Concertreview: Crystal Fighters op Rock Werchter 2017

Ik voelde me plots weer zo oya lélé.

Bekentenis: mijn gemoed draagt zelden teensletsen. Slechts zeer uitzonderlijk tref ik het nippend van een zomercocktail aan, argeloos ‘What a Wonderful World’ hummend. Veel vrienden heeft het niet.

'Kent u Sha-Na nog?'

Dus ja: u begrijpt dat er glijmiddel nodig was om Crystal Fighters en mezelf enigszins te verzoenen, zaterdagavond in de Klub C van Rock Werchter. Want het zijn blije vissen, Sebastian Pringle en zijn gevolg, blije vissen die folktronic-bloementapijten van songs maken. Er zitten op het internet bestelde beats onder, ze tekenen met uit de wereldmuziek gehaald instrumentarium, en propageren vrijheid, blijheid, spijt-is-wat-de-koe-schijt.

Wikipedia blijft maar volhouden dat de twee vrouwen van Crystal Fighters Mimi Borrelli en Laure Stockley heten en uit Spanje komen, terwijl het toch overduidelijk Heidi’s betreft die op het Oktoberfest in Munchen gekidnapt werden. Ze hadden nog net de tijd om hun dirndl uit te spelen voor ze het podium van de Klub C opgeduwd werden. Hun dansjes deden aan Sha-Na denken. Kent u Sha-Na nog? Hierheen dan! U krijgt er geen genoeg van? Ik ook niet:

Maar mijn moeilijke relatie met Crystal Fighters, dus. Ze zijn toch iets te ostentatief de Arcade Fire van de nachtwinkel, vind ik. Of, in ‘I Love London’: het Die Antwoord van de telefoonshop. En klonken ze in ‘All Night’ als… Als Belle Pérez?

Ja, ze klonken in ‘All Night’ als Belle Pérez.

Niet dat ú zich dat ook maar voor een centimeter aantrok: in de Klub C voltrok zich een euforische zwembadaerobicssessie. Veel wiebeltietjes gezien, en ook de meisjes bewogen vrolijk met hun lichaam.

Maar goed: ondertussen was er nog niets aan mijn penibele situatie veranderd. Sebastian Pringle was de Messias, ik de enige atheïst. Maar toen, ter hoogte van ‘Love Natural’, gebeurde het: ik begon ritmisch te bewegen. Er groeide een diadeem op mijn innerlijke zuurpruim, en ik had plots een lila lichtsabel in m’n handen. Ja, ik viel ten prooi aan vrolijkheid, en was Thea Francken in de buurt geweest, ik had haar onstuimig gezoend. Mijn gemoed was gekanteld, mijn bekering voltrokken, nét op tijd voor de finale. Ik voelde me plots weer zo oya lélé, en dus stuiterde ik tijdens ‘You & I’ en ‘Plage’ als een strandbal door mijn stoutste dromen.

Ja, stevig existentieel lesje dat Crystal Fighters me daar in Werchter doceerde: het kan heus geen kwaad om je leven iets meer in de richting van een scoutsbivak te manoeuvreren. Maar toch: mákkelijk zal het nooit worden, als je totem Mistroostige Schijtlijster is.


Het moment

Climax ‘You & I’ was nog hupser en springeriger dan de rest. En na extra climax ‘Plage’ moest ik toegeven: het was fijn zandtaartjes bakken op Werchter Plage.


Het publiek

Crystal Fighters had een roerige spionkop voor zich, jongelui opgetrokken uit joie de vivre en versbehaalde A-attesten.


Quote

De speech van Sebastian Pringle, net voor de finale van de set, kwam basically hierop neer: alles komt goed met de wereld, als we elkaar maar graag zien. U juichte dat voluntaristisch filosofisch inzicht met hoge, euforische stemmetjes toe. Benieuwd wat de respons op z’n speech zal zijn als Crystal Fighters straks op Rock Aleppo speelt.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234