Concertreview: Caribou (AB)

Het gaat hard voor Dan Snaith van Caribou, zo hard dat hij zélf moeite heeft om aan te klampen.

Snaith heeft zijn bereik met 'Our Love', z'n zesde als Caribou, zowat verhonderdvoudigd. Het is tegelijk zijn beste en makkelijkst verteerbare plaat tot nu toe, en dat vertaalt zich in meer fans en dus grote, uitpuilende zalen. Dat is enigszins jammer, omdat de huiskamerelektronica van de Canadees het best tot zijn recht komt in een ruimte van vijf op vijf .

'God was even geen dj noch een bebaarde man, maar gewoon een kalende dertiger uit Canada.'

Het is óók zonde dat twee derde van de AB enkel en alleen voor 'Can't Do Without You' en 'Sun' in de zaal stond. Ze kwamen voor de sfeer, weet u wel. Ze rookten meer sigaretten dan er nummers zijn gespeeld, en 't scheelde niet veel of ze hadden gevraagd of het wat stiller kon, omdat de muziek hun geleuter overstemde. Respect is een vaag begrip.

Caribou zelf was goed, maar niet uitzonderlijk goed. Eén nummer stak er met kop, schouders én heupen bovenuit: opener 'Our Love', dat klonk als een auditieve collage van italo disco, psychedelica, funk en house. Wie z'n ogen sloot, zag eenhoorns door de Appalachen dartelen. Wie ze weer opende, zag Dan Snaith breed grijnzen. Hij zag dat het goed was, en dat was het ook.

Maar de roes was van korte duur. 'Silver' verdronk in de zaal, 'Mars' kwam pas na twee minuten op gang, en 'Found Out' miste de extra punch die er op plaat wél is. Het ontbrak het vierkoppige Caribou te vaak aan agressie en schwung, dinsdagavond. 'Bowls' was, halverwege de set, een uitzondering: ketelmuziek, maar verdomd aanstekelijke ketelmuziek die alles in huis had om de hipsters van hun sneakers te blazen.

Nog de moeite: 'Jamelia', met bassist John Schmersal als protagonist, en 'Odessa'. Ze maakten deel uit van een hobbelige aanloop (dankzij een matig 'Hannibal' en 'Back Home') naar een uitstekende finale. Daarin rolde 'Your Love Will Set You Free' de rode loper uit voor 'Can't Do Without You'. De ene helft van het publiek sloot de ogen, de andere richtte beide handen naar de hemel. God was even geen dj noch een bebaarde man, maar gewoon een kalende dertiger uit Canada.

Dan Snaith strompelde van het podium en kwam terug met 'Sun'. Het was eerder mist dan zon - met dat chaotische einde - maar een degelijke afsluiter. Caribou speelt nu met de Grote Jongens, maar moet nog werken aan die laatste, vernietigende vuistslag.


Het moment

Genieten: 'Our Love', 'Bowls', 'Jamelia' en 'Can't Do Without You'


Het publiek

Een concertzaal is geen boîte de nuit, noch een café.


Quote

'Ik had mij bij de muziek toch iemand anders voorgesteld.' Je verwachtte een hippe vogel, maar je kreeg een kalende lookalike van Napoleon Dynamite.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234