null Beeld

Concertreview: Goose en Orbital op Brussels Summer Festival

To the left of us: het Warandepark, met dreven die zijn aangelegd in de vorm van een passer. To the right: het koninklijk paleis, dat er leeg en verlaten bij ligt. En here we are, stuck in the middle met een paar duizend anderen, op de kasseien van het Paleizenplein. Op het podium staan twee belichtbrilde Britten: aan de linkerkant Phil en aan de rechterkant Paul Hartnoll, samen Orbital.

Maar eerst Goose (****), die bij valavond nog even wachten om de veelkleurenlampen op hun synths aan te doen. Ze trekken van Depeche Mode (‘So Long’) naar Front 242 (in ‘What You Need’ al). Soms gaan ze voor trance (het genre), soms komt een klein, maar op bloed belust rave-legertje hun jaren tachtig-pop binnengebonkt. De what you wants en what you needs vliegen ondertussen in het rond, de est-ce que ça va’s waarmee Mickael Karkousse een (voornamelijk) Franstalig publiek aan zich wil binden ook. Het ene moment is het alsof Goose de stimulans van de mensen voor hen echt nodig heeft om hun dieseltje op gang te trekken, even later - in ’British Mode’ - blijken ze niet gewoon vinnig rond te rijden op benzine, maar klinken ze zo waanzinnig als een Formule 1-wagen.

En dan moet die oorwurm met 'Can't stop me now / 'cause I'm standing on the edge’ nog beginnen, én die bom met ‘Words / are violente erupting’. Wat opvalt: de songs komen als in een dj-set in één vloeiende beweging. De enige pauze van de avond zit bijvoorbeeld tussen deel 1 en deel 2 van ‘Words’, een drop van een halve minuut die gewoon is bedoeld om de ontlading in de tweede helft nog groter te maken. We zijn niet de eersten die het aanstippen, maar in de tweede helft van een Goose-song, daar brandt en knippert live de veelkleurige lamp op de synths.

Het is ook altijd een geruststelling als je een dance-act echt ziet wérken: die van de ritmesectie - Bert Libeert-Tom Coghe - doen dat in het zweet hunner aanschijns. Dave Martijn hoorden wij zelfs even synth spelen zoals we hem ooit - hij zat toen zelfs nog niet in zijn laatste jaar middelbaar - in de finale van Humo’s Rock Rally AC/DC-gitaar hebben zien spelen bij Loamy Soil.

Over hun enige bis: als Jef Neve een song van je covert... als die song op nummer vier belandt in The Greatest Switch, Stubru’s dansdreun-top-100 aller tijden... als je daar alleen Laurent Garnier, Underworld en ‘Universal Nation van Mike Dierickx aka Push moet laten voorgaan.... als je met andere woorden iets hebt gemaakt dat concurreert met de beste botsautookesmuziek voor bij de oogstfeesten… dan kan je niet anders dan steevast je set eindigen met - jawel - ‘Synrise’. Komt daarbij: een tekst die zich beperkt tot ‘Oooh-oooh-oe-oehoooh’, da werkt wel in meertalig Brussel.

Orbital dan. Wat drijft het ravende duo, dat we vandaag maar drie sterren geven, muzikaal? Wij horen de atmosferische intro van Pink Floyds ‘Shine On You Crazy Diamond’, maar dan zonder het gitaargepingel. Wij horen minimal music à la Michael Nyman. Er zit een sfeer in van rave-anthems uit de tijd van toen, stijl 808 State en zelfs Opus III, van wie ze ooit de vocals van ‘It’s a Fine Day’ zo hoog pitchten dat die la-la-la-la-lie-la-la-la’s van een melancholische walvis leken te komen. Verder zijn er speeches vol science fiction: ‘It’s a cry for survival’ zal vooraan in de set zitten in ‘Impact’. ‘Forever’ zal later stukjes bevatten van een oude speech met veel unconvennient truths erin.

Het werk van de BBC Radiophonic Workshop is ook een serieuze invloed: een hoop nerds experimenteerden vanaf de jaren 50 voor de BBC met manipulatie-effecten op bandopnamen en met klanken die kwamen van gevonden voorwerpen. Ze hadden toen nog geen computers, maar wel wat ze zelf een Wobbulator noemden. Die mensen maakten radio- en tv-tunes, en de bekendste is wellicht de machtige(!) en indertijd voor beeldbuiskinderen angstaanjagende begintune van ‘Doctor Who’, die geregeld in Orbitals set opduikt. Maar helaas niet hier in Brussel.

De klassiekers ‘Impact’, ‘Belfast’ en ’Chime’, ze roepen vanavond nog steeds beentje-strek-je, maar d’er is na al die jaren niks, maar dan ook niks nieuws in geslopen. In de live-versie van ‘Halcyon and On and On’ wordt op exact dezelfde manier als bijna een kwarteeuw geleden ‘Heaven is a place on earth’ van Belinda Carlisle ingelast. En die ervaring van je tijdens het zachte ‘The Girl with the Sun in Her Head’ een meisje van negentien te voelen (mét sproeten en vlechten), en even later in Robocop te veranderen tijdens de oorlogsdreun ‘Satan’, ook daarvoor geldt helaas: seems like we've been here before.

Komt daarbij dat het Brussels Summer Festival ons het klavecimbelconcert boven breakbeatjungle genaamd ‘The Box’ via een zéér belabberde geluidsmix levert, en dat elders de bassen alle andere sporen van een track gewoon opeten.

Even ter relativering: twee hoogtepunten zijn er ook. 1) ’Wonky’, met een paar bizarre bleep-geluidjes erin. 2) ‘Cooping Lisa’ ofte ‘Copenhagen’, een nieuwe tune die nog niet slaapt en toch al droomt, en vlotjes de beste track uit dit millennium is die we van hen al gehoord hebben. Eén die doet uitkijken naar hun nieuwe plaat.

Kijk, alle - nee, echt - alle respect voor dit duo dat in 1994 in Engeland als eerste elektronica-act het clubcircuit verruilde voor een headlinerpositie in openlucht op Glastonbury (ter vergelijking: in dat jaar speelde Underworld bij ons in een klein Pukkelpoptentje). Maar als ze die nieuwe plaat volgende keer niet bij zich hebben als ze op het podium de blitz komen maken met hun op en neer dansende lichtjes van zaklampen (die tussen het glas en de oortjes van hun brillen zijn gelast), dan zullen wij over hen blijven denken wat we nu denken. En dat is met name: er zijn een Ableton-sequencer en iPads bij gekomen, er staan minder grote bakken analoge apparatuur op het podium, het kluwen verstrengelde kabels is iets minder groot dan vroeger, en … euh, we hebben in Brussel ook geleerd dat Phil Hartnoll (die met het minste haar en de meeste tattoes) blootsvoets op het podium stond, en dat Paul Hartnoll ernaast stond met schoenen van de Carmy. Wij denken ook ergens gemerkt te hebben dat ze ruzie hadden, want Phil liep even weg. Maar die ruzie leek zelfs niet meetbaar op de schaal van Liam en Noel.

Dat zullen we dus binnenkort denken over het broederpaar Hartnoll. Tenzij ze oren hebben naar onze raad: 'Aus Alt Mach Neu!'


Het moment

Wij waren voor Orbital naar Brussel gegaan, maar kiezen voor ‘Can’t Stop Me Now’ van Goose, dat vanaf halfweg iets van Vitalic en Shameboy had, maar dan Harder, Better, Faster, Stronger.


Het publiek

Deed haar uiterste best om er iets van te maken - en het regende niet zoals een paar uur ervoor, da's ook heel wat - maar waren wij halfweg het Orbital-optreden nu echt de enigen die ons begonnen af te vragen wat Leftfield later op de avond zou gaan uitspoken in Lokeren?


Quote

'You're all lovely people'. Pas aan het eind ven de set stond Phil Hartnolls microfoon op 'On'.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234