Concertreview: Linkin Park op Rock Werchter 2017

Het is al flink vijftien jaar geleden dat Linkin Park de 'nu' in de nu metal voorzag. Intussen beweren frontlui Mike Shinoda en Chester Bennington in elk interview dat ze altijd met beide benen in dat 'nu' zijn blijven staan. Een evolutie die op dag 3 van Rock Werchter een opmerkelijke spreidstand opleverde.

Het heerschap opende met 'Talking to Myself'' uit hun recentste plaat. We voelden ons inderdaad niet aangesproken. Tijdens 'Burn it Down' werden we afgeleid door een opgeblazen condoom dat vrolijk over het publiek dartelde. 'The Catalyst' werd ondersteund door een ritme waardoor onze endeldarm zich een weg naar buiten probeerde te banen. En tijdens het daaropvolgende 'Wastelands' kroop Chester de eerste keer op zijn 'egobox' (die houten bakken tussen de monitors die als doel hebben om je lichaam op dezelfde hoogte als je eigendunk te stellen). Ze zijn ook uitermate geschikt voor de 'kakske leggen, niemand zeggen'-houding die Bennington aannam om zijn laagste screams eruit te persen. Maar 't moet gezegd: na Serj Tankian van SOAD was hij vandaag wel de man met het omvangrijkste vocale vermogen, waarvoor hulde.

Intussen begonnen de mensen rondom ons ongemakkelijk heen en weer te schuifelen. Waren ze dan niet op het grootste 'alles wat er de laatste 15 jaar op muzikaal vlak gebeurde is lava'-feestje van het jaar? Vier nummers ver en nog niks uit 'Hybrid Theory', hun eerste en beste plaat. De nostalgiepolitie roerde zich: ze stopten hun veters losjes in hun Airwalks en trokken hun Venombroek nog iets verder naar beneden, klaar om in te grijpen. Net op tijd dus, die begintonen van 'One Step Closer'. Met openingsregel 'I cannot take this anymore' mag dit dus gerust het best getimede lied van de set genoemd worden. En de 'Just like befooooore' was het duwtje dat iedereen nodig had om zich de euforie bij de vondst van hun eerste schaamhaar te herinneren én te herbeleven. Dolletjes.

Het vuistdikke vervolg van de show moest dan weer bitter weinig moeite doen om ons met onze ontluikende grijze haren te confronteren. Als 'Invisible' iets duidelijk maakte dan wel dit: de emo van toen is niet de emo van vandaag. Vloeibare pathos, wuivende handjes en een laagje stroop zoeter dan een piña colada, we weten nu waar K3 hun inspiratie haalde voor hun laatste single. Er zijn geen hokjes meer, meneer! Nu, we zijn de eersten om dit afgeworpen juk als een bevrijdende evolutie te zien. En mens kan nu eenmaal geen nu metal blijven maken. Maar als 'uit je hokje breken' synoniem wordt voor 'afglijden naar zielloze, overgeproducete platte pop' - samples van ritmisch handjeklap zijn altíjd een zwaktebod, jongens - werpen we ons graag op als interieurarchitect voor nieuwe hokjes. In een interview legde Shinoda hun link met Queen bloot: die kwamen immers ook elke plaat met iets nieuws op de proppen. We zeggen niet dat alle Queen-platen even sterk zijn, maar vergeleken met de laatst vier Linkin Park-platen? Nobelprijs Literatuur-materiaal! Het enige dat Linkin Park en Queen gemeen hebben is de zanger: er zit aan beide heren een geurtje. Houdbaarheidsdatum overschreden, vermoeden we.

'All I wanna do is trade my life for something new' zong Chester intussen in 'Waiting for the End'. Prima plan, man. Wat dacht je van schapenhoeder in Tasmanië, met de dichtstbijzijnde opnameapparatuur zo'n 8.000 km van je verwijderd? Dat voorstel ging duidelijk niet in overweging genomen worden vóór hij zijn community eens van naderbij ging bestuderen. 'Community' ja, want kan je nog van fans spreken als de twee frontmannen in de vorm van een glad marketingmanagementduo komen? Het marktonderzoek duurde maar liefst vier nummers lang. Vier nummers van intens oogcontact, spierballen aaien en de hoofdrol vertolken in ontelbare Facebook Lives. Met van die opstijgende hartjes. Het meisje dat minutenlang onder Chesters arm verbleef tijdens 'One More Light' en 'Crawling' pinkte een traan weg. Het moet die penetrante okselgeur geweest zijn. Of het binnensijpelende besef dat ze zopas haar laatste bruikbare condoom had opgeblazen.

Redding kwam in het laatste halfuur. Duizenden kelen die 'I wanna heal / I wanna feel!' uitriepen. Het was het moment waarop kippenvel manifest onze onderarmen inpalmde. Toen ze in die laatste rechte lijn naar de finale met 'Numb', 'Papercut' en 'Faint' er toch nog in slaagden 'Heavy' - een single uit hun recentste worp - tussen te proppen, maakte die spasmodermie nog even plaats voor opperste verbazing. We dachten oprecht dat die song - die ons al enkele weken af en toe bruusk uit onze dromen losrukt wanneer de wekkerradio de dagtaak aankondigt - de laatste nieuwe van Katy Perry was. Hand op het hart. Goeie stem wel, die Chester.


Het moment

'Crawling' dat met uitgestreken gezicht als zeemzoete pianoballade gefezeld werd. Verstomming. Gehuil. En een enkeling die 'Linkin Park? Eerder Linkin-I-Park-my-car-op-de-dichtstbijzijndste-brug-en-smijt-me-eraf' mompelde. Het was dus vooral zíjn moment.


Quote

De veel te spontane 'That's what he said!' van de dame naast me na 'I put my trust in you, pushed as far as I can go' tijdens 'In the End'.


Tweet

Toe maar, er zal nog wel iemand een rubberen feestmuts mee hebben als je 'm echt van doen hebt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234