Concert van de week: Daniel Romano

Ja, die nieuwe coupe van Kobe Ilsen mag er ook best zijn. Maar onze stem voor Beste Make-over van de Laatste Jaren gaat zonder twijfel naar de Canadese country-knakker Daniel Romano, die er in slechts twee jaar tijd in geslaagd is om op z’n platenhoezen te evolueren van ‘Bobbejaan Schoepen met soepsnor’ naar ‘Bob Dylan in z’n ‘Blonde on Blonde’-periode’.


Info en tickets: deroma.be

Het bewijs kunt u op 1 juni gaan aanschouwen in de Roma, waar u dan ook kunt horen dat ’s mans muziek rechtlijniger is dan zijn imago: ook vandaag staat Romano immers nog altijd bekend als de ‘King of Mosey’ – wat nu ook weer niet zo’n kunst is, aangezien ‘Mosey’, tevens de titel van Romano’s nieuwste plaat, een genre is dat Romano zelf bedacht heeft.

HUMO Allemaal goed en wel, maar hoe definieer je ‘mosey’ eigenlijk?

Daniel Romano «Dat doe je níét. Het betekent namelijk niets: het is eerder een list, en ik was benieuwd of ik er ook mee kon wegkomen als ik mijn muziek zo beschreef. Als genre verwijst het dus niet echt naar iets, moet ik eerlijk bekennen. Maar het is wel een fijn woord, niet?»

HUMO Dat wel.

Romano «Ik heb het destijds vooral bedacht om te vermijden dat mensen me in een genre zouden onderbrengen waar ik me niet in zou thuisvoelen. Zie het als een ontsnappingsplan: als je mijn muziek gewoon country zou noemen, zouden er al snel mensen opdagen die van dat popgejengel verwachten dat je tegenwoordig zo vaak hoort op de radio.»

HUMO Een tijdje geleden liet je op dat vlak zwaarwichtige woorden optekenen: ‘Countrymuziek is dood.’ Wie heeft dan het genadeschot gegeven?

Romano «Daarbij bedoel ik vooral dat wat vandaag country genoemd wordt, geen country ís. Die oorspronkelijke muziek, mee in het geroepen door Hank Williams, bestaat gewoon niet meer – wat mij betreft al niet meer sinds de jaren 70. Ja, er zijn nog eenzame zielen die het origineel eer proberen te betonen. Maar als je kijkt naar wat vandaag als country gezien wordt, krijg je steevast van die oppervlakkige twangy popmuziek op je bord, waarbij je na twee refreinen ook nog eens een hiphopgedeelte in je maag gesplitst krijgt. Geen idéé waar dat op slaat.

»Country was vroeger de muziek van het volk: er zaten levenslessen in, het waren bijna Bijbelteksten voor ongelovigen. Nu is het feestmuziek geworden. Veel mensen houden ervan, tot mijn grote spijt, maar ik vind dat het in de eerste plaats jeugdige breinen vergiftigt. Garbage is het, en als je het niet kunt vernietigen, kun je er maar beter snel van weglopen. Vandaar: ‘mosey’. Ik mag er namelijk niet aan denken dat mensen mijn muziek tot die troep zouden rekenen.»

HUMO Zie je er daarom ook zo anders uit, tegenwoordig? Om je af te zetten tegen wat vandaag als country gezien wordt?

Romano «Nee, ik hou gewoon van nieuwe kleren af en toe.»

HUMO Laatste vraag: in het verleden kampte je met vliegangst, wat er af en toe voor zorgde dat je een concert moest afzeggen. Nu heb je een hele reeks optredens in Europa af te werken: wil dat zeggen dat je een oplossing hebt gevonden?

Romano «Jawel: niet meer vliegen. Je stapt gewoon op de boot, zo simpel is het.»

HUMO In dat geval: goeie vaart!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234