Concertreview: Feist op Brussels Summer Festival

'Wie van jullie spreekt extreem goed Engels?', vraagt de Canadese na dertig minuten muziek maken. Wij doen dat niet mevrouw Feist, maar ons Franglais is wél superbe. Uw Frans is trouwens ook niet goed, maar een optreden van u daarentegen...

'Lost Dreams, lost dreams, lost dreams, lost dreams' blíjft het na een kwartier echoën. Het is waar: tijdens de zes jaren tussen ‘Metals’ en haar nieuwe plaat ‘Pleasure’ zat Leslie Feist diep in de shit. Het je-m'en-foutisme waarmee zij en haar muziek in 2011 geconfronteerd werden bezorgden haar een niet zo lichtelijke dégout van da muzikbusiness. Daarbovenop brak een foute vent haar hart, en sloeg een connard die Depressie heet met zijn voorhamer toe. Gevolg: ongeveer tweeënzeventig maanden geen soloplaat. Maar anno 2017 staat ze er terug. Haar ziel is hoogstwaarschijnlijk kaduuker dan voorheen, maar wrokkig is ze niet geworden. De oude en uitstekende verse muziek die ze op het Paleizenplein speelt, laten naast droefenis ook hoop en blijdschap horen.

Trommels zijn zo nu en dan bonkig en gitaarvingers komen wel eens stram over, maar Feists stem is altijd lenig. En bitterzoet, daardoor klinkt het trage ‘A Man Is not his Song’ weemoedig en melodieus. 'More than a melody’s needed', horen we tijdens dat nieuwe nummer. De zangeres- snarenberoerster weet dat er op een festival moet geëntertaind worden, ze moedigt het publiek geregeld aan tot massaal meekwinkeleren. Geestig en zelfrelativerend is ze ook: 'This is gonna sound better next time', grapt ze even later. Valse bescheidenheid is nergens voor nodig, want een uitgelaten ‘Sealion’ klinkt exquis. Meer nog: Feists cover van Nina Simone's ‘See-Line Woman’ is fan-tas-tisch, omdat ze de klassieker eerst als PJ Harvey, en vervolgens als een driftig er op los hakkende gospel-outfit laat klinken.

Rauwe indierock en een digitale Jarvis Cocker horen we in een ander ‘Pleasure’-nummer, namelijk ‘Century’. 'A century, how long is that? Three billion, one hundred and fifty five million. Nine hundred and seventy three thousand, six hundred seconds. Eight hundred and seventy six million hours. Or thirty six thousand, five hundred days', berekent de Pulp-man. Een eeuw zouden we misschien niet hebben gewacht op een nieuwe concert van Feist, maar wat stellen enkele jaren voor als je zo een optreden krijgt?

Uitblinken doet de ingeweken Parisienne tijdens ‘Mushaboom’. Op zich niet zo moeilijk, want ze brengt de hit in haar eentje. En toch excelleert Feist. Ze begint dat hoogtepunt als iets uit het grote country blues-songbook, maar omdat ze zanglijn na zanglijn loopt wordt die parel meditatief en drony. Als zij en alleen haar gitaar ‘Secret Heart’ spelen, doet ze ook wat ze zegt. En dat is: 'Pinning the songs down with conviction'. Ook ‘My Moon My Man’ is overtuigend, en zijn kromme gitaarsolo en samenzang stelen de show. Ondanks alle misère blijft de Engelstalige haar guitige zelf, want het recente ‘Any Party’ kondigt ze aan als ‘totalement tous les fêtes’. N' importe, ‘I Feel it All’ swingt, rockt en ontroert daarna.

Iedereen tussen het Warandepark en het oude koninklijk paleis moét ook wel geëmotioneerd zijn door dat timbre, door dat strottenhoofd van Feist. Het is hees, nachtegalig, geblesseerd, en dat allemaal tegelijkertijd. 'One, two, three, four. Tell me that you love me more', klinkt het nog mooi tijdens de toegift. Ja Leslie, dat doen wij meer en meer en meer.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234