Concertreview: Bryan Ferry in Paradiso (Amsterdam)

Er doet een verhaal de ronde dat diep in Congo, op een plek waar de tijd nagenoeg heeft stilgestaan, een stam woont - de Eleko - die Bryan Ferry als God vereert. In Amsterdam wordt de goedgemanierde dandy vanavond aanbeden in de voormalige kerk en legendarische poptempel, Paradiso.


Bryan Ferry speelt op 9/10 in het Kursaal in Oostende, op 11/10 in de Stadsschouwburg in Antwerpen en op 13/10 in de Capitole in Gent

Een roadie verzoekt het publiek vriendelijk om hun biertjes, tassen en wandelstokken van het podium te halen. De grijze vos - nog altijd een onberispelijk geklede blitskikker - bestiert het podiumhout met een knullige fist pump. Heeft niks met ouderdom te maken, de beste man is altijd al een stijve hark geweest. De tienkoppige band bestaat uit een mix van jonge honden, oude wolven en sierlijke paradijsvogels.

Na enkele minuten wordt er al een bos witte bloemen het podium op geslingerd.

Bejaarden hebben wel eens een mindere dag, maar vanavond is Bryan Ferry een meer dan capabele zanger in zijn eigen coverband. De tremelo beeft, kraakt, toont bovenal karakter en krijgt - waar nodig - een klein duwtje in de rug van het soulvolle achtergrondduo. Veel beter dan vorig jaar in de Heineken Music Hall, vertelt mijn buurman. Waarschijnlijk houden de bakken met liefde die het publiek gedurende het hele concert richting het podium blijft uitstrooien de stembanden aangenaam warm en geolied.

Daar staat de 71-jarige casanova uit te puffen bij zijn drummer en rustig met een handdoek zijn bezwete gezicht te deppen, terwijl hij met gesloten ogen geniet van de fenomenale solo van zijn saxofoniste - ze lijkt zo weggelopen uit de band van Robert Palmer. Met zijn grandeur en charisma heeft hij altijd wat meer weg gehad van Rudolph Valentino dan van een rockster. Baudelaire's dandy, een acteur uit het Hollywood van het onbezorgde interbellum - mannen die er beter uitzagen naarmate ze ouder werden.

Van ‘Beauty Queen’ naar ‘Ladytron’. Van ‘Oh Yeah’ naar ‘Take a Chance with Me’. Wie voor het repertoire van Roxy Music kwam - er wordt nog slechts in de voltooid verleden tijd over de band gepraat - kon zijn hart ophalen. ‘Re-make/Re-model’ wordt afgesloten met een hoog geil gilletje. De derde act wordt rijkelijk gevuld met de theatrale romantische parels ‘More than This’, de seksuele lokroep ‘Avalon’, ‘Let’s Stick Together’ en ‘Love Is the Drug’ - wat houden we toch van die baslijn, die zich haast lijkt te verslikken in de groove. Ferry stuurt ons naar huis met ‘Both Ends Burning’.

Tip voor zij die Ferry binnenkort zullen zien: hoe harder je schreeuwt, hoe beter hij zingt.


Het moment

We weten het nu al: ‘Don’t Stop the Dance’ zal ons op weg naar huis nog achtervolgen.


Het publiek

Dames die met trillende iPhones het schouwspel opnemen om later nog even te kunnen zwijmelen. Oudere jongeren staan met een pilsje te mijmeren over vervlogen tijden.


Quote

‘Amsterdam… Good crowd’


Twitter

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234