null Beeld

Concertreview: Maceo Parker op M-idzomer 2017 (dag 3)

Dag drie van M-idzomer stond in het teken van de muziekmicrobe die wereldwijd al de meeste kindjes op zijn geweten heeft: de funk.

Eerst een kort woordje over de om kwart voor acht aantredende Delv!s, of zoals op zijn rijbewijs staat: Niels Delvaux. Als die jongen nog lang aan de weg blijft timmeren, dan heeft hij binnenkort heel België opnieuw geasfalteerd. Terwijl hij al lang klaar is voor de doorbraak en alle wereldfaam die daarbij hoort. Van hem wil ik een hele plaat horen. Zoals Róisín Murphy ooit zong: ‘The time is now.’

En toch blijft Delv!s maar een klein gloeilampje in het aanschijn van de 500 gigawatt-spotlight die Maceo Parker heet. Maceo (spreek uit: meej-sio) is de fiere seventy-something van het recept ’98 procent funk, 2 procent jazz’ en heeft in zijn lange muziekloopbaan alles gezien, alles gedaan. Getourd met James Brown, gefreakt met George Clinton, gedanst met Prince, die hem overigens ‘the teacher’ noemde. Zijn verhaal is een klein beetje dat van ‘always the bridesmaid, never the bride’, maar hij heeft toch maar mooi een dozijn soloplaten gemaakt en tourt nu al sinds de jaren 90 in eigen beheer. Zijn groep wordt geafficheerd als ‘The Million Dollar Support Band’.

De muzikanten die hij vanavond meehad, waren dus allemaal vakmannen, die een vermelding verdienen. Pete MacLean op drums en Will Boulware op keys. De geweldige gitarist Bruno Speight speelde vroeger bij The S.O.S. Band en trombonist Greg Boyer is een Funkadelic-oudgediende. Maceo’s nichtje Darlene Parker zong mee en de enorme Skeet Curry speelde bas: te dik om een pintje te gaan halen in de koelkast, maar met zijn basgitaar op één-twee-drie in de kosmos. Die kliek speelt al mr dan tien jaar samen: iedereen wist wat-ie hoorde te doen, en deed dat ook.

Het was een ouderwets concert, in de beste zin van het woord. Maceo de showman praatte zijn hele set aan elkaar met complimenten (een ‘thank you’ en een ‘give it up’ voor iedereen van Delv!s over Marvin Gaye tot de buschauffeur) en af en toe een mini-anekdote. Elke muzikant kreeg op hoffelijke wijze z’n eigen solomomentje – dat van Bruno Speight was het coolst – en ondertussen stond een blasé cocktailpubliek er op de achtergrond een praatje bij te slaan. Maceo graaide niet uit eigen werk, maar stelde een best of samen uit de funkgeschiedenis: hij strooide met nummers van James Brown, The J.B.’s (al dan niet met Fred Wesley), The Meters en Parliament. Vanavond heb ik een stukje ‘Mothership Connection’ live gehoord: ‘Make my funk the P- Funk / I want to get funked up!’

In mijn favoriete jazz zitten tussen de fa’s en de do’s vaak existentiële vraagstukken verstopt, of het nu John Coltrane is die naar God kijkt, Miles Davis die op zoek gaat naar Afrika of Pharoah Sanders die nieuwe spirituele horizonten verkent. Op tijd en stond hou ik er zelfs van als de zotte sax van Albert Ayler ontploft. Dat zijn gasten die jazz moeten spelen omdat ze anders zélf de lucht ingaan. Maceo Parker? Het enige wat hij voelt, zijn de tintelingen in zijn ballen en het tempo van de groove. Zoals hij zei in Leuven: ‘My name is Maceo and I do the boogaloo.’ Zo kan het dus ook. En is zulke ontwapenende eenvoud niet een beetje ontroerend? Je moet denken: die mens oefent zijn beroep al zo lang zo uit (sinds 1962!), staat aan de wieg staat van zo veel goeie muziek…

‘Mensen vinden dat wij jazz spelen,’ zei Maceo op een bepaald moment, ‘maar dat gaan we vanavond dan toch zo weinig mogelijk doen.’ Waarop hij twee minuten ‘Satin Doll’ van Duke Ellington blies en vervolgde: ‘En nu gaan we ‘Make It Funky’ spelen, want dat is waar het toch allemaal om draait.’ Iedereen draaide nog eens met z’n kont en wist: die aardige, coole oude man heeft groot gelijk.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234