Concertreview: Julian Casablancas + The Voidz (Trix)

Julian Casablancas is een held, en hij weet het veel te goed.

Op zoek naar de juiste toon woont Casablancas – een man met een oeuvre, bij of los van The Strokes, dat tegelijk onder- en overschat wordt – geheel terecht in het Vrije Westen. Hij probeert nieuwe dingen en hij blijft dat doen, en steekt alleen al daardoor schril af naast andere hedendaagse Frontmannen als Dave Grohl, Bono en Caleb Followill. Met zijn nieuwe groep The Voidz en dito plaat ‘Tyranny’ heeft hij eerder dit najaar nog eens uitgepakt: opvallend goede collectie songs, vooral ter hoogte van ‘Dare I Care’, gisteren in de Trix niet louter per toeval het (enige) bisnummer, maar ook van ‘Nintendo Blood’, ‘Where No Eagles Fly’ en ‘Take Me In Your Army’. Alle songs op ‘Tyranny’ zijn te overstuurd, te hard, te vreemd – maar: het werkt.

Live werkt het bij momenten minder goed, en gaat de overstuurde sound eerder cartoonesk dan noodzakelijk lijken. De eerste rijen in de grote Trix-zaal wisten zich ingepakt door het charisma van Casablancas, maar in de rijen daarachter vooral veel gekruiste armen en bedenkelijke blikken gezien. Live wil Casablancas en zijn nieuwe band graag een soort je-m’en-foutisme verbeelden. Een ‘Fuck you, I won’t do what you told me’-houding voor de eenentwintigste eeuw. Meer nog: ze willen de rauwheid van de rock-‘n’-roll zo graag tot leven brengen dat ze er en passant zijn gaan uitzien als trailer trash-figuranten voor een ‘Flodder’-film. Casablancas, gisteren gekleed in een gescheurde jeanshemd-bodywarmer-combo van vier maten te groot, stond er meestal voorovergebogen bij – over zijn microfoon, over het publiek, over zijn zittende keyboardman, over zijn eigen ambities – en hij leek aldoor te denken: ‘Wha’ever, jong.’

Er kwamen goede tot overtuigende versies van ‘Xerox’, ‘Father Electricity’ en ‘Where No Eagles Fly’ van, maar ook veel pose en als melige mopjes verkleed geklaag als ‘Thank God we have a day off tomorrow, or I might never be able to sing again.’

Of: ‘When we play this song live, it never seems to work somehow.’

En ook: ‘This is a new song, and I don’t like it.’

Tot slot: ‘Which song is next? O shit, THAT one. Urrrgh.’ Het bleek te gaan om ‘Take My In Your Army’, een geweldige song in een matige versie.

Tussendoor roept één flurk in het publiek om ‘New York City Cops’, een zonevreemde classic uit het debuut van The Strokes. Het is er niet van gekomen, maar met ‘Ize of the World’ hebben ze wel een andere Strokes-song gebracht, aangekondigd met ‘This is a cover, you might have heard of it. For a change’. Casablancas, die – met in elke song vijf aan de naden scheurende vocale uithalen – voldoende bewijs leverde nog steeds een goede frontman te kunnen zijn, liet nooit na zijn onvrede met en zijn dedain voor het oké opgedaagde publiek te tonen: ‘You want more? You probably do, don’t you. Maybe next time.’

‘Dare I Care’ was dus de bis. De meest in het oor springende lyric bevat de woorden ‘I don’t care anymore.’ Het zou weleens kunnen kloppen.


Het publiek

In dubio.


De quote

‘Thank God we have a day off tomorrow, or I might never sing again.’


De tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234