De canon van (ss)

Competitief kaasrollen, een penetreerserenade en een charmant kasteeltje van 3 miljoen

Als het virus zich zo fluks blijft verspreiden, zit u weldra weer voor enkele maanden naar uw sanseveria's te staren, maar niet getreurd: vijf weken lang heet ik u welkom in mijn Wunderkammer om u te vergasten op al het goede en mooie dat nog wél coronaproof is, als balsem voor de quarantaineziel. De grand tour van deze week: competitief kaasrollen, een penetreerserenade en een charmant kasteeltje van 3 miljoen.

U hebt het ongetwijfeld ook al gevoeld. In de liefde geldt: I want the one I can't get, je wilt nog het meest die éne die jou afwijst. En nu, in het coronatijdperk, geldt: hoe minder je mág reizen, hoe groter de drang is om net dat te doen. Daarom kunnen vrije mensen zich pas nu een beetje, maar nooit ten volle, voorstellen hoe een verblijf in de gevangenis voelt: de tantaluskwelling van die wonderlijke wijde wereld, onbereikbaar aan de andere kant van de tralies.

In de 18de eeuw trokken verlichte geesten op grand tour, een intellectuele pelgrimstocht langs de culturele hoogstandjes van Europa. Maar er was ook de armchair traveller, de intellectuele kluizenaar die avonturen beleefde door thuis te lezen en de beeldhouwwerken en excentrieke objecten in zijn Wunderkammer te betasten.

Wij waren maandenlang noodgedwongen allemaal armchair travellers - corona lijkt bedacht door aandeelhouders van het begrip 'staycation'. Simpelweg overleven stond plots een stuk hoger op ieders bucketlist. Zodra de lockdown wordt versoepeld, begint het inhaalgenot. Compensatiehedonisme.

Dat moet voorlopig met mondjesmaat, met de handen op de rug gebonden. Want wat heb je eraan dat het Guggenheim, de Tate en Paisley Park heropenen als je niet naar de Verenigde Staten mag vliegen, of in Engeland twee weken in quarantaine moet? Wat heb je eraan als drie bereidwillige Zweedse topmodellen zich aanbieden als je impotent bent? Zo voelt niet mogen reizen.

EEN OVERLIJDEN

Wij zijn in de rouw. Corona heeft minstens één slachtoffer gemaakt in onze intieme kring. Ons favoriete hotel, onze home away from home, ging failliet. Het pand werd deze maand verkocht en is nu privé-eigendom. Ik zal de dochter of grootmoeder van de eigenaar moeten verleiden om er ooit nog binnen te mogen. Ston Easton Park, een Grade I listed Georgian manor house vlak bij Bath, was een zozeer gekoesterde verborgen parel dat ik het hotel de vorige jaren zelfs niet vermeldde in mijn Humo's Ideale Zomer-reiscolumns.

Coronaslachtoffer hotel Ston Easton Park: geniet met volle teugen van wat je hebt, want voor je het weet, is het er niet meer.

Ston Easton Park was klasse zonder snobisme, luxe zonder je blauw te betalen. Blingblingvolk haalde er de chirurgisch gecorrigeerde neus voor op omdat er geen zwembad en geen poloveld was. Their loss, our gain. Ston Easton Park was een brok über-Engelse geschiedenis op een duizend jaar oud domein. Mijn favoriete schrijver Evelyn Waugh kocht het ooit bijna aan. Scènes uit het briljante 'Gosford Park' werden er gefilmd. Er verblijven voelde alsof je te gast was bij een excentrieke Engelse earl anno 1876. Het domein was sinds Hendrik VIII zijn derde vrouw onthoofdde in handen van dezelfde Lords of the Manor: de familie Hippisley-Coxe (een double-barreled name, vrij vertaald een chique stamboomnaam waarmee de edelman uit twee lopen op de proletarische tegenstander kan schieten). De Hippisleys waren principiële estheten die letterlijk een heel dorp lieten verplaatsen omdat het hun uitzicht verpestte. Ze verlegden meteen ook de loop van de rivier, zodat die 'op een meer aan het gehoor appellerende wijze langs het huis trekt'. Mijn soort mensen.

Afternoon tea aan het haardvuur. Dollen met de huishonden Sorrel, Oscar en Sweep. Schatten zoeken op het domein. Croquet on the lawn...Allemaal voorbij. Het voelt alsof we uit de tuin van Eden zijn verdreven.

Dát zal vanaf nu de echte achilleshiel van de reisindustrie blijken: net zoals het economisch niet haalbaar is om in een zaal met een capaciteit van duizend man concerten te organiseren voor honderd muziekliefhebbers die ver uit elkaar zitten, zo is het ook verlieslatend om grote historische hotels open te houden voor een klantenbestand dat door social distancing is uitgedund.

Het illustreert ook wat ik al mijn wederhelften tot vervelens toe heb moeten inprenten: je moet je in dit veel te korte leven rücksichtslos opstellen als hyperhedonist en schaamteloos álles doen wat je wilt, zolang het kán. Want ooit zal het noodlot er een stokje voor steken: ooit smelt de gletsjer weg, ooit gaat je meest geliefde product uit de handel, ooit sluit je favoriete hotel, ooit bombardeert een fanaticus je favoriete plek - het overkwam me toen tijdens de burgeroorlog in het toenmalige Joegoslavië de Stari Most, een prachtige brug in Mostar, in puin werd gelegd.

EEN POTJE VIRTUELE SEKS

Food porn - het voyeuristisch likkebaarden bij foto's en recepten van eten, eerder dan het eten zelf - is een bekend fenomeen. Maar er zijn ook art porn, travel porn en real estate porn. Ik bezondig me al jaren zonder wroeging of schroom aan alle drie.

De eerste hint dat Covid-19 geen klein kwaaltje was, bespeurde ik begin maart op de TEFAF. Toen die prestigieuze antiekbeurs een week vroeger dan gepland abrupt de deuren sloot - een noodoperatie die letterlijk miljoenen kostte - dacht ik: Dit Is Niet Normaal. Al had ik toen nog niet door waarom naast elke fles champagne een flesje handgel stond. In tegenstelling tot de doorsneeklant van TEFAF ben ik vooralsnog niet iemand die arriveert in een Bentley of een privéjet. Maar ik ga elk jaar, omdat je zo'n topbeurs moet zien als een museum-van-één-week. Er worden duizenden kunstobjecten gekocht door beleggers die ze meestal in een kluis stoppen. Voor de leek en de pauper is zo'n topbeurs dus een unieke gelegenheid, ook al omdat de objecten op TEFAF mooier, duurder én unieker zijn dan wat onze musea met hun beperkte budgetten kunnen bieden.

De TEFAF-antiekbeurs is afgelast, maar de websites van grote veilinghuizen bieden nog art porn in overvloed.

Nu kunstbeurzen zoals Masterpiece, Art Basel, Frieze, The Armory Show en, in ons land (op een veel lager niveau), Brafa en Eurantica worden afgelast, dient de estheet die cold turkey te compenseren door te surfen naar de websites van de grote internationale veilinghuizen. Schrijf je in op de nieuwsbrief van Sotheby's, Christie's en Bonhams, dan vang je een glimp op van de kunstschatten die, nadat de hamer is gevallen, verdwijnen, om pas een generatie of twee later opnieuw zichtbaar te worden.

Hetzelfde geldt voor droomhuizen die buiten uw budget vallen - ik neem even aan dat niet alle Humolezers over 35 miljoen euro beschikken om een excentriek stulpje als Villa Troglodyte in Monaco te kopen. Spreek mij vooral tegen. Al verkies ik een simpele art-decoparel in Laglio aan het Comomeer of, als u aandringt, Villa Le Roc Fleuri in Nice. Of, waarom niet, Palazzo Sacchetti in Rome - price upon request, dan weet je dat het meer is dan wat u en ik in een leven verdienen. Ook balsem voor de quarantaineziel: sothebysrealty.comarchitecturaldigest.comluxuryretreats.com of knightfrank.com. Maar het hoeft niet bij dromen te blijven: bij estatenetfrance.com staat een charmant kasteeltje in Cannes in de etalage (ref. 5995) voor amper 3 miljoen euro! Als wij Humolezers samenleggen, is dat maar 5 euro per man! Mail Bart Vanegeren, hij regelt alles.

EEN REISAPPEL VOOR DE DORST

De Summer Solstice in Stonehenge ging dit jaar niet door. Druïden met mondmaskers leken even een optie, maar uiteindelijk koos English Heritage voor een livestream. Maar volgend jaar raad ik u aan om elke trip te koppelen aan een special event. Níét een festival waar de massa zich verdringt, maar een meer spiritueel, kleinschalig, excentriek ritueel. Je hoeft echt geen newage-zwever te zijn om van de zonnewende te genieten. En voor wie zijn rituelen graag quite silly heeft, beveel ik Cooper's Hill Cheese Rolling aan (Humo is niet verantwoordelijk voor gebeurlijke ongevallen).

EEN STREEPJE KLASSIEK

De klassieke muziek is, net zoals de jazz, haar eigen ergste vijand: start op het verkeerde punt en het onding dat zich in je oren boort, bezorgt je een levenslange afkeer. Zelf heb ik nog steeds een aversie tegen de klavecimbelmuziek die mijn vader ons elke lunch opdrong: een klavecimbel klinkt als een haastig afgewerkt prototype, als skeletten die vechten op een tinnen dak, in afwachting dat de piano wordt uitgevonden. Ook irritant: componisten die een middelmatig einde proberen op te waarderen door er niet één, maar een dozijn slotakkoorden aan te breien. Je denkt: het-is-ge-dááán! Maar. Dan volgt. Er nog een slotakkoord! En nog één! En nóg!

Helder, messcherp en potent: ­Tsjaikovski's geniale muziek kan uw leven redden.

Maar luister eens, voluit, geconcentreerd, en met het volume goed hard - dat klassiek altijd zácht moet zijn, is nog zo'n misverstand - naar de serenade voor strijkers (opus 48) van Pjotr Iljitsj Tsjaikovski. Kies, bijvoorbeeld op YouTube, voor de versie van het London Chamber Orchestra onder leiding van Christopher Warren-Green, of het Saito Kinen Orchestra onder Seiji Ozawa: die vatten pure passie. Want deze serenade moet kristalhelder en messcherp klinken, maar vooral potent: het is geen streelserenade, maar een penetreerserenade - veel andere uitvoeringen zijn te traag en te eunuchig. Geniale muziek zoals deze kan op meerdere manieren uw leven redden - als Vladimir Vladimirovitsj Poetin hier binnenvalt (het is een kwestie van tijd), zal het u helpen als u dit kunt neuriën.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234