null Beeld

Concertreview: Angel Olsen in Botanique

She’s a mystery girl.

Opener ‘Never Be Mine’ komt recht uit Roy Orbisonland, en dat is sinds - even opzoeken - 1986 en ‘Blue Velvet’ uiteraard ook een land waarin je een afgesneden mensenoor in het gras zou kunnen terugvinden.

De kleine knoeiboel waar Angel Olsen en haar vijfkoppige, in country-uniformen gestoken begeleidingsband in Brussel even mee te kampen hebben, lijkt vooral van geluidstechnische aard: gitaar moet lager, stem moet omhoog, die dingen. Als Olsen een nieuwe gitaar moet omgorden terwijl ‘Hi-Five’ al bezig is, valt op hoe kalm ze eronder blijft. Ze kan ondertussen niet anders dan weten dat ‘Shut Up Kiss Me’ zeer hitgevoelig is, maar haar blik blijft zich vooral naar binnen keren. We staan er als publiek bij, en zij kijkt door ons allemaal heen, zoiets.

Het is een magnifiek openingstrio, maar de eerste echte wow komt via een droge bindtekst: ‘Now that we’ve got that out of the way…’ Waarna Olsen drie kwartier gas terug neemt met een gemak dat wij slechts kennen van naar een andere versnelling schakelen op de fiets, de wekker in het donker terugvinden en vooralsnog niet met een vork soep eten. Het lijkt met andere woorden vanzelf te gaan. Veel waarschijnlijker is het iets met de songs al doende te pakken krijgen en met jaren van werk die daar zijn ingekropen.

Het Olsen-decreet ‘Hoe zachter de song aanzet, des te meer maakt de gitaarsolo kans om een eind weg te kronkelen’ is van toepassing in ‘Lights Out’. In ‘Heart Shaped Face’ is - with a little help from de uitstekende geluidsmix in de Orangerie - de tekst goed te horen: ‘Was it me you were thinking of? / All the time when you thought of me / Or was it your mother? / … / Or was it another? / With a heart shaped face’. ‘Sister’ is minder lang dan op de nieuwe vier- à vijfsterrenplaat ‘My Woman’.

‘Windows’ is de meest indrukwekkende zucht. In de tekst zit het verlangen de schaduwen af te werpen en de ramen wagenwijd open te zetten. Hoe hoger en ijler de stem gaat, hoe meer we altijd zachtjes willen meeneuriën, om zelfs daarin te falen. Het oudje ‘Drunk and with Dreams’ komt uit Olsens country-beginjaren, wordt veel minder dan in 2011 vanuit een echoput gezongen, en wordt opgedragen aan een zekere Heisch, die in the room zou zijn.

Olsen heeft in de Botanique haar gekste en meest onhandige bindteksten meegebracht: ‘Zijn er ook Über-chauffeurs in de zaal? En politie-agenten?’ Ze vindt onze gewoonten raar: ’Ik at vandaag mussels from Brussels. Ze werden door een kind opgediend en kwamen met servet en bestek.’ Even later ruikt ze aan haar oksels, en schrijft ze de stank die er uit opwelt toe aan de mosselen met ajuinen.

Bij ‘Not Gonna Kill You’ zijn we gekomen, de eerste van vier uptemposongs (Olsen: ’Die song schudt me wakker, it always does the trick’). ‘Sweat Dreams’ uit 2013 is fantastisch, en één van de vele songs met een gitaar die twang zegt. De band is uitstekend, maar is duidelijk bij Olsen in dienst, zoals muzikanten in de fifties en sixties bij iemand in dienst waren.

Net als haar zachte songs worden de hardere vanonder een glazen stolp gezongen. Olsens armpjes willen amper opengaan voor het publiek. Je moet ervoor zijn. Wij zijn er in die mate voor dat we u nog best van alles willen vertellen, hoor: dat de eerste bis ‘Intern’ van achter toetsen komt, met een tukje gitaar erbij; dat afsluiter ‘Woman’ daar haarfijn wordt in gemixt als de hele band invalt; dat we tijdens dit concert aan Chris Isaak, Lana Del Rey en Helen Shapiro hebben moeten denken; dat dat laatste vervelende journalistenpraat is.

Punt is: wij wandelen op een zachte zaterdagavond in oktober naar huis langs de woelige hoerenbuurt bij Brussel-Noord, en in ons hoofd zitten nog steeds die zogenaamde karamellenverzen van ‘Sweet Dreams’: ‘Every time I close my eyes / Something small within me dies / Can't say if its dark or bright / But its all I've ever known / And when I sleep / I sleep alone.' En daarna die tijdloze alo-o-ooooone’.

Angel Olsen lijkt niet klaar met zichzelf. Komt goed uit: wij zijn lang niet klaar met haar.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234