null Beeld

Concertreview: Fat White Family (Botanique)

De enige groep in Engeland met wie ze het een beetje kunnen vinden, zijn die van Sleaford Mods. Er waren zelfs plannen voor een gezamenlijke tournee, alleen werd er geen akkoord bereikt over de volgorde van de affiche: zowel Fat White Family als Sleaford Mods zagen namelijk een perfecte headliner in zichzelf, en een geschikt voorprogramma in de ander.

Katia Vlerick

De plannen werden dan maar voortijdig opgeborgen – even goeie vrienden. En intussen heeft de zevenkoppige, slecht gewassen bende onder leiding van zanger Lias Saudi (meestal halfnaakt) en gitarist Saul Adamczewski (gevaarlijke grijns waar men nerveus van wordt, ook al vanwege z’n ontbrekende voortanden) uit Brixton alweer twee nieuwe – Amerikaanse – vrienden: Sean Lennon en Yoko Ono gaven het hele Fat White Family pas hun loft en studio in New York in bruikleen. Niet waar: dat ze aan de mellotron van ‘Strawberry Fields Forever’ mochten zitten. Wel waar: de na de zomer te verschijnen tweede plaat van Fat White Family werd opgenomen door Sean Lennon en deels ingespeeld op instrumenten van vader John zaliger.

‘Fat White wie?’ Met bovenstaande anekdotes willen we kort en bondig het gedoe schetsen dat over het Kanaal heerst rond een groepje dat vorig jaar nog het huisorkest was van een pub in Brixton, en intussen dus al lijnen goedkope speed op de koffietafelboeken van Yoko Ono mocht leggen. Dat alles via een traject van scandaleuze optredens in de UK én SXSW, waar behalve rammelende songs - tussen krakerspunk en tooglied, tussen The Fall, Television Personalities en Butthole Surfers - over contemporaine onderwerpen als samenzweringtheorieën, orale seks en lederen jasjes, ook varkenskoppen en diverse lichaamsexcrementen het publiek in vlogen.

De opkomst die avond in de Rotonde van de Botanique deed vermoeden dat er van enige oproer bij ons nog lang geen sprake is. Ook qua varkenskoppen viel het mee: we telden er één, een getekend exemplaar op een spandoek achter de groep, geflankeerd door een hamer en een sikkel. Lias Saudi’s T-shirt ging vlotjes uit bij song nummer twee, maar zoals enigszins te verwachten was, heeft deze groep goed door dat ze op weg waren om een parodie van zichzelf te worden, en dat nog vóór het eigenlijk allemaal moet beginnen. Hun concert in De Rotonde was trouwens ook gedaan nog voor het eigenlijk moest beginnen. Hielden ze zich met opzet in? Gaven ze ons bewust nét niet datgene waarvoor we kwamen - ook al hebben we er geen idee van wat dat eigenlijk was? Fat White Family speelde een korte set waarbij publiektrekkers ‘Wild American Prairie’ (très Gun Club), ‘Bomb Disneyland’ (très onnozel) en het het zwart-romantische ‘Touch the Letter’ voor vuurwerk zorgden.

En toen was het dus gedaan. Probeer de hype te vergeten, en je zag en hoorde een groep die het tot de finale van de Rock Rally zou kunnen schoppen, misschien zelfs tot de top 3. Er gebeurde iets, jazeker: ouderwetse, Lux Interioriaanse donkerte, welgekomen 'rammeligheid' in deze tijden van studioperfectie. Maar er gebeurde net iets méér na het concert: een boos publiek wou meer – met alle rondvliegende bekertjes en boe’s van dien – en fans sprongen het podium op, daagden de securitymensen uit en glipten de backstage binnen.

Eén lid van Fat White Family was de nacht voordien alleen in Parijs op de lappen geweest, had zonder ticket de trein naar Brussel genomen en werd door de politie netjes aan de Botanique afgeleverd: ‘Of het klopte dat meneer hier moest optreden vanavond?’ De flikken zijn niet meer wat ze geweest zijn. Verder: veel meegereisde Engelse fans in het publiek, de loyale followers die zo typisch zijn voor ongewassen Engelse groepen. Maar het bandlid dat aan het begin van het optreden de moshpit indook, door niemand werd opgevangen en dus tegen de grond ging, mocht het aan den lijve ondervinden: ook loyauteit is niet meer wat het geweest is.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234