Concertreview: Dinosaur Jr. in de Ancienne Belgique

Niet dat hij in de dertig voorafgaande jaren veel aan missionariswerk gedaan heeft, maar J Mascis heeft op zijn vijftigste het zieltjes winnen nu wel helemaal opgegeven. Hij heeft meer dan ooit vrede genomen met het feit dat hij, voltijds amateurautist, de meest onwaarschijnlijke frontman is in een band die op papier niet eens zou mogen bestaan als je het onderlinge gekibbel eens in een optelsom giet.

Nog belangrijker: de rest van zijn band heeft er ook vrede mee genomen. En wie het onbetamelijk vindt dat we Dinosaur Jr. bestempelen als eigendom van Mascis, en daarbij schandelijk het aanzienlijke aandeel van Murph en Lou Barlow over het hoofd zien, heeft J's enige bindtekst vast niet verstaan, waarin hij het over 'my new album' had. Qua klantenbinding moest u het daarmee trouwens doen, voor de rest deed Mascis er naar gewoonte het zwijgen toe. Of u moet die halve hoestbui in de microfoon na 'Bulbs of Passion' meetellen.

Bovenstaande beschrijving is er niet één waar een mens warm van wordt, beseffen we. Maar laat dat nu net de reden zijn waarom Dinosaur Jr. elf jaar na de reünie staat als een huis: de aanvaarding, de eerlijkheid. Ja, het zit wat ongemakkelijk. Ja, J schuifelde het podium op met het charisma van een figurant in 'The Walking Dead'. En nee, u zal 'm nooit horen zeggen dat u toch zo'n geweldig publiek was en dat Brussel altijd de beste concerten oplevert. Op elk Dinosaur Jr-optreden is er een onuitgesproken overeenkomst: u komt voor de muziek, zij komen voor de muziek, en als dat beklonken is kan het misschien nog lollig worden.

En lollig werd het. Dankzij de monolieten van songs, dankzij de liefde van die drie weirdo's voor wat hen bindt (monolieten van songs), en de gezamenlijke wil om die eer aan te doen op een podium. Toegegeven: J zelf was niet bijster goed bij stem. Dénken we: het weinige dat hij uit zijn keel liet ontsnappen, duwde hij naar goede gewoonte meteen kopje onder in de withete ruis die hij voortdurend uit zijn muur Marshalls liet spoelen. Maar wie heeft een sonore stem nodig als je een gitaar op die manier kan laten zingen? En wie heeft in hemelsnaam dansbenen nodig als enkele meters verderop Lou Barlow weer zodanig staat te stuiteren met zijn bas dat hij het het podium afstapte met enkele BMI-punten minder? Klassieker 'The Lung' oversteeg als eerste de som der delen en deed de datum alle eer aan door te rammelen met ons gebeente, 'Watch The Corners' en 'Pieces' handelden in dat prachtige gevoelloze sentiment waar Dinosaur Jr. een monopolie op heeft, en 'Feel The Pain' werd onthaald als een evergreen voor al wie lijdt aan een dorre herfst. Des te fijner wanneer je merkte dat nieuw materiaal als 'Tiny', 'Knocked Around' en 'I Walk for Miles' nooit uit de toon vielen en mooi in de pas liepen. Eerlijk, meer verwachten we niet van nieuw Dinosaur-spul.



Eindigen werd er zoals zo vaak gedaan met 'Just Like Heaven', ooit van The Cure maar al sinds het stenen tijdperk ingelijfd door Dinosaur Jr. Schattig ook hoe J voor de bisronde van krommenaas gebaarde, alsof hij zelf niet wist hoe de avond zou eindigen. Het stond nochtans in de sterren geschreven: zij waren gekomen voor de muziek, wij ook. En de rest verliep zoals gepland. Verrassingen worden overschat.


Het moment

Toen drummer Murph z'n bril even verloren was tijdens het meppen, en Lou op handen en knieën het podium hielp afzoeken. Lang geleden dat we nog zulke chemie zagen tussen de bandleden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234