null Beeld

Concertreview: Parquet Courts op Pukkelpop 2017

Wat fucking jammer. Parquet Courts begon zò goed, en verzoop vervolgens in een eigengereide brij van eigenzinnigheid. Eigenzinnigheid, waar wij doorgaans zo tuk op zijn.

‘Thank you for that I assume very kind introduction’ . Ayco Duyster werd met typische New Yorkse cool bedankt voor haar inleiding, waarna Parquet Courts heerlijk uit de startblokken schoot. Het openingssalvo van ‘Light Up Gold’, hun debuut uit 2013 en tot nader order nog steeds met voorsprong onze favoriete Parquet Courts, was ook dat van hun set in de Club: ‘Master Of My Craft’ en ‘Borrowed Time’, met die onweerstaanbare start-stops waarop het onmogelijk stilstaan is. In geen tien jaar is er nog een groep opgestaan die New Yorkser is dan Parquet Courts. Veel Strokes zit erin, Television-geluiden, het gehinnik van David Byrne. En dan de cool die we al aanhaalden. Na de openingswoorden tussendoor geen woord meer. ‘Bodies Made Of’ dan, weer een opener, van hun tweede plaat, ‘Sunbathing Animal’. De groep nog steeds in volle galop. Intussen schoten ook de Ramones (New York!) ons voor de geest. Wie de Ramones ooit gezien heeft, weet: die begonnen niet aan een concert, die stegen op. En bleven ongeveer een halve meter boven het podium zweven tot ze weer naar huis moesten. Iemand beschreef het ooit zo: ‘The Ramones were not a band, they were a force of nature’. Eenzelfde gevoel bij het eerste kwartier van Parquet Courts op Pukkelpop. Maar in tegenstelling tot de Ramones heeft Parquet Courts ook trage liedjes, en helaas vonden ze de tijd gekomen om er daarvan één te serveren. ‘Instant Disassembly’, meer dan zeven minuten lang erg mooi op plaat (‘Sunbathing Animal’), hier gevoelsmatig minstens dubbel zo lang op de zenuwen werkend.

Er zit geen echt goeie zanger in Parquet Courts dus verdelen gitaristen A. Savage en Austin Brown getweeën de taak. En waar hun gehinnik en gehuil binnen en buiten de gangbare toonladders geen enkel probleem vormt als de groep op volle snelheid is, ben je bij het tragere materiaal al na een paar minuten geneigd om zelf met de autotune het podium op te stappen.

Parquet Courts boorde vervolgens nog een New Yorkse bron aan: Sonic Youth (Austin Brown lijkt overigens steeds meer op Thurston Moore). Sonisch geweld, gordels los, fuck de vangrails. Sonic Youth kon daarin live magistraal zijn, en soms sucken als de beesten. Je nam het er voor lief bij omdat je wist: volgend keer weer gigantisch veel beter. Parquet Courts mag het wat ons betreft volgende keer gewoon laten en zich concentreren op het lekker vals melodieus door de bochten scheuren.

Ook het afscheid was op z’n New Yorks: ‘Enjoy the rest of your weekend’. Wij hadden niet de indruk dat ze het zelf hun beste concert ooit vonden. Band en recensent unaniem.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234