Comedy Casino

Tot voor kort was stand-up comedy op de Vlaamse televisie niet veel meer dan een entr'acte in bijvoorbeeld 'De bovenste plank', maar in 'Comedy Casino' is de stand-up comedian de maat van alle dingen: de zelfbewustheid van het genre en z'n beoefenaren is kennelijk toegenomen, net als het publiek dat in staande komieken geïnteresseerd is. Kortom: dit programma komt gelegen, en het belooft een catalogus te zijn van nagenoeg iedereen die in de Lage Landen meetelt op het gebied van stand-up comedy, aangevuld met enkele markante buitenlanders.

'200'

Omdat het vrijdagavond is en het weekend dus een aanvang neemt, zendt Canvas 'Comedy Casino' op een redelijk uur uit, terwijl comedy op die zender doordeweeks naar onchristelijke uren wordt verbannen. Zou er een systeem in zitten dat ik, als aardbewoner, niet kan doorzien?

Uit de eerste aflevering van 'Casino Comedy' bleek spoedig hoe onderling verschillend vier stand-uppers wel kunnen zijn. Het vertrekpunt van Alex Agnew kun je hedendaags klassiek noemen: een man die een lijstje van ergernissen en alledaagse ongemakken van het moderne leven afwerkt, en daarbij zo nu en dan in een komische driftdui ontsteekt, met de bijbehorende stemverheffingen en bokkensprongen.

Wouter Deprez, die ervan doordrongen leek dat hij een snoes is, of toch een geboren publiekslieveling, helde naar traditioneel cabaret over toen hij een kerkelijke lezing parodieerde. Daardoor dreef hij me terug naar mijn kindertijd in de jaren zestig, toen ik nog niet oud genoeg was om op eigen kracht aan het katholieke verenigingsleven te ontsnappen. In die kringen heb ik weleens een kapelaan met vooruitstrevende neigingen meegemaakt. Die geestelijke probeerde ons in humor in te wijden aan de hand van 'De Lachende Kerk', de elpee van het gelijknamige cabaretprogramma van de Nederlander Fons Jansen. Dat was roomse humor die voor die tijd nogal gewaagd was, en postconciliair avant la lettre: dat cabaretprogramma kwam uit in 1965, het jaar waarin het Tweede Vaticaans Concilie pas was afgerond. De kerken zijn inmiddels leger dan ooit tevoren, maar naar het publiek van 'Comedy Casino' te oordelen werd er toch nog behoorlijk om de act van Wouter Deprez gelachen: het referentiekader bestaat dus nog. Ik kijk halsreikend, zij het verdekt opgesteld, uit naar 'De Lachende Moskee'.

De Nederlander Chris van der Ende was erg geestig: een neger die, als goedgeplaatst persoon, niet alleen zichzelf uit de taboesfeer haalde, maar ook het feit dat hij een adoptiekind is. Zelfspot voor gevorderden.

Wim Helsen was simpelweg bijzonder: met een oranje windsel om zijn hoofd zette hij een drieste figuur neer die vaagjes aan moslimterrorisme deed denken. Hij drukte zich zo goed als non-verbaal uit, maar net verstaanbaar genoeg opdat wij zouden weten dat hij zich over Sinterklaas stond op te winden, wat me dan weer vaagweg aan inburgeringscursussen deed denken. Ontregelend en grappig, en geheel eigen aan Wim Helsen en aan niemand anders die hem is voorgegaan.

Adriaan Van den Hoof, de ceremoniemeester, vertelde tot slot een mop over een man die een Porsche op zijn jongeheer liet tatoeëren, etcetera - een mop die lang voor de term stand-up comedy in zwang was ook al een mop werd genoemd op feesten en partijen. Ik moest er wel om lachen, want geen lage aandrift is mij vreemd.

'Comedy Casino' was in een ommezien voorbij en had voor mijn part ietsje langer mogen duren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234