik een nieuw nummer hoor van Rihanna, sla ik meteen aan het googelen: ‘Waar houdt Rihanna zich dezer dagen eigenlijk mee bezig?’»

- Ik vraag het maar omdat je ex-vrouw Gwyneth Paltrow meezingt op de liefdesballade ‘Everglow’. Is dat niet vrágen om de geruchtenmolen op gang te trekken?

Martin (kort) «Het was een vriendendienst. Onze kinderen (Apple en Moses, red.) zijn ook te horen in het achtergrondkoor op verschillende nummers, net als verschillende vrienden en familieleden – van álle bandleden. Als het voor iedereen fun is, dan is er toch niets mis mee?»

- Je nieuwe vriendin, de actrice Annabelle Wallis, zingt ook mee.

Martin «Iedereen die gevraagd werd mee te komen zingen op ‘A Head Full of Dreams’, maakt een belangrijk deel uit van ons leven. Met het gevaar weer te zweverig te klinken: ik probeer hard om iedereen die ik tegenkom naar waarde te schatten. Dat heeft ‘The Guest House’ me ook bijgebracht. Het achtergrondkoor op de plaat is er toevallig bijgekomen: m’n kinderen kwamen na school eens langs in de studio, waren wat aan het dollen, en zijn uiteindelijk mee op de plaat beland. Hetzelfde met Blue Ivy: opgenomen in New York toen ze bij Beyoncé in de studio was. Ik vind het geweldig: het doet me denken aan de Griekse tragedies. Bij ons wordt het koor op dezelfde manier gebruikt: ter versterking en bevestiging van wat ik zing. ‘Je hebt gelijk, Chris! Keep singing’! (lacht)»

- Toen werd bekendgemaakt dat jullie een nieuwe plaat zouden uitbrengen, twitterde iemand: ‘Het is te makkelijk om Coldplay te haten. Ik heb liever iets wat uitdagender is, y’know?’ Doen zulke uitspraken je iets?

Martin «Iemand plezier verschaffen omdat hij je haat, is misschien even waardevol als iemand blij maken omdat hij je geweldig vindt. Een beetje zoals in ‘Despicable Me’. Door aan te geven wat ze niet goed vinden, positioneren mensen zich ook tegenover anderen. Iederéén doet dat. Maar ik focus liever op de mensen die wel appreciëren wat we doen, en dat zijn er toch ook niet weinig. Ik geef mezelf bloot op ‘A Head Full of Dreams’, en het kan best dat sommigen dat maar niets vinden. Maar ik vertik het om me te weg te steken achter een pose of achter cynisme, enkel en alleen om kritiek te vermijden. Trouwens: we zijn nooit cool geweest.»

© The Wall Street Journal

Vertaling en bewerking:

Katrien Depecker


Bekijk 'Adventure of a Lifetime', de nieuwe Coldplay-single, live gebracht in het Engelse tv-programma 'TGI Friday':

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234