null Beeld

Concertreview: dEUS neemt afscheid van Mauro in de Lotto Arena

Mijmerend over wat was en nog komen zal, begaven schoonheid en hartzeer zich hand in hand naar de uitgang. Tussen 8.000 mensen kan je ook alleen zijn.

kdl

Openers ‘Slow’ en ‘Instant Street’ waren het prima voorspel op de vurige vrijpartij die dra zou volgen. Het publiek leek zich aanvankelijk niet zomaar de lakens te laten inpraten, maar viel al snel ten prooi aan het geflirt van Tom Barman en zijn horde hongerige wolven. Zoals het een afscheidsfeestje betaamt was er een ‘ludiek’ moment gepland met een verborgen camera, een nietsvermoedend slachtoffer en een agent van dienst die om den brode weleens pleegt op te draven in een fictiereeks. Een sympathieke glimlach deed de ronde.

Voorwaarts dan maar met ‘Quatre Mains’, ‘Little Arythmetics’ en een net iets te enthousiast orgel. Het ene herkenbare nummer werd telkens achternagezeten door alweer een welklinkend nummer, en ga zo maar door. Het oeuvre van de Antwerpse veteranen kent geen grenzen. Wij moesten onszelf er af en toe van vergewissen dat de Limburgse gentleman zijn heil effectief elders gaat zoeken omdat dEUS in deze bezetting nu eenmaal zo juist aanvoelt. Mauro leek dat bij momenten ook te beseffen terwijl hij mistroostig naar zijn snaren tuurde. Of zijn wij de enige die nog altijd geen ‘Serieus?!’ kunnen onderdrukken telkens we horen dat hij 13 jaar van zijn leven aan dEUS wijdde. Tijdens nummers als ‘Sun Ra’ of ‘Theme From Turnpike’ (wat een intro is me dat toch) voel je de chemie op het podium en word je nogmaals met je smikkel op de feiten gedrukt dat dEUS stevig in het zadel zit als vaandeldrager van het Belgische rocklandschap. ‘Roses’ bracht ons met een zwik terug naar een muffe parochiezaal waar de lokale padvinders een fuif organiseerden. Zei daar iemand zuipkaart? ‘Hotellounge’ bracht op zijn beurt dan weer geheugenflarden mee van een onbehouwen slow op diezelfde fuif. Nostalgie heeft nu eenmaal geen leeftijd.

Na de obligatoire verdwijntruc betraden ze opnieuw de bühne met in hun kielzog ‘Bad Timing’ en ‘Suds & Soda’. Luidkeels meekelen werd herleid tot een understatement van jewelste. U mag zelf raden om welke passage het gaat. De zwierige frontman, die het niet begrepen heeft op hemdsknopen, kondigde het slotakkoord aan met de woorden ‘we kunnen maar met één nummer eindigen’, waarna naadloos ‘Nothing Really Ends’ werd ingezet. Het instrument dat u bij scrabble geheid de eindzege bezorgt heeft zelden zo mooi geklonken. Het ga je goed, Maurits.


Quote

'Dit is niet het einde van Mauro', sprak Barman profetisch het publiek toe.


Tweet


undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234