Concertreview: Future Islands op Best Kept Secret 2018

Dansen? We doen het na enige dwang als een bange labrador op een bevroren meer. Jaloérs dus, op de uit waanzin en wanhoop opgetrokken frontman van Future Islands, die zich sans gêne op de dansvloer begeeft. Maar los van zijn delirische choreografie bleef zijn concert op het hoofdpodium van Best Kept Secret steken in slappe synthrock.

'De sound is net zo ongelijk als beige, en de fysieke krachttoeren van Herring lijken na een paar songs zelfs niets meer dan een schaamlapje'

Samuel T. Herring zijgt door de knieën, zwenkt alle richtingen van het universum uit, balt machtig zijn vuisten en deukt met diezelfde knuisten zijn borstkas in. Een andere keer marcheert hij als Basil Fawlty over de bühne, of lijkt hij tijdens ‘Long Flight’ zowaar ruzie te stoken met het podiumhout. Nee, écht.

Het blijft een wonderlijk spektakel om de frontman van Future Islands aan het werk te zien. Voor een afgeladen strand was dat gevoel duidelijk niet anders. De spionkop danst zich de ziel uit zijn lijf, in navolging van Herring. Iedereen op het festivalterrein lijkt zich te verwachten aan Een Magistraal Moment.

Zou het liggen aan zijn stunt van de vorige passage op Best Kept Secret? Twee jaar geleden maakte Herring een onwaarschijnlijke exit, waarbij hij van het podium wipte, over een houten plank tegen het hek liep en een wilde sprong waagde naar de backstage. Een weergaloos slot bij een theatraal en minstens zo intens optreden. De video ging viral en bestendigde de reputatie die Future Islands had opgebouwd na hun legendarische optreden bij David Letterman.

Mede door die historische aftocht staat het strand voor het hoofdpodium ook nu behoorlijk afgeladen. Maar de sensatie van de vorige passage weet de groep niet eens te benaderen. Aan Herring ligt het alvast niet. Zelfs wanneer hij een grunt uit zijn onderbuik perst, terwijl hij zich desperaat op de borst slaat, en je de volgende act in zijn toneelstukje haast kan voorspellen, weet hij je nog te raken. Maar de geloofwaardigheid van zijn band laat het serieus afweten.

Routineus ploegt de drummer zich in élke song door hetzelfde ritme, terwijl de toetsenist zichzelf met een flinterdunne en schelle sound blijft herhalen en een saaie, droge bas veel te nadrukkelijk in de mix naar voren wordt geschoven. De sound is net zo ongelijk als beige. De fysieke krachttoeren van Herring lijken na een paar songs zelfs niets meer dan een schaamlapje.

De dynamiek raakt daarmee ook zoek, en de uppercut waar je op blijft hopen, voelt aan als een kaakslag met de slappe hand. Daar kan zelfs de evidente publieksfavoriet 'Seasons (Waiting On You)' nauwelijks iets aan veranderen.

'It’s a fucked up world,' horen we Herring tussen twee songs prediken. En in één bindtekst mokkelt hij zowel zijn vreugde over het festival - 'Ik ben dolgelukkig' - als zijn onvrede met The American Dream. Aan het eind van de show vertelt hij ook oprecht hoe hij zich verwacht had aan een saaie dag, maar de aanblik van zijn publiek alles veranderde. We gelòven Herring. Maar Future Islands? Na een handvol platen blijkt die niets meer dan een utopie. Op Best Kept Secret keek je daarmee uit op een brak braakland.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234