null Beeld

Coldplay - Ghost Stories

Vanaf het prille begin waren er Coldplay-­haters die de groep hekelden omwille van de weke sentimentaliteit of, al dan niet openlijk, jaloers waren op het effect van Chris Martin op vrouwen en op het wereldsucces. Hits én roem én geld én Gwyneth Paltrow – voor sommigen was het te veel om te verteren.

Recent verstrekte Coldplay de tegenstanders iets te veel munitie. Omdat elke volgende plaat iets minder goed was dan de vorige. Omdat – het is ook U2 een tijdje overkomen – bij monstersuccessen een soort metaalmoeheid optreedt. En omdat de soap Chris/Gwyneth iets te lang aansleepte. En, in tegenstelling tot U2 en Bowie, bleek de invloed van Brian Eno op de groep much ado about nothing – ondanks zijn creatieve capriolen en inventief geformuleerde gebakken lucht was Coldplay na zijn vertrek géén andere groep, noch een betere.

Stiekem willen Chris & co liever Radiohead­ zijn: écht avontuurlijk, en écht gerespecteerd. Heel nobel, maar ook die ambitie is dubbelzinnig, want Coldplay wil avontuurlijk zijn met één oog op de hitparade en een tweede op de kassa. En Chris is simpelweg niet in staat om een song te schrijven zonder meezingbare ‘Oe-oe-oe’s’, net zomin als Sting dat ten tijde van The Police kon laten (er zijn trouwens nog meer parallellen te trekken tussen die twee, al ben ik zeker dat Chris nooit solo zal gaan).

Ik ben geen aanhanger van de theorie dat artiesten bij drastische koerswijzigingen­ meteen ook betere artiesten worden. En waarom zouden ze? De meest avontuurlijke plaat van Neil Young was veruit z’n slechtste­ – ‘Trans’, iemand? Wie zit te wachten op reggae of techno van Tom Waits? En mocht, pakweg, Van Morrison morgen de aanvechting voelen om plots death metal te gaan maken, bij wie kunnen we dan terecht voor Van Morrison?

Wat heeft de lange sabbatical van Coldplay én hun theoretische herbronnings- en vernieuwingsdrang deze keer opgeleverd? Een goeie plaat, zonder meer. Met openers ‘Always in My Head’ en ‘Magic’ zij aan zij kan het speculeren meteen beginnen: hoeveel procent van de teksten gaat over Gwyneth? Wij hopen dat het nog goed komt tussen die twee, al was het maar omwille van Grapefruit en Kumquat (dochter Apple , nu negen – ze worden zo snel groot, hè, madame – zingt trouwens backing vocals op ‘Always in My Head’).

Je kan beter niet te veel focussen op vermeende metaforen en beeldspraak (‘I’m lost in your fire below’,‘Another’s Arms’, huwelijksklokken in de outro van ‘Oceans’, ‘If you don’t love me then lie to me’...) En ook niet te lang speuren naar invloeden of samples, want die zijn naadloos geassimileerd (na vijf beluisteringen vermoed ik enkel dat iemand in de studio ‘I’m Not in Love’ van 10CC heeft opgezet. Of, getuige ‘Midnight’ en ‘A Sky Full of Stars’, trance-house-potpourri uit de ­nineties.)

Meer dan hun vorige twee worpen is ‘Ghost Stories’ een back to the roots-plaat, hún roots welteverstaan: simpele, lieflijke songs zonder al te veel weirde of pseudo-avant-gardistische Eno-tierlantijntjes – een snuifje echo hier, een laagje elfenstof daar, meer niet. ‘Magic’ was maar een tussendoortje, de echte platcommerciële single die alle meisjesharten wil lijmen/breken/lijmen is ‘True Love’, een orgie van orgel, falset en strijkers. Gerockt wordt er amper, of het zou in het euforische, onweerstaanbare ‘A Sky Full of Stars’ moeten zijn, een uptempo stadionvuller die klinkt alsof U2 is gefusioneerd met Scala featuring Regi. En meer dan voordien liggen de andere Coldplayers aan een strakke leiband – drums hoor je soms amper, en die arme Jonny Buckland krijgt drie nanoseconden om in ‘True Love’ iets moois op gitaar te doen.

Kritiek? Afsluiter ‘O’ (nog meer Scala-imitaties – sue the bastards!) zal studentikoze besprekers tot ‘nul’-grapjes verleiden, maar dat de eindscore zeker geen tien is, is te wijten aan verschillende factoren. De heren zijn dit keer iets te dol op drumcomputers – subtiel en spaarzaam gebruikt, maar toch, één seconde van dat neurotische geritsel is er naar mijn gevoel één te veel. De teksten zijn soms erg, eh, basic (‘All I know is that I love you so’ – mag het íéts meer zijn?) En, ondanks het continu zeer behoorlijke peil, bevat ‘Ghost Stories’ geen klassiekers: geen ­‘Everything’s Not Lost’, geen ‘Shiver’, geen ‘Fix You’.

Nog een klein detail om af te sluiten: ‘Animals’, een song die beter is dan alles op deze plaat, hebben ze nooit officieel uitgebracht. Qué?! En van ‘Atlas’ evenmin een spoor. Niettemin: wie hoopte dat Coldplay het met hun zesde worp helemaal zou verknallen, moet ik teleurstellen. Volgende keer beter.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234