Concertreview: Blu Samu (***), blackwave. (****) en STUFF. (**** 1/2) (OLT Rivierenhof)

Blu Samu wil de hare léven, Blackwave heeft ze graag groot, en STUFF. neemt zijn oude mee naar spiksplinternieuwe planeten: ze hebben dus alle drie iets met dromen. En het zijn er nog mooie ook!

'Ik denk dat ik het gemakkelijkst kan praten via mijn muziek, omdat ik een beetje socially awkward ben. Je moet aan mijn songs vragen wie ik ben, als je dat wil weten!': stuntelig is Blu Samu (***) in dit openluchtheater allesbehalve. Er hangt namelijk starpower in de lucht: zo veel podiumervaring heeft ze nu ook weer niet, maar de rapster- songschrijfster voelt zich duidelijk op haar gemak, en haar moves zijn natural. 'She got swag!', roept een inwendig stemmetje ook, maar die elfendertigste shout-out hoeft wel niet zo, en lawaai maken fans sowieso. Vooroordelen hebben wij wel nooit; we luisteren dus naar haar liedjes, en die vertellen ons dus dat de Portugees- Belgische Salomé Dos Santos een goeie zangeres is die hees en bezield laidback urban zingt en de skills heeft om te hiphoppen. Maar als ze het over moeilijke tijden en al dat liefdesgedoe heeft, voelen wij het toch nog niet helemaal.

Bij blackwave. (****) doen we dat wel, want van minuut één zit het goed. ‘Big Dreams’ is blij, en beschikt over genoeg hooks om veel volk mee te krijgen. Met verknipt bedoelen we hier hoekig en kaal, en da’s precies hoe het The Game-achtige ‘Hands Up’ klinkt. Vroeger wel eens lacherig over gedaan over die 'Hands up don’t shoot', omdat de filosofiestudent, violist en voltijdse bleekscheet Willem Ardui dan te geforceerd de straatkat zou willen spelen, maar vanavond storen ze niet. En wat een jachtige r&b- finale krijgt dat nummer! En een nieuwe Jaco Pastorius is hij dan wel nog niet, maar die bassolo van David Idrisov in ‘That's Just Me’ mag er wezen. Mooie blazerspartij heeft dat nummer ook.

De bandleden die Ardui en Jean ‘Jaywalker’ Atohoun begeleiden, hebben aan het conservatorium keihard op standards en originals zitten blokken, en dat is te horen: geweldig hoe het funky ‘Swangin' erop los jazzt! En waar komt dat oosterse motiefje eigenlijk vandaan? De kopmannen hebben ondertussen de kostuumpjes vanuit de videoclip aangetrokken, en de chemistry tussen die twee is right: die twee spelen prima op elkaar in. En Ardui mag in zijn eentje dan wel fluiterpop maken, nu wordt er vooral aan goed gespeelde, intelligente, gloedvolle, jazzy hip hop gedaan. En Whasgood?! dipt het met grijze wolken bedekte grijze stenen dan toch onder in het zonnetje. En dat Aerosmith-gitaartje! En die kwebbelende trompet en sax! En ’t is goed gezongen en het funkt er lekker op los, maar ‘Elusive’ met David Ngyah is toch weer een jippie jippie jeey-moment: de lichtjes op slimme telefoons floepen aan, en jullie zwaaien er samen mee van links naar rechts. Daarna nemen de Gentwerpenaren op de bühne nog een groepsfoto, en ook daar willen jullie wel aan meedoen. blackwave. got the show? blackwave. got the show!

Die van STUFF. (**** 1/2) zijn ook Gentwerpenaren, maar de wavers namen het hele podium in beslag, terwijl het jazztronicakwintet op een zakdoek staat te spelen. Leuk om te zien hoe Lander Gyselinck en de anderen dicht tegen elkaar aankruipen, en elkaar in de ogen kijken. Ze wisselen glim- en monkellachjes uit, alsof ze constant inside jokes maken. Zou best kunnen, want je eigen muziek zo binnenstebuiten keren en ondersteboven houden, dat moet wel leuk zijn. ‘Skywalker’ begint gewoontjes, zo met die flard Tortoise-bas, maar dan valt alles eventjes uit elkaar en wordt het abstract. Snel pikken ze de draad wel weer op, en kubistische funk is wat er volgt. Het perspectief is verwarrend, maar spannend.

Zo heeft Andrew Claes een EWI- je spreekt dat uit als EE-wee- bij, en kan daar naar het schijnt de wind mee controleren: hij laat de hele tijd lang getsjirp, gefriemel en gepiep door de nummers waaien. Geen idee hoe hij het fikst, maar hij doet alsof dat niks is. Menno, dat is een monster dat platen eet! Namelijk gehoord dat hij de fanatiekste crate digger is, en geen idee wat er daar op zijn draaitafel ligt: we hadden het dan maar op iets met rare, onwereldse geluidjes. En de hele tijd lijkt Gyselinck wel vier paar armen en benen te hebben, want ritmes- en tegenritmes kletteren vaak tegen elkaar op. Maar ook de rest staat vaak precies meer naast dan met elkaar te spelen, en toch komt het altijd goed.

Zoals tijdens Hudson Mohawke-achtige ‘Delta’, bijvoorbeeld. De cadans klinkt eerst nog manker dan op plaat, maar dan duikt er plots dat Sepultura-ritme op, klinkt dat ding van Claes toch heel even als een saxofoon, en aan het klavier strooit Joris Caluwaerts er van alles onbestemds over uit. Te gek! ‘Strata’ is misschien wat trouwer aan de albumversie, het heeft die herkenbare acid-toets, maar klinkt fantastisch. Plezant ook om te zien hoe de altijd breed grijnzende bassist Dries Laheye zich er doorheen beult.

'Toen wij begonnen, waren dj’s populairder dan rockgroepen. Zij stelden snel hun materiaal op en brachten de ene hit na de andere. Bovendien konden ze met allerlei apparaatjes geluiden maken die muzikanten niet uit hun instrumenten kregen. Al van het begin af wilden wij de podia heroveren door als traditionele band wél zulke klanken te produceren. Dat was niet zo’n grote stap: vóór ik bij STUFF. speelde, maakte ik techno. Maar ook de anderen hebben veel affiniteit met clubs als de Fuse', vertelde Andrew Claes ons onlangs. We geloofden hem toen wel, en doen dat nog nu nog meer als we horen hoe het lieflijk beginnende ‘Fulina’ ergens in het midden een soort van drum-'n-bass behandeling krijgt. En op een ander moment wanen ons opnieuw in één of andere technokeet. Hun drummer vindt het daar gezellig, wij fantastisch.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234