null Beeld

Concertreview: Ed Sheeran in het Sportpaleis

Na vijf jaar totale dominantie op de hitlijsten zijn we gedwongen een nieuw hoofdstuk toe te voegen aan de Popencyclopedie: ‘Het Alleszins Onwaarschijnlijke Tieneridool’. Onder die titel prijkt een foto van een blozende ginger met een sigaret in zijn mond. Zijn haar zit zorgvuldig in de war en op zijn shirt schittert een grote vetvlek.

Vooruit, als iemand die plek in het popspectrum moet vullen, liever Ed ‘het menselijke equivalent van een vlassige baard’ Sheeran, dan pak ‘m beet: Lukas ‘7 years’ Graham. Ed is de sympathieke, middle-of-the-road, ietwat doorgepilste moderne troubadour, die met één melancholische zucht stadions weet te vullen, maar nog altijd wordt geweigerd op zijn eigen Grammy-party. De slordige, rossige Bescheidenheid zelve met een klevend Calimerocomplex én een miljoen-miljard streams op Spotify. Wees gerust: zelfspot is zijn shtick, zijn charme en zijn marketingstrategie. Dat maakt het praktisch onmogelijk hem te beschimpen of te verafschuwen. Sheeran klinkt - om eens een vies woord te gebruiken - ‘eerlijk’. Bah!

Ed is een live artiest pur sang. Één van het soort, dat volksstammen op de been weet te brengen met een akoestische gitaar en een lullig loop-pedaaltje. Van knalvuurwerk, een leger onbenullige streetdancers en Transformer-podiumdelen is hij (gelukkig) niet gediend. Aan de formule is niet gesleuteld sedert hij pro Deo in lokale dranklokalen zijn bartrucje deed. Hij schraapt, stompt en tikt zijn drumstel bij elkaar, alvorens hij daar met galopperende gitaarakkoorden en een loepzuiver keelgeluid overheen walst. Dat is - hoe u het ook draait of keert - indrukwekkend.

Voor ‘Castle On The Hill’ beroept hij zich op kleinstedelijke nostalgie. Keurig verpakt in vintage U2 en voorzien van een kek meebrul refrein. We hadden niet gedacht dat het arenarock-gehalte al zo vroeg op de avond Bon Joviaanse hoogtes zou bereiken. Gedurende ‘Eraser’ - een mini-tirade voorgedragen middels een tenenkrullende mayonaise-rap à la Macklemore - probeert Ed ons te overtuigen dat internationale faam ook niet alles is.

Snel vergeten en door naar ‘The A Team’, een simpel - mooi zelfs! - tragisch riedeltje, dat door een koor van duizenden bakvissen al spartelend wordt gescandeerd. Met de mierzoete restanten van die bananentoffee nog tussen onze kiezen, slaat Ed bruut een barst in zijn Nice Guy-façade op het moment dat ‘Don’t’ overvloeit in ‘New Man’. Tijdens deze oprisping van kleinzieligheid - Drake heeft flink zijn best gedaan om dit gedoe salonfähig te maken - richt Ed zijn pijlen op de nieuwe vlam van zijn ex. Blijkbaar zijn we op zoek naar een man die luistert naar CD’s van Ministry of Sound, een hoop boerenkool eet én (niet te vergeten) zijn anus laat bleken. Ken, laat die lieve meid met rust!

‘Dive’ klinkt als Shawn Mendes na een testosteronkuurtje. Het is zo’n riedel die vanaf de middenstip direct op doel kan worden gepoeierd en steevast eindigt in de linkerbovenhoek. Gejuich alom, rozen op ‘t podium, de hele mikmak. Dat pokdalige tieners hier ongemakkelijk op gaan schuifelen tijdens het volgende schoolfeest was niet alleen een profetie, het was de intentie. ‘How Would You Feel (Panean)’ wordt geïncasseerd als de zwoel bedoelde zoen die het is. Zo’n enthousiaste lebber van een hitsige zestienjarige met een akelige hoeveelheid tong. Inhoudelijk bestaat het lied uit een aaneenschakeling van #relationshipgoals-memes, die zo vaak zijn gerecycled dat je de pixels kunt tellen.

De blauwdruk van Marvin Gaye’s ‘Let’s Get It On’ galmt ongemakkelijk na gedurende ‘Thinking Out Loud’. Het lied - inmiddels ontpopt tot internationale karaokeknaller - is prima in staat om zowel uw eerste huwelijksdans, als uw uitvaartceremonie van muzikale begeleiding te voorzien.

De monsterhit ‘Shape of You’ - ‘t zal vast met de opwarming van de aarde te maken hebben - is het zoveelste catchy tropical pop deuntje dat eigenlijk voor Rihanna bedoeld was. In ons hoofd voegen we haar kakelende lach vanzelf toe. Ook flitsen er fragmenten van ‘Your Body Is a Wonderland’ van John Mayer door onze gedachten. Wacht! Hoorden we tijdens de laatste bis ‘You Need Me, I Don’t Need You’ nou echt deze tekst: ‘They say i’m up and coming, like i’m fucking in an elevator.’ Enfin, laten we het daar bij houden.


Quote

‘Als ik zo over deze rozen struikel en iemand filmt het, zouden jullie het dan alsjeblieft niet op internet willen zetten. Er staat al zoveel van mij op het web.’


Publiek:

Chapeau! Vanavond heeft u Ed Sheeran op zijn eigen concert tot achtergrondzanger gebruld. U verdient allemaal 5 sterren.


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234