'Colors': Beck voor ieders spek

Colors’, de nieuwste van Beck, is een plaat die met één been in het verleden staat, en met het andere futuristische sounds verkent. Maar wat moeten de fans van de oldskool Beck daarmee? ‘Het probleem met mijn generatie is: ze is veel te klein.’

'Ik heb er twintig jaar over gedaan om een publiek te vinden'

Beck heeft een paar kleine concerten gegeven in Londen, en nu staat hij in de bar van het Corinthia Hotel vinylplaten van ‘Colors’ te signeren. Bedachtzaam, als een schilder, zet hij op iedere platenhoes een grote zwarte krabbel. Daarna wil hij wel tijd vrijmaken voor een interview. Beck haalt z’n smartphone boven: het achtergrondscherm toont een foto van een kamerbreed glimlachend blond jongetje in trainingspak, zijn zoontje Cosimo. Maar hij wil me geen familiefoto’s tonen, wel een reeks foto’s en filmpjes van Tom Petty’s allerlaatste concert. Op dat concert van Petty in de Hollywood Bowl in Los Angeles, op 25 september, stond Beck in het publiek. Vandaag heeft hij er spijt van dat hij niet het hele concert heeft gefilmd.

Beck «Het tragische is dat zijn dood wellicht had kunnen worden voorkomen, als hij voor een check-up naar de dokter was geweest. Hij zag er die avond erg moe uit, en hij voelde dat het een lange, slopende tournee was geweest, zei hij. Maar van zijn huis in Los Angeles was het een dik halfuur rijden naar het ziekenhuis.»

HUMO Jij hebt nog in Tom Petty’s voorprogramma gespeeld, niet?

Beck «Ja, maar hij was eerder al een lokale held van me: ik ben opgegroeid in Zuid-Californië, en zijn muziek staat symbool voor die leefwereld. Of ik nu een song van hem uit de seventies, de eighties of de nineties kies, altijd klinkt die zoals waar ik vandaan kom. Erg goed heb ik hem niet gekend, maar toen ik begon, heeft hij een song van me gecoverd (‘Asshole’, red.), en dat betekende erg veel voor me.

»In de jaren 90, het tijdperk van de alternatieve muziek, heerste er een enorm snobisme over wat coole en serieus te nemen muziek was, en vooral over wat dat níét was (lacht). Er werd ook neergekeken op rockmuziek uit de jaren 80. Maar niemand die eraan dacht om Tom Petty niet cool te vinden, ook al maakte hij deel uit van de muziekbusiness van de jaren 70 en 80. Hij was toen al tijdloos. Hij had een enorme naturel en was altijd zo relaxt: hij kwam recht uit de Keith Richards-school (lacht).

»Veel mensen zeggen me dat mijn nieuwe plaat ‘Colors’ te commercieel is, maar één van de toetsstenen ervan is de sound die Jeff Lynne de platen van Tom Petty eind jaren 80 heeft bezorgd. Of de sound waarvoor Quincy Jones in de eighties garant stond: een ongelofelijk helder en groots geluid, maar wél met tonnen soul erin. Sorry, jongens, maar ik heb géén bluesplaat gemaakt. Géén rock-’n-rollplaat.»

HUMO In de video voor de single ‘Wow’ waren je kinderen Cosimo en Tuesday even te zien. Heb je de song ‘Up All Night’ voor hen geschreven? Kinderen houden nu eenmaal van dingen als ‘Happy’ van Pharrell.

Beck «Er is niet één aanleiding voor het schrijven van een bepaalde song, of een plaat als ‘Colors’. Het leven is multidimensionaal. Ik ben continu onderweg en sta altijd wel ergens op een festival. Als je van land naar land trekt, is het alsof je in een rondreizend circus zit. De festivalsfeer is er ook één van één groot feest. Bovendien heb ik nu een punt in mijn carrière bereikt waarop we de headliner zijn op veel van die festivals. Tel dat allemaal op, en je hebt de euforie waarin ‘Colors’ is verwekt.

»Ik ben drie jaar geleden al aan de plaat begonnen, sommige songs dateren zelfs van vóór ‘Morning Phase’. De juiste sound vinden heeft me veel tijd gekost. Die van ‘Wow’ had ik erg snel, in twee dagen. Maar aan het nummer ‘Colors’ heb ik twee, drie maanden zitten sleutelen. Om nog maar te zwijgen van het artwork: acht maanden heeft het geduurd voor ik de perfecte hoes had (lacht).»


Weirdo’s bij elkaar

HUMO Je hebt ‘Colors’ met je kompaan Greg Kurstin gemaakt. Die was lang geleden muzikant in je groep, maar werd coauteur annex producer voor Lily Allen, Adele en Sia. Had hij dat al in zich toen hij met jou tourde?

Beck «Natuurlijk, het enige waar we toen over praatten, was popmuziek. Greg en ik zijn allebei opgegroeid met punk en alternatieve muziek, jazz en sixties-stuff. Het is intussen vijftien jaar geleden dat hij nog bij mij heeft gespeeld, maar we luisterden toen onafgebroken naar Justin Timberlake en Nelly. Praten over de muziek die we zelf maakten, dat interesseerde ons niet. We lulden liever over zaken als ‘Wat gebeurt er als je de sounds van Kraftwerk zou mengen met een beat van Pharrell én iets van Beyoncé?’ Of we probeerden van een song op ‘Midnight Vultures’ een Neptunes-track te maken, of een song van The White Stripes. ‘Colors’ is het resultaat van al die gesprekken. Greg en ik waren twee weirdo’s, hoor.

»Veel van de muziek die ik in de jaren 90 heb gemaakt, was beïnvloed door OutKast en R. Kelly, en wat later werd ook Missy Elliott belangrijk voor me. Die houding had ik als kind al: ik luisterde naar Siouxsie And The Banshees en The Clash, maar ik hield evenveel van Prince en Grandmaster Flash. Ik luisterde naar Sonic Youth én naar N.W.A, naar Nirvana én naar De La Soul. En naar muziek van de Brazilianen Jorge Ben en Caetano Veloso. En naar sixtiesbands als The Zombies en The Creation. Als de nieuwste van Sebadoh uitkwam, dan kocht ik tegelijk ook een plaat van Serge Gainsbourg

HUMO Zo weird is dat toch niet? Het is toch typerend voor onze generatie dat ze naar alle soorten muziek luistert?

Beck «Ja, maar het probleem is: mijn, onze generatie is zo verdomd klein. Het moet met het geboortecijfer te maken hebben, denk ik soms. Aan de ene kant heb je de generatie van de jaren 60 en 70, de babyboomers. En aan de andere kant is er de jonge generatie van popsterren en hiphopfenomenen, de beroemdheden van nu. Ik bevind me qua leeftijd tussen die twee uitersten, ook qua smaak. Ik hou oprecht van die twee soorten muziek. Maar de oudere generatie van Bruce Springsteen en The Rolling Stones is wellicht niet al te geïnteresseerd in Skrillex en consorten, die luistert liever naar James Taylor (lacht). En ik zie een Skrillex-fan ook niet meteen een James Tayor-plaat opleggen. Maar ik luister naar allebei, en ik hoor waar die zogenaamde extremen elkaar raken. En het is op dat kruispunt dat ik mijn muziek maak. Misschien is dat mijn rol in de muziek, denk ik de laatste jaren: ik ben een kruispunt.»

HUMO Ben je dat niet altijd geweest? Je paste nooit ergens in. In volle grungetijd kwam je met ‘Loser’: daar zat wel een nihilistische boodschap in, maar tongue in cheek. En de muziek was hiphop.

Beck «Ja, dat klopt. Op al mijn platen, met uitzondering van ‘Sea Change’, kun je horen dat ik een white kid ben die is opgegroeid met punk, postpunk en de alternatieve muziek van de eighties, maar die ook van dub en blues en r&b en hiphop houdt. Alleen heeft men dat lang niet voor vol aanzien.

»Een song als ‘Loser’ of een plaat als ‘Odelay’ was ‘rare muziek’ bij de release in de jaren 90. Ik moest mezelf continu verdedigen tegen interviewers en mensen van de muziekindustrie. Ze vonden het naar gimmicks ruiken. Echte muziek, dat was gitaar, bas, drums en zang. En ik kwam met die rare geluiden: een fuzzgitaar, een hiphopbeat en blazers. Er werd me constant verteld dat ik overgangsmuziek maakte, dat ik nog op zoek was, dat ‘het’ er nog niet was.

»Ik herinner me uit die tijd ook dat ik het voorprogramma verzorgde voor grote groepen en een song als ‘The New Pollution’ speelde. Het publiek lachte me simpelweg uit: ‘Waar heeft die idioot het over?’ Ik heb er twintig jaar over gedaan om een publiek te vinden.»

'Prince zijn geur herinner ik me niet, wel dat hij zo klein was.'

HUMO En nu je dat trouwe publiek hebt, kom je met een commerciëlere plaat als ‘Colors’, terwijl een jonger publiek misschien niet op jou zit te wachten.

Beck «De grote moeilijkheid van ‘Colors’ was: ik wou iets heel moderns maken, zonder al het goede uit het verleden te vergeten. Ik wil geen muziek maken met alléén maar een computerprogramma. Ik heb decennia gespendeerd aan het deftig gitaar en piano leren spelen: als er in de moderne popmuziek geen plaats meer zou zijn voor die instrumenten, dan wil ik er plaats voor blijven maken – of je er nu succes mee hebt of niet.

»Kijk, Bunker Hill, de buurt waarin ik ben opgegroeid in downtown L.A., hebben ze op een goeie dag gewoon opgeblazen. Dat zegt toch alles over de mentaliteit van de Amerikanen? Die mooie hotels en art-decohuizen, al die geschiedenis is gewoon wég. Je hebt alleen nog ansichtkaarten. Dat wil ik niet zien gebeuren in de muziek.»

HUMO In 2002 gebruikte je nog een ouderwetse typemachine in plaats van een computer. Dat houdt geen mens vol. Je smartphone bewijst het: ook jij moet je aanpassen.

Beck «Nou, ik denk niet dat ik ooit al in een microfoon heb gezongen die jonger dan 70 jaar was (lacht).»


Perzikenprince

HUMO In 1997 won je je eerste Grammy met je song ‘Where It’s At’. Toen vond je jezelf een outsider, je vond je prijs zelfs een overwinning op het establishment. In 2014 won je met ‘Morning Phase’ de Grammy voor Plaat van het Jaar – tot ongenoegen van Kanye West. Voelde je je toen deel van het establishment?

Beck (luchtig) «‘Loser’ was eerder al genomineerd, hoor, maar toen ben ik niet naar de uitreiking geweest.

»Er zijn zoveel artiesten uit zoveel verschillende genres die ik goed vind, ik weet niet of ik me deel voel uitmaken van iets. Muzikanten zijn ook altijd op tournee. Ik ben nu al enkele jaren bevriend met Annie Clark alias St. Vincent, we zaten daarnet nog samen bij Jools Holland. We leven allebei in L.A., maar ik had haar al een jaar niet gezien, dus ik was blij dat ik haar nog eens een knuffel kon geven. Ik heb ook vrienden van verschillende generaties: ik was bevriend met David Bowie, maar ik heb ook The Black Keys en MGMT meegenomen op tournee toen ze pas waren begonnen.»

HUMO Weet je nog hoe Prince rook toen je hem omhelsde op datzelfde Grammy-podium? Uit welingelichte bron weet ik dat hij graag naar perziken geurde.

Beck «Z’n geur herinner ik me niet, wel dat hij zo klein was. En ik ben zelf behoorlijk klein, dus dat wil wat zeggen. Ik wou hem geen pijn doen, want ik wist dat hij een wandelstok nodig had, maar ik was vooral weggeblazen door het moment. Later heb ik een foto van onze omhelzing gezien, en hij stond breed te glimlachen. Dat deed toch deugd.»

‘Colors’ van Beck is nu uit bij Capitol Records.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234