null Beeld

Concertreview: Foo Fighters op Rock Werchter 2017

Missie glorieus volbracht: Dave Grohl en zijn Foo Fighters zetten Rock Werchter een énig helikopterpetje op.

Er zijn nog cynici die twintig jaar na de aftrap, een beetje kinderachtig, beweren dat het met Dave Grohl en z’n Foo Fighters zonder de headstart van Nirvana niets geworden zou zijn. Dat is onzin: Grohls kwaliteiten zijn overduidelijk en reiken ver buiten de lijntjes waarbinnen ‘slechts’ een drummer geacht wordt te tekenen.

'Eindelijk weten we het: de G in G-spot staat voor Grohl'

Noem het neo-grunge, maar in feite balanceert Foo Fighters constant op de grens tussen harde rock en hardrock. Grohl is geen topzanger, maar wel een eersteklas bruller, en een gehaaid publieksmenner die zich schaamteloos bedient van zowat alle trucs die een ziljoen frontmannen hem hebben voorgedaan. Alleen: hij doet het met humor, zelfspot en charisma. Zoals toen hij z’n bandleden voorstelde, elk met een klassieke riff naar keuze, van Alice Coopers ‘School’s Out’ tot ‘Miss You’ van de Stones. Over drummer Taylor Hawkins (Dave Grohl, maar dan geblondeerd) zei hij: ‘He’s the Freddie Mercury of Laguna Beach, California; he’s the peanut butter to my chocolate; he’s the Ike to my Tina… Eh, that was a bad one’.

Grohl verontschuldige zich voor vorige keer, toen hij last minute forfait moest geven omdat een deel van zijn been de scheiding had aangevraagd: ‘Ik heb een doktersbriefje, écht!’ Een handvol fans op de eerste rijen hield bordjes omhoog waarop stond ‘Caution: risk of falling’. Zowel ‘Walk’ als ‘Skin and Bones’ kregen door het incident een ongewilde dubbele betekenis. En Grohl zong, rende en sprong alsof hij iets te bewijzen of goed te maken had.

‘Light ‘em up, Dan,’ sprak hij een paar keer tot z’n lichtman, die de helwitte spots op de pakweg 50.000 euforische rock-’n-rollers zette. ‘No pressure,’ zei Grohl dan grijnzend terwijl hij de mensenzee overschouwde. Er sprak goesting uit zijn lichaamstaal, en het kwieke zelfvertrouwen van iemand die zich op het hoofdpodium van een festival misschien wel méér thuisvoelt dan in de armstoel in zijn living. Zozeer zelfs dat hij de obligate verdwijntruc voor de bisronde gewoon skipte: ‘Wij zijn Foo Fighters, wij doen niet aan encores.’ En: ‘Ze zullen ons van het podium moeten drágen.’ Dat laatste was uiteindelijk niet nodig – deze keer brak hij z’n been niet.

Of het wat wordt met die nieuwe plaat kwamen we niet te weten: ‘Run’ en ‘La Dee Da’ klonken goed maar generiek. En voor het overige hinkelde Grohl natuurlijk vooral door zijn greatest hits. ‘These Days’ en ‘My Hero’ klonken als oude vrienden – of neen: zijn oude vrienden. ‘Monkey Wrench’ was balorige opwinding, ‘Wheels’ het roestvrije rustpuntje. En twee keerde speelde Foo Fighters treintje: in het begin van de set hingen de wagonnetjes ‘All My Life’, ‘Times Like These’ en ‘Learn To Fly’ lekker aan elkaar geketend, in de finale ‘Best of You’ en ‘Everlong’. Yup: op de bowlingbaan die zijn backcatalogue is, gooide Dave Grohl strike na strike.

En zeker, je mag gerust vinden dat deze Dave zijn eigen liedjes niet zo moet uitwonen – dat een song ook al eens een shortje aan mag in plaats van baggy pants. Dat ‘Groááár’ geen oerschreeuw meer is als je ‘m zeventien keer per song lanceert. Dat hij tussen de nummers minder moet leuteren alsof hij aan de koffieautomaat staat. Dat mag je vinden, en misschien heb je dan zelfs gelijk. Maar toch: zondagavond, daar in Werchter, was het onmogelijk om níét van Dave Grohl te houden. Het is dat charisma, dat joie de vivre, dat let’s kick out the jams!-levensgevoel dat in zijn ogen woont. Foo Fighters op Rock Werchter betekende dat je twee uur en een half voorgelezen werd uit de Kama Sutra van de festivalrock. Eindelijk weten we het: de G in G-spot staat voor Grohl.


Het moment

In ‘La Dee Da’ kwam Alison Mosshart van The Kills meezingen. Dat was althans de bedoeling, want algauw grepen Mosshart en Grohl de gelegenheid aan voor exhibitionistisch overspel: ze deelden een microfoon, en bijna wat speeksel – een kwestie van anderhalve millimeter, of we hadden technisch gezien van muilen mogen spreken.


Het publiek

‘Goeie set! Oude en recentere nummers keurig door elkaar. Wel jammer dat ze ‘Break Out’ en ‘Master of Puppets’ niet gespeeld hebben.’ (Keanu Eerdekens)

‘Die jongen die daar zo staat te brullen is gisteren duidelijk met nat haar gaan slapen.’ (Mia Van de Cloot)

‘Verdomme. Stond ik daar maar.’ (Iedereen (m/v/x) tijdens het rondje schaduwmuilen van Grohl & Mosshart.)

‘Vréselijk, de hele dag lauw festivalbier moeten drinken, maar nu zie ik Dave Grohl toch maar mooi dubbel.’ (Sashimi Peeters)

‘Zelfs al kwam-ie hier de commentarensectie van hln.be voorlezen, m’n slip moest nog gedraineerd worden.’ (Kirby d’Udekem d’Acoz)

‘Ha, zo moet het dus.’ (Dan Reynolds)

‘Dave wie?’ (De redactie van De Morgen)


Quote

Op Glastonbury had Grohl een nóg beter geintje mee om z’n afwezigheid twee jaar eerder te legitimeren: ‘Traffic was a bitch.’


Tweet




Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234