Concertreview: Kodaline op Rock Werchter 2017

Kodaline: er kwaad op worden kan je niet, maar ze helemààl gedogen kan de neurotische nultolerantist (© Studio Vandersteen) in ons ook niet over z'n hart krijgen.

'Ieren hebben van nature weinig nodig om een samenzang in te zetten'

'Hebben we het hier niet al eens over gehad, jongens?', borrelde op in ons toen we naar Kodaline stonden te kijken. En jawel: in 2013 al, toen op Pukkelpop. De argumenten die we toen aanhaalden golden vandaag nog steeds: Kodaline is dan ook geen troep jonge honden die erom bekend staat om op elke plaat hun innerlijke Radiohead na te jagen, waarheen de wind ook leidt. Die rechtlijnigheid is vooral duidelijkheid, en veel fans verlies je er niet mee. Zoals een Nederlandse recensent onlangs schreef over de passage van Kodaline op Pinkpop, een maandje geleden: 'Leuk voor de fans'. Ja. Maar dat is cock & ball torture ook, alleen kan de bal misslaan daar wél af en toe voor welkome afwisseling zorgen.

Viel wel op in The Barn: dat de vergelijking die we vier jaar geleden maakten bij Kodaline ('50 procent Coldplay, en de rest was Mumford & Sons') intussen aan herziening toe was: qua Chris Martin-imitaties doen de heren het tegenwoordig wat kalmer aan. Misschien omdat Chris Martin vandaag de dag zélf liever andere mensen imiteert dan nog voltijds Chris Martin te zijn. In de plaats heeft de Mumford-kant van Kodaline - of dat hun Jekyll, dan wel hun Hyde-zijde is, beslist u zelf - nog wat aan kracht gewonnen. Ieren, want dat zijn Kodaline, hebben van nature weinig nodig om een samenzang in te zetten - zie 'Love Like This', en van je auld triangle, jingle jangle en zo.

Maar je kan er niet boos op zijn, want hoe kan cynisme ooit bestaan in een wereld waar 'All I Want' een wereldnummer is? Het is Kodalines eigen kleine zilverfonds, maar dan gevuld, en het zorgt er op eigen houtje voor dat de betrokkenen het op hun ouwe dag niet zonder plaksel voor hun kunstgebit zullen moeten stellen. In The Barn was het een tergend mooi tranendal, gedragen door iedereen van tien tot tweeënnegentig met een barstje in het hart. Maar alles komt altijd goed. Want tijd is lijm, en naald, en draad.

En Kodaline, dat was: niet voor ons. Daar berusting in vinden is de échte kunst.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234