null Beeld

Concertreview: Merchandise (Trix)

‘Eat some chocolate!’ Het was maandag, dus dit moest België zijn.

Frederick Vandromme

‘Enemy’, ‘True Monument’, ‘Green Lady’, ‘Telephone’, ‘Little Killer’, ‘After the End’: Merchandise citeerde maandagavond in het oké gevulde clubgedeelte van Trix voornamelijk uit de beste passages van hun recentste plaat, een werkstuk dat hen – hier en elders – op vergelijkingen met The Smiths was komen te staan, en op een stuk of wat in de zon blikkerende hyperbolen. Het is, minder noch meer, één van de platen van het jaar. Ze staat vol prachtige, weelderige, langoureuze songs die de groep live gisteren afwisselend goed bracht, te gehaast afhaspelde dan wel voorzag van een rafelige kant die de tracks niet altijd even goed stond. En in versies die in het voorjaar in de Botanique overtuigender klonken.

Zanger Carson Cox had het sowieso voorspeld - zijn groep is er één uit de punkscene: ‘Op plaat permitteren we het ons om de songs wat op te blinken, maar live is het wat het is. We brengen het met hart, ziel, zweet en spuug.’ Cox, in interviewgedaante een niet te stoppen praatvaar, beperkte zich qua bindteksten hoofdzakelijk tot enkele laconieke, zichzelf en zijn band tongue in cheek naar beneden halende opmerkingen als: ‘Gitaren stemmen: traditioneel het slechtste onderdeel van de show. Of in ons geval: misschien net het beste.’ En ook: ‘We komen uit Tampa, Florida. Wat een beetje hetzelfde is als zeggen dat je van Mars afkomstig bent.’

Live valt op dat Merchandise een band is met vijf compleet verschillende individuen. De licht aangeschoten, maar charismatische frontman. De frenetiek en licht spastisch heen en weer stuiterende leadgitarist. De verlegen bassist, een reus die zich verstopte achter zijn bles en aldoor ongemakkelijk over de vloer schuifelde. De stille tweede gitarist. De zijn frustraties wild van zich af meppende drummer, die achter de podiumrook verborgen bleef.

Daar kwamen hoogtepunten van, zoals het breedsprakerige ‘True Monument’. Of ‘Anxiety’s Door’, de zeldzame oude knar die niet misstond tussen alle nieuwe songs. En ergernissen: om de te vlakke frasering van Cox, wier zanglijnen op de plaat tot diep onder uw vel wroeten maar live op de vlakte en in gebreke bleven. De patine van grandeur die op plaat over ‘Enemy’ en ‘Green Lady’ gesmeerd ligt, en daar bijdraagt aan een larger than life-gevoel – passend bij tijdloze popmuziek – werd vervangen door een wat onhandige rockversie. Niet mis. Anders.

Cox, in een recent interview: ‘Merchandise is een groep met bedoelingen noch plannen. We schrijven een paar songs, brengen ze af en toe op een podium tot leven. Het is geen kernfysica.' Hij had een punt: hun Trix-passage was niets om je druk over te maken; ramp noch wonder; ‘gewoon’ een concert dat goed en aangenaam passeerde. En ervoor zorgde dat je bij het thuiskomen ‘After the End’ nog eens opzette.


Quote

‘Eat some chocolate!’ Waarna Cox een enkele praline in het publiek gooide.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234