Concertreview: Grandaddy in de AB

De draaimolen van Grandaddy heeft een decennium stilgelegen, maar werd onlangs opnieuw op gang gedraaid, met de straffe comebackplaat ‘Last Place’ tot gevolg. Vanavond hielden Jason Lytle en co halt bij de Ancienne Belgique voor een masterclass mierzoete nostalgie.

De AB zat afgeladen vol met overjaarse pubers en mensen die vooral in hun hart nog heel jong waren. Mensen voor wie ‘The Sophtware Slump’ (uit 2000) of ‘Sumday’ (uit 2003) een nieuwe wereld heeft doen opengaan, en voor wie Grandaddy vijftien jaar geleden al de soundtrack vormde bij eerste liefdes en tegenvallende rapporten.

De teletijdmachine werd aangezet met de bezwerende klanken van ‘Under the Western Freeway’ (uit 1997, al écht lang geleden), die boven een mooie beeldenmontage werden geplakt. Een kabbelend riviertje, een verlaten bospad, een dor maïsveld: de visuals herinnerden een hele set lang dat Jason Lytle een man van de natuur is, ook al klinkt zijn muziek nog altijd alsof ze met veel moeite uit kapotte computers is getrokken. De vertrouwd aandoende letters ‘Grandaddy’ verschenen op het scherm en enkele grijsaards sjokten het podium op om ‘Hewlett’s Daughter’ in te zetten: een dubbel espressoshot blast from the past. ‘Hewlett’s… daughter / Loved her… father / And I think she… loved me too / For a little while.’ Die krijgen ze er ook de volgende vijftien jaar niet meer uit.

Jason Lytle wist goed genoeg dat het volk in de eerste plaats voor vroeger was afgezakt, en maar in mindere mate voor het nochtans uitstekende nieuwe songmateriaal op ‘Last Place’. En dus ging hij meteen verder met één van de meest onderschatte Grandaddy-songs, het volgens sommigen nogal zeemzoeterige, maar toch vooral diep ontroerende ‘’Yeah’ Is What We Had’ (‘’no’, we never knew…’). ‘Laughing Stock’ zat ietsje verder in het collectieve geheugen, maar kreeg een peper onder de staart geduwd in de vorm van een krijsende gitaaroutro. Eén klein deukje in het nostalgiefeest van vanavond: geen spoor te bekennen van ‘Just Like the Fambly Cat’ uit 2006. Te slechte herinneringen, misschien.

Wél leuk om op te merken: de voorzichtig in de set gesmokkelde ‘Last Place’-songs vermengden zich ongemerkt en wondermooi met de oudere nummers. Nu al kwamen een ‘Way We Won’t’, een ‘Evermore’ en een ‘I Don’t Wanna Live Here Anymore’ even huppelend binnen als een – om maar iets te zeggen – ‘The Crystal Lake’. Terwijl: ‘The Crystal Lake’ is wel een díjk van een song, hè? Grandaddy heeft in die tien jaar afwezigheid geen gekke bokkensprongen gemaakt – ze zijn even lo-fi en knuffelbaar als altijd – maar ze hebben ook hun magie niet verloren. Er is eigenlijk gewoon niks veranderd: Jason Lytle was tien jaar geleden óók al grijs. En daarbij: Grandaddy stond altijd al een beetje buiten de tijd.

Wat waren dan de ultieme hoogtepunten, de onvermijdelijke kippenvelmomenten? Die zaten overal, en waren met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid iets anders voor iedereen. Voor mij was het ‘Now It’s On’, die prachtige opener van ‘Sumday’, dat er telkens in slaagt om tegelijk futuristisch en diep melancholisch te klinken. Twee noten en ik lag terug op de matten van de Bunderkes in Boechout, met een zomerse fles Martini Fiero in de handen; eigenlijk smaakte dat spul naar zeepsop, maar toen proefde ik alleen maar zoete rebellie. Ja, het was zó’n avond.

Nog verhoogde polsslagen toen de Atari-bliepjes van ‘A.M. 180’ uit de boxen kwamen geschetterd – ‘Under the Western Freeway werd heus niet vergeten. Of ook wel tijdens héél de lang uitgesponnen versie van ‘He’s Simple, He’s Dumb, He’s the Pilot’. Als Grandaddy een ‘Happy’ heeft, dan is het dit wel: zelden zoveel droomwolkjes door elkaar zien vliegen in één concertzaal. De bis dan (‘Summer Here Kids’: nóg betraande ogen!) en het was gedaan.

Jason Lytle is de reünie van Grandaddy al een beetje beu. Op een podium staan wil nog wel lukken, maar alles wat daarbij komt? Een dikke sleur, dat stukje bij beetje aan zijn gemoed begint te vreten. Hij heeft al gezegd dat hij een contract heeft voor twéé platen, dus daar komt – na ‘Last Place’ – zeker nog eentje bij. Maar verder zou het niemand verbazen als Grandaddy het binnenkort alweer voor bekeken houdt, en Lytle zich definitief terugtrekt in een boomhut in Montana. Het is hem gegund. Laten we er nog van genieten zolang het kan.

Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234