Concertreview: Perfume Genius in de AB Club

Perfume Genius speelt nu al vier platen lang op het hoogste niveau. Alleen hebben ze dat bij de AB iets te letterlijk geïnterpreteerd, en posteerden ze 'm vanavond in de piepkleine zolderkamer die AB Club heet.

Behoorlijk balen voor al wie erbij wilde zijn -- dit was een exclusief feestje -- maar des te gezelliger voor het volkje met tickets. Mike Hadreas, het geparfumeerde genie in kwestie, is niet het type dat staat te popelen om arena's tot de nok te vullen en vanavond, tussen slechts een paar tientallen van zijn lotgenoten, was hij op zijn gemak. Of toch zo hard op zijn gemak als zijn wispelturige, voor melancholie en weltschmerz vatbare gemoed ooit zal zijn. Hij mompelde zelfs eens iets.

Op plaat valt Perfume Genius' oeuvre uiteen in twee duidelijke delen: de gebroken akoestiek van de eerste twee platen en de barokke grandeur van de laatste twee (waaronder de mooie nieuweling 'No Shame'). Live werd die scheidingslijn meteen aan grut getrapt. De pure emotie van oude Perfume Genius werd er met een mesje afgeschraapt en de transcendente popambities van de nieuwe kregen een paar stevige blutsen, bulten en builen. Vanavond scheurde hij over de highway of loneliness waar onder meer ook al Dirty Beaches rubber verbrandden. De set-up loog er niet om: synths, bas en drums. Droog. Hard.

De sfeer was snel gezet. 'Longpig' was de soundtrack bij lange avonden in eenzame Amerikaanse motelkamers en 'Just Like Love' een liefdesballade op z'n Angelo Badalamenti. Daar hebben we Badalamenti al. Niet toevallig: David Lynch in het algemeen en 'Twin Peaks' in het bijzonder waren nooit veraf. Zo donderden de sinistere pianodreunen van 'Wreath' zonder pardon de Red Room binnen en leken mysterieuze songs als 'Die 4 You' en 'Alan' zich wel af te spelen onder beschadigde schedelpannen als die van Laura Palmer -- heeft iemand de gelijkenissen tussen haar en Mike Hadreas eigenlijk al eens opgelijst? Hadreas geeft zijn nummers titels als 'Normal Song', maar normaal is bij hem nooit gewóón, net als in 'Twin Peaks'.

Geen idee wat nu mooier was, die trage, bijna lugubere momenten alleen op piano van vlak na de eerste bis (meewiegen op het bloedmooie 'Learning') of die majestueuze, in het zweet gedrenkte lap droeve bombast van 'Queen'. De meest troosteloos industriële sound hing ter hoogte van 'Valley': dat werd opeens een bijna boosaardige newwavetrack -- zo ongeveer even zonnig als victoriaans Engeland. Merkwaardig -- en ook wel fantastisch -- dus dat het optreden altijd tof, opzwepend en cóól bleef.

Dipjes? Euh... Het geniale 'Learning', nog altijd mijn persoonlijke favoriet, werd hier maar vertegenwoordigd met een nummer of twee, wat toch spijtig is, en 'Put Your Back N 2 It', zo'n beetje Hadreas' Sufjan Stevens-plaat, was ook al niet omnipresent. Om dat toch een beetje goed te maken, speelde Hadreas wél zijn allerbeste nummer: 'Mr. Peterson', een empathisch verhaal over de pedofiel waar Hadreas ooit een relatie mee had. Qua verwoestende schoonheid héél dicht in de buurt van 'John Wayne Gacy Jr.', ook al van Sufjan.

Mike Hadreas kon amper een woord uitbrengen, slist blijkbaar wanneer hij gewoon spreekt en was de meest verlegen nicht die ik ooit topless op een podium heb zien kronkelen. Misschien dat zingen hem wel fysiek verwondt; met elke aangeslagen pianotoets leek hij een stukje van zijn eigen ziel te beitelen. Ergens in de staart van de set, zong hij:'Did you notice / We sleep through the night / Did you notice babe / Everything is alright.' Hij heeft een vaste relatie nu, al een hele tijd. Op podium plamuurt hij nog steeds de ramen dicht, maar op plaat mag er al eens een streep zon binnen. Er is hoop op beterschap, misschien zelfs geluk.

Soit, tegen het einde had iedereen deo nodig en bleef alleen het genie nog over.


Het moment

'Mr. Peterson'. Toegegeven: Mike Hadreas liet het moment íéts te snel passeren, maar toch... Luister even mee in gedachten: 'He let me smoke weed in his truck / if i could convince him i loved him enough.' Fuuuuck.


Het publiek

Miste een 0-2 tegen de Esten, naar wat men mij vertelt nochtans een hoogtepunt uit de internationale voetbalgeschiedenis. Jammer.


Quote

'Ik weet dat jullie geen woord verstaan van mijn gemompel, maar dit geldt toch als een bindtekst, oké?'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234