Concertreview: Calexico in Openluchttheater Rivierenhof

Op een dag dat de thermometer ook bij ons tropische temperaturen aanwees, ging de woestijnrock van Calexico er nog vlotter in dan anders. In het Rivierenhof waande je je bij momenten dan ook op een zwierige Fiesta Mexicana, waarbij enkel de mescal ontbrak. Hoewel. Wat zat er in úw thermos, señor?

In het universum van Calexico zijn puristen per definitie een beetje verdacht. De groep uit Tucson, Arizona speelt een vorm van Americana die geen landsgrenzen respecteert en waarin multiculturaliteit eerder als een verrijking dan als een bedreiging geldt. In zijn muzikale fusionkeuken maakt het septet dankbaar gebruik van alle specerijen die je aantreft in het gebied waar Californië en Mexico onzacht tegen elkaar aanbotsen. Dat levert steevast pittige gerechten op waar tegenwoordig ook heel wat Vlamingen van aan het likkebaarden slaan.

Migratie, al dan niet legaal, is bij Calexico een steeds terugkerend thema. Zanger-gitarist Joey Burns heeft het in zijn songs over de wanhoop van de have-nots die al wat hen vertrouwd is noodgedwongen in Latijns-Amerka achterlaten om in de achtertuin van Uncle Sam op zoek te gaan naar een beter leven. Een heikele onderneming, want de ‘border patrol’ ligt voortdurend op vinkenslag. Sinds de komst van Donald T., een meneer die liever muren dan bruggen bouwt, worden clandestiene inwijkelingen niet alleen als criminelen behandeld, ze worden zelfs van hun kinderen gescheiden. In Antwerpen droeg Burns het nummer ‘Voices in the Field’ op aan de duizenden deelnemers aan protestmarsen die het voorbije weekend, overal in de VS, hun regering luid en duidelijk verzochten de uit elkaar gerukte families weer samen te brengen.

Het verschil tussen het rijke noorden en het arme zuiden staat ook centraal op ‘The Thread That Keeps Us’, de dit voorjaar verschenen negende langspeler van Calexico. Het is een overgangsplaat, waarop de indie-mariachinummers van de groep nog iets directer en potiger klinken dan vroeger. Dat nieuwe materiaal liep als een rode draad door de set en werd slim vermengd met oudere publieksfavorieten.

De avond begon nonchalant met ‘The Town & Miss Lorraine’, zonnige sixtiespop voorzien van een folky randje. Toch kwam het concert een tikje moeizaam op gang: Joey Burns was nog op zoek naar zijn stem en ook de geluidsbalans liet te wensen over. Zodra de trompetten zich roerden en er een brokje reggae werd aangesneden, lieten de toeschouwers, waarvan de meesten enkele maanden geleden wellicht ook al een kaartje voor het concert in De Roma hadden gekocht, zich echter gewillig meevoeren door de latin-vibe van ‘Under the Wheels’ en ‘Across the Wire’.

Calexico kwam op het podium meer dan eens opvallend gespierd uit de hoek. ‘End of the World With Me’ was apocalyptisch aandoende gitaarrock, het over demagogen en despoten handelende ‘Dead in the Water’ en ‘Bridge to Nowhere’ klonken behoorlijk sinister en met het even stuwende als nerveuze ‘Splitter’ waagde het septet zich zelfs even in de buurt van Bruce Springsteen. Het ingetogen ‘Thrown to the Wild’, versierd met een aangestreken contrabas en omineuze toeters, leek volgens Burns dan weer op een getoonzet schilderij van Edward Hopper. Wie zijn wij om een echte kenner tegen te spreken?

Net toen het allemaal een beetje duister dreigde te worden, knipte de groep het licht aan. Het op wiegende maar aanstekelijke cumbiaritmen geplante ‘Cumbia de donde’ bruiste van levensvreugde. Beetje salsa, beetje latin-jazz en twee warmbloedige mariachi-trompetten die de frasen van Calexico van de juiste interpunctie voorzagen. De uitbundige stemming hield aan in ‘Flores Y Tamales’, in het Spaans gezongen door gitarist Jairo Zavala (de man had eerder op de avond, als Depedro, al het aperitief uitgeschonken). Het publiek bleek geen ‘Google translate’ nodig te hebben en zong gezwind mee. Zelfs tijdens een lang uitgesponnen stukken als ‘Stray’, met subtiel ingehouden drumwerk van John Convertino en een bassist die een mand vol ‘blue notes’ uit de lucht plukte, bleven de toeschouwers probleemloos bij de les.

Tussendoor trakteerde Calexico op enkele aardige walsjes en speelde het leentjebuur bij Love (een veerkrachtig ‘Alone Again Or’) of Raúl Marques Y Os Amigos da Salsa (‘Naõ Queiras’ begon ingetogen maar mondde dra uit in een swingende, zij het in zigeunermelancholie gedrenkte polka). Ook bij ‘Corona’ van The Minutemen gingen de beentjes eensgezind de lucht in. Fiesta? Fiesta! Tijdens ‘The Crystal Frontier’, ooit een obscuur b-kantje, vandaag een projectiel dat altijd en overal kraters in de dansvloer slaat, lieten de muzikanten alle remmen los.

Toen de scheidsrechter (u dus) tot verlengingen besliste, mocht violiste Nele Paelinck – u kent haar van School is Cool – ‘Fortune Teller’ van enkele sierlijke ornamenten voorzien en met ‘Güero Canelo’ zette Calexico het park finaal op zijn kop. Het was geen gezicht, al die bomen met hun wortels naar boven. Niettemin werkte al dat schetterende koper u dermate op de heupen dat u vandaag met stijve gewrichten naar kantoor bent getrokken. Gelukkig hebben we vooraf naar uw baas gebeld. Want hey, wir schaffen das.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234