null Beeld

Concertreview: Binker & Moses en Moses Boyd Exodus op Feeëriën 2017 (Brussel)

Moses Boyd over zijn recente succes: 'Jazz was vroeger dat vreemde halfbroertje, het onwettige kind waar niemand over wilde praten. Nu hoort die rare uk wat meer bij de familie, en mag hij zelfs al eens aanschuiven'. Dat is een risicovolle uitnodiging, want schelmen zoals deze Londense drummer zijn in staat om veel muzikanten onder tafel te spelen.

Deejay De Gebroeder draait 78 toerenplaten vol jaren '30 swing jazz, en maakt het luie zondagmiddag- gevoel dat in het Brusselse plantsoen hangt compleet. In de lome augustuszon nuttigen Spaanse schoonheden chorizo, geblondeerde Aziatische niet-zo- schoonheden sms'en zich duimbreuken, Zuid-Amerikaanse mama's slurpen bier en berolkraagde culturo's stekken hun frieten. Het is dus een bont allegaartje dat in het Warandepark de muzikale feestdis vervoegt. Die vogels van diverse pluimage verbeelden ook mooi de mengelmoes van muziekstijlen die Moses Boyd Exodus later op de avond serveert.

Wat vroeger geven Moses Boyd en Binker Golding als Binker & Moses een iets meer puristisch optreden. Eén dat wijlen John Coltrane en Rasheed Ali waarschijnlijk blij had gemaakt, want het duo speelt een uur lang vooral intense, uitgepuurde en afgekloven avant-gardejazz. De saxofoon van Golding schalt tijdens 'The Departure' de eerste minuten weemoedig en bescheiden, en de trom van Boyd roffelt af en aan. Geleidelijk schuift het volume op naar rechts, en ritmes zigzaggen door steeds intenser en warriger wordende houtblazerklanken. In 'Trees on Fire' zijn de slagwerkinstrumenten nog beter dan op plaat. Soms hip hoppen ze als in een wel heel sloom rapnummer, soms gaan de drumfills maar door en door en door. Op die momenten vragen wij ons af of Golding de circulaire ademhalingstechniek kent. Wij vermoeden van wel, want hij lijkt bijna geen adempauzes nodig te hebben om lang uit te halen op zijn saxofoon.

Schijnt bedriegt. Dat spreekwoord gaat ook op voor deze gig; als we het artwork van het duo's jongste schijfje 'Journey To The Mountain Of Forever' bekijken, denken we te maken hebben met een plaat van één of ander prog rock- combo. 'The Lord of the Rings' en 'Game of Thrones'- rituelen sieren de cover, en op de inner sleeve troont een halfnaakt gehoornd en gevleugeld vrouwmens boven een paar versteende leeuwen uit. Maar live kan een band nauwelijks soberder aantreden dan deze jazzcats; ze staan er gewoon met z'n tweeën in schaars, veelal roodoranje en wit podiumlicht hun best te doen. “Niets in de handen, niets in de mouwen”, lijkt de leuze van de youngsters. Toch hebben ze iets in handen, namelijk hun instrumenten. En die beheersen ze.

'Jazz knettert. Knalt. Ontketent. Jazz vecht. Verbroedert. Daagt uit. Jazz bruist. Viert feest. Jazz swingt. Jazz danst', dichtte nachtburgemeester van Rotterdam Jules Deelder. Dat is precies wat Boyd en Golding doen; battles tussen stalen vaten en mondstukken spatten van het podium, maar uiteindelijk maken de Londenaars er samen één groot klankenfestijn van. 'Fete by the River' klinkt speels, sexy, zomers en verknipt. 'Intoxication From The Jahvmonishi Leaves' groovet, vertraagt, versnelt, en geeft ons zowel met zijn linker als rechter een koppel welgemikte uppercuts.

Het is pikdonker als Moses Boyd Exodus eraan begint, en gepast komt de passage van dat vijftal een stuk minder toegankelijk over. Hun jazz fusion klinkt er niet minder boeiend door; een grommende en zangerige kopersectie blijkt de voorbode voor een J Dilla- achtige cadans. Samen rollen ze de rode loper uit voor de lange, slim bedachte gitaarsolo's van Artie Zaitz. Short attention spanners als wij durven de draad wel eens kwijt te zijn, maar gelukkig pikt Golding die met zijn sax dan weer op. Bassist van dienst is tuba- speler Theon Cross. En wat voor een basspeler; non-stop pompt hij een zowat een uur lang modderfokkers van funky, fuzzy grooves. Eén solo mag de man spelen, en in zijn eentje moet hij zelfs de blauw verlichte, hoofdstedelijke eiken en beuken ontroerd hebben.

Gek is ook dat Boyd deze band wel zijn moederschip noemt, maar de output Moses Boyd Exodus tot nu toe alleen uit een 12- inch 'Rye Lane Shuffle' en de ep's 'Time And Space' en 'Absolute Zero' bestaat. De grime vanop plaat geeft trouwens forfait, maar toch horen wij nog een uiterst dansbare mash-up van bluesy en tsjingeltsjangelende en spacerockerige nylon snaren, kwetterend koper en hyperkinetische beats die ons heel af en toe aan Aphex Twin herinneren. “Jazz breekt baan. Jazz waagt. Jazz bonkt. Heeft schijt. Is cool. Is hot. Jazz blijft. Jazz wint”, juichte Deelder nog. Zo is het maar net.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234