Concertreview: Death From Above 1979 (Botanique)

Gisteravond, na het concert van Death From Above 1979 in de Botanique, onze innerlijke zuurmuil nog eens over de vloer gehad. De noodgedwongen conversatie ging ongeveer als volgt.

Hij: 'En: (maakt aanhalingstekens met z'n vingers) legendarisch concert gemist, zeker? De hype waard, sexy motherfuckers met baarden die sjtijl kwamen maken? Verleden én toekomst van de rock-'n-roll tegelijk enzo?'

Wij: (lichtjes geïrriteerd) 'Ga weg. Je maakt jezelf belachelijk.'

Hij: 'O nee, hoor. (met Jani Kazaltzis-intonatie) DFA 1979, dat is echt een keibangelijke must see!'

Wij: (zuchtend) 'Eigenlijk wel, ja. Maar kom: gooi het er maar uit, dan zijn we ervan af.'

Hij: 'Vooruit, omdat je zo aandringt: Death From Above 1979 waren na hun split in 2006 beter in hun graf blijven liggen, punt. Als die Sebastien Grainger en die Jesse F. Keeler na één plaat uit elkaar zijn gegaan, dan zal daar ook wel een goeie reden voor geweest zijn, zeker? Ik las ergens dat ze elkaars kop niet meer konden uitstaan. Wel: hou er dan gewoon mee op, voor altijd. In tien jaar tijd kan er veel veranderen, maar een rotkop blijft een rotkop.'

Wij: 'Ga door.'

Hij: 'Dat ze in 2011 een paar reünieconcerten wilden spelen, snap ik nog wel: als er maar iemand met genoeg flappen zwaait, kun je weleens een paar uur op de zeepsmoel van de ander kijken. Maar waarom moesten ze plots zo nodig een nieuwe plaat maken? En zeg nu zelf: 'The Physical World', dat is toch gewoon 'You're a Woman, I'm a Machine' deel twee, nee?'

Wij: 'Nee.'

Hij: 'Ik wist dat je dat ging zeggen. Maar serieus, man: beetje punk, beetje metal, beetje dance, beetje brullen en wat falsettostemmetjes erbij - what the fuck? 2004, dat is al tien jaar geleden, hoor. Een decennium.'

Wij: 'Mag ik? 'The Physical World' is géén slappe upgrade van 'YAWIAM'. Oké: ze opereren nog altijd in een rock-'n-rollvacuüm: 't gaat over gebroken harten, natte broekjes, bier drinken, keet schoppen. Maar so what? 'I was born on a highway in a train wreck / with a heart that was beatin' outta my chest', dat is verdomme toch een klassieke openingszin? De plaat is ook melodieuzer dan z'n voorganger: 'Crystal Ball', 'White Is Red' of 'Trainwreck 1979' blijven zelfs op akoestische gitaar overeind. En tegelijk is ze harder: die riedel in 'Government Trash', dat is verdomme pure thrashmetal, en op dat laatste stukje 'The Physical World' kun je harder headbangen dan op de ouwe Metallica. Een plaat waarop je kunt dansen en headbangen én waarvan je de refreinen kunt meebrullen: daar zijn er nooit genoeg van.'

Hij (lichtjes verveeld): 'Ga je eigenlijk nog iets over het concert vertellen?'

Wij: 'Graag. Mag ik beginnen met een paar kernwoorden? Strak. Luid. Sexy.'

Hij: (geeuwt) 'Voorspelbaar, dus.'

Wij: 'Dude: bekijk de foto's hieronder. Het was een concert zoals ik mijn concerten het liefst heb: puur. Geen visuals, geen theatraal gezeik, zelfs geen onnozele backdrop met dat slurfenlogo, maar gewoon twee fucking coole gasten die onvoorstelbare teringherrie maken, alsof ze in hun repetitielokaal staan. Grappige valse start, trouwens: het publiek van de Botanique kreeg een instrumentale versie van 'Turn It Out' op z'n dak, met dank aan een kapotte microfoon. Op vraag van een griet speelden ze 't opnieuw tijdens de bisronde: het was wel degelijk beter mét zang. Maar verder geen klachten: 'Right On, Frankenstein!', 'Cheap Talk', 'Virgins', 'Go Home, Get Down' en 'Little Girl' klonken allemaal uitstekend. Die Keeler is trouwens een bangelijke bassist. En er kleefde een geestige sticker op z'n keyboard: 'Don't steal. The government hates competition.''

Hij: 'Kijk uit, straks bepis ik mezelf nog van het lachen. Ben je echt in katzwijm gevallen, of heb je je tenminste nog een béétje gedaan alsof je journalist bent?

Wij: 'Pardon?'

Hij: 'Of je ook minpuntjes in je opschrijfboekje hebt genoteerd.'

Wij: 'Alleen dat ze 'Black History Month' niet hebben gespeeld. Niet dat ik het écht heb gemist, maar 't is zo'n geil nummer. En als je echt m'n arm wil omwringen: Grainger is geen Otis Redding, maar er zit wel degelijk soul in z'n zangpartijen.'

Hij: 'Ze hebben 'Blood on Our Hands' toch wel gespeeld, mag ik hopen?'

Wij: 'Nope. Niet eens gemist. Niettemin: dit was hoe rock-'n-roll móét klinken, in 2014. Strak. Luid. Sexy.'

Hij: 'Maar wat ga je dan als conclusie schrij-hij-ven? Wacht, ik heb een ideetje: 'De afwezigen - zij die niet snel genoeg bij hun computer waren toen de voorverkoop startte - hadden ongelijk.' Zoiets?'

Wij: 'Zie ik eruit als een fucking blogger van De Morgen?'

Hij: 'Pu-pu, we mogen toch al eens lachen, hè? Zeg: ga je dat slurfenlogo nu op je arm laten tatoeëren?'

Wij: 'Jezus, jij houdt echt niet op, hè?'

Hij: 'Oké dan. (Zwijgt drie seconden) T-shirt gekocht?'

Wij: 'Fuck off and die.'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234