Concertreview: Maggie Rogers op Rock Werchter 2017

Maggie Rogers (23) is voor het geluk geboren. En niet alleen omdat ze, wanneer ze in een blauw glitterkostuum en een stuk of twaalf grijze stropdassen rondloopt, nóg de knapste van de hele KluB C is.

Wat voorafging: Maggie loopt school in de New Yorkse Clive Davis University. Gastdocent Pharrell Williams komt kijken naar wat voor vlees ze er in de kuip hebben en valt, wanneer hij de song 'Alaska' hoort, net niet letterlijk achterover van het rauwe talent en het potentieel van de dan 22-jarige Margaret Debay Rogers. Dat was vorige zomer: het staat op YouTube. 'Resonant Body' wordt vandaag ingeleid met een verlegen: 'Dit nummer schreef ik als huiswerk, tijdens mijn eerste semester aan de unief.'

Als kind marineerde ze jaren in klassieke muziek (Holst, Grieg, Vivaldi) en soul. In Werchter zegt ze tussendoor: 'Ik maak nog maar een jaartje popmuziek, maar ik schrijf al bijna een leven lang songs.' Er kleeft iets authentieks aan haar, en ze heeft een redelijk gefinetuned gevoel voor hoe een sobere, goedkope show toch kan entertainen.

Maar vooral: uit alle poriën straalt ze oprechte, niet te faken verwondering uit; dankbaarheid voor de warmte en het applaus waarop ze na elk nummer vergast wordt. 'Dit heb ik nog nooit meegemaakt', en háár geloof je. Dat maakt haar niet alleen sympathiek, maar ook een uitzondering tussen de muzikanten die hier hun 22ste streetwise en half blasé rondlopen en de indruk wekken zelf te vinden dat ze de adoratie verdiénen. Als alles goed gaat, heeft Maggie over vijftien jaar succes en geld en bewondering genoeg geoogst om - een verslaving, drie echtscheidingen en een vete met de tabloids verder - een smeuïge autobiografie te vullen, maar nu is ze nog een frisse bloem, die mooi bloeit op de mesthoop die wij hier met zijn allen vier dagen komen verbeelden.

Na een goed 'Dog Years' bedankt ze het publiek voor hun talent om in de maat in de handen te klappen: 'Very, very rare'. Ze kent dezelfde geluidsproblemen als gisteren Cigarettes After Sex: twee extreem luide, op het trommelvlies krassende feedbacktonen. Maggie, laconiek: 'That sounded a bit like a phone call from the universe.' De geluidsbalans zit tijdens 'Better' nog niet goed. Haar vaste cover - Neil Youngs 'Harvest Moon', voorzien van een goedkope maar gepast sinistere trilbeat - en prijsbeesten 'On + Off' en 'Alaska' zijn daarna wél helemaal à point.

Hier en daar missen de songs van Rogers een eigen smoel. En ze zal moeten oefenen om haar op plaat unieke stem ook live voldoende eer te bewijzen. Maar tot die tijd heeft ze voldoende troeven in handen om het ver te schoppen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234