Concertreview: Afghan Whigs op Pukkelpop 2017

Greg Dulli en zijn Afghan Whigs hebben geen gps meer nodig om de weg naar Pukkelpop te vinden. Ze stonden hier voor het eerst midden jaren negentig, vijf jaar geleden voor het laatst. De klank zat niet van meet af aan snor, maar with some help from above werd het toch nog een memorabel concertje.

Vijf songs lang leek het alsof Afghan Whigs op een eiland stond te spelen. De drums klonken alsof iemand met een houten lepel in een bord harvermoutpap zat te kletsen, de totaalklank een brij die niet voorbij de eerste rijen geraakte. Dulli, een confectiemaat of vijftien verder dan in de nineties, trok er zich evenwel geen zak van aan. De jonge rockgod van toen is een godfather geworden, een professional met tonnen bagage die dwars door alles heen speelt. ‘Go!’, riep hij, en The Whigs waren vertrokken. Ze hadden maar een uurtje en daarin gingen ze doen wat ze zo graag doen: lekker muziek spelen.

Er kwamen donkere wolken opzetten, het begon te druppelen, regenjasjes werden bovengehaald. Dulli maande ons aan ze terug op te bergen: ‘Het gaat niet regenen, daar gaat Dave voor zorgen’. Dave Rosser, gitarist van The Whigs, een kleine twee maanden geleden overleden aan darmkanker. Ergens op een versterker lag zijn hoed. Dulli wees naar de hemel, waar net dan, op de plaats waar zes jaar geleden de storm kwam binnengedenderd, de zon door de wolken brak. ‘Hello Dave,’ zei Dulli. Iets anders dan magisch kun je zo’n moment niet noemen. Ook al omdat The Afghan Whigs vervolgens ‘Can Rova’ inzetten, ‘one of his favorite songs’. Ook van ons. Dulli verwerkte er subtiel een stukje ‘Last Goodbye’ van Jeff Buckley in. Vlak voor ons, op de vierkante meter dansvloergras die hij ter beschikking had, wervelde iemand zich van pure pret tegen de vlakte. Met een brede grijns – nog twee druppels bier in zijn beker – krasselde hij weer recht en hervatte de werkzaamheden.

Dave Rosser, in het hiernamaals blijkbaar omgeschoold tot geluidstechnicus, zorgde ervoor dat ook het geluid vanaf dan snor zat. Er kwamen blazers aan te pas in ‘Toy Automatic’ en ‘Demon In Profile’ (met Dulli aan de piano), in een setlist die voornamelijk was opgetrokken uit songs van het recente ‘In Spades’.

Afghan Whigs speelde niks van ‘Congregation’ of ‘Gentlemen’, de twee platen waarmee ze in de jaren negentig naam en faam maakten. Geen hond die daarom maalde.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234