Concertreview: Afghan Whigs (Koninklijk Circus)

Zes oudere jongens. Drie slecht opgevoede gitaren. Eén Greg Dulli. The Afghan Whigs maakten zaterdag van het Koninklijk Circus een paleis voor de jaren negentig.

Het 'Bloemen noch kransen'-verzoek op de doodsbrief van de nineties wordt veelvuldig met de voeten getreden: twintig jaar na hun perfect storm schudden de helden van toen de lakens op, tasten ze de schappen af op zoek naar dat laatste onuitgegeven riffje, en gespen ze hun gitaren opnieuw om hun uitgezette buiken. De reünie en de devaluatie van de herinnering, u kent het liedje.

'Greg Dulli komt met véél weg als-ie aan het tuymansen slaat'

'Greg Dulli komt met véél weg als-ie aan het tuymansen slaat'

The Afghan Whigs doen het anders. Dat wisten we al: in 2012 waren ze straffeloos briljant op Pukkelpop, in 2014 uitmuntend op het Cactusfestival. Vitaal, eerlijk. Jóng, zou je haast zeggen.

Er is ook die plaat: 'Do to the Beast' is geen makkelijk alibi van Greg Dulli en co om weer te kunnen gaan spelen. De nieuwe plaat was zaterdag in Brussel zelfs de prinselijke ruggengraat van een koninklijke avond. Van de gestileerde waanzin van 'Parked Outside' over het rellerige 'Royal Cream' tot het ruwe moois van 'It Kills': verrukkelijk vuurtjestook van de bonkige boevenkop en zijn vijf helers.

Anno 2015 is een concert van The Afghan Whigs meer dan ooit een hartritmestoornis. Uiteraard was er 'Debonair', het 'Smells Like Teen Spirit' van wie nog net iets verder doorgestudeerd heeft aan de hogeschool van de goot. Maar er was zo veel meer. De gulle ontroering van 'Step into the Light', bijvoorbeeld, de manier waarop 'John the Baptist' voorspel was voor de koppeltjes in de zaal, het epische 'My Enemy'. En een monumentale bisronde, met onder meer 'Summer's Kiss', 'Teenage Wristband' van The Twilight Singers, en het mysterieuze juweel genaamd 'Faded'.

Bovendien komen The Afghan Whigs met véél weg als ze aan het tuymansen slaan. 'Every Little Thing She Does Is Magic' van The Police klonk plots gevaarlijk. En doorheen het hele concert strooide Dulli mooie broodkruimels - van Fleetwood Mac, The Beatles, Jeff Buckley, The Doors en Bobby Womack. En van The Animals, echt waar: na 'Debonair' behield Dulli z'n pokerface en zette doodgemoedereerd 'The House of the Rising Sun' in.

De snijdende gitaren, de romantische soul, de dwingende brul van Dulli: The Afghan Whigs vertolkten het oergevoel van de jaren negentig - iets puur en belangrijks, een herinnering aan toen rock iets wezenlijks zei over je eenzaamheid.


Het moment

De grootste ster stond eigenlijk naast het podium: een jong crewlid dat het hele concert lang extatisch bleef dansen - een bezwerende, nieuwe inzichten in de elasticiteit van een mensenlichaam verschaffende heldendaad.


Het publiek

Zelfs het publiek van The Afghan Whigs is onherroepelijk verburgermand: het heeft nu een designerbril en een familiale verzekering. Maar zodra de nijdige oerkreet van Dulli weerklonk, was er alleen nog maar subversieve rock-'n-roll.


Quote

'Leuk dat je zo enthousiast danst, maar denk ook even aan de mensen rond je. Zo raak je nooit aan pussy.' - Greg Dulli berispt een fan op de eerste rij die uit z'n oevers tredend aan het dansen is.Tweet


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234