Concertreview: Oathbreaker (De Kreun)

Tegen het standaardmetal van sommige Graspop-headliners klinkt Oathbreaker als een dialect.

Wanneer Caro Tanghe, Gilles Demolder en Lennart Bossu het over hun doorbraakplaat ‘Rheia’ hebben, nemen ze vaak het woord cocon in de mond. Eerst braken ze eruit om een nieuw, minder genregebonden geluid aan te boren. Ze trokken naar de VS, in de hoop dat daar agenda’s en to dos niet aan de band konden vreten, en tapten er uit een onderstroom die breder is dan enkel black metal. Vervolgens klauwden ze terug in de cocon, om het geluid in de studio te laten stollen. Door analoog op te nemen moesten ze losweken van het detail en focussen op een gevoel.

‘10:56’ , het eerste nummer op die plaat, brengt Tanghe a capella. De opener roept haar bleke jeugd aan: een tijd van opstaan terwijl je beschonken vader nog slaapt, met aangekoekt bloed op zijn gezicht. Gestruikeld over West-Vlaamse kiezels. ‘Second Son of R’ herformuleert die voorgeschiedenis in een zes minuten vlammende furie. De song is inktzwarte metal die raast, hamert en tegen je botten breekt. Tanghes pols knikt op het microstatief.

Dan is er dat nieuwe geluid. In het gitaarkolken vindt Oathbreaker claustrofobische ruimtes om te ademen. Demolder en Bossu zetten een stap achteruit en nieuwe drummer Wim Coppers staakt de sticks. Er volgt een zware, ijle harmonie en Tanghe ontvouwt een stem onder haar scream. ‘Being Able to Feel Nothing’ heeft een paar van die kleine luchtbubbels. Tanghes stem snijdt clean naar boven op woorden als “chest” en “tusks” en zakt weer op “stains I will never manage to remove”. Al kan ik die nuances live heel moeilijk opvangen. Eigenlijk kan ik het hele optreden lang maar weinig van Tanghe horen.

Tijdens de tweekoppige beukballade ‘Where I Live’‘Where I Leave’ – samen goed voor vijftien minuten shoegazen, post-rocken en headbangen – zie ik de waaiende gitaarlandschappen van Thurston Moore voor me. Met zijn solo’s dirigeert hij de innerlijke blik minutenlang naar een fonkelend gesternte. Tanghe gaf al te kennen dat ze veel naar Sonic Youth heeft geluisterd, en die invloed kruipt hier en daar door de kieren. Enkel zijn bij Oathbreaker de snaren weerspanniger en de koude hihats nuchterder. Hier geen sterrenhemels, maar sterke rukwinden uit het westen, kans op regenbuien, verder nog sluierwolken en diep in de nacht een aanvriezende mist. Het is waden door troebel zeewater in de Kreun.

‘Storms lay down and come to rest’: ‘Stay Here / Accroche-moi’ is een sereen rustpunt en een voorbereiding op wat komt. Tanghes linkerhand wappert onbezield boven haar hoofd. ‘Needles In Your Skin’, veruit het meest dynamische nummer op de plaat, volgt een traag-snelpatroon. Gitaren alterneren tussen verdoofd kloppen en ratelen met een verweerde talisman om de nek. Aan het einde en in een waas van feedback zijgt Tanghe op haar knieën neer.

Drie cocons rond ‘Rheia’: de plaathoes, waarop Tanghe pijnlijk bevangen is door druipende was. De teksten, die zich liever niet laten ontcijferen. Tanghe zelf, die de groeven rond haar ogen met haren bedekt. Ze vraagt het nog een laatste, hemels verzengende keer: ‘How could you go without me?’


Het publiek

‘Hoort gij graag Tame Impala?’ – ‘Nooit van gehoord’. Wie een thuis heeft gevonden op het onherbergzame rotsplateau dat metal heet, begint voor het psychedelische geleuter van een dertien-in-een-dozijnindiebandje niet aan de afdaling.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234