null Beeld

Concertreview: Peter Broderick (Charlatan, Gent)

Van ons krijgt Peter een welverdiende negen op tien voor sfeer en gezelligheid!

zvm

Het leek wel of Peter Broderick de Charlatan wou omdopen van studentikoze feestzaal in kerk der gezelligheid. Breed grijnzend en schijnbaar overdonderd door het vrouwelijke gekrijs op de eerste rijen liep hij het podium op. De grijns week de volledige set niet van z’n gelaat, en tussen de nummers door mat Broderick zichzelf de rol van komische verteller aan, lustig anekdotes uit het verleden opdiepend.

Ingetogen begon hij met het oude ‘With the Notes in My Ears’, beperkt tot vier stemmen en een gitaar. Toen de laatste noot wegstierf, kon je secondenlang een speld horen vallen. Het eerste nummer, en nu al bij de keel gegrepen. Broderick beloofde véél nieuwe nummers, en voor iemand die niet kijkt op een plaat meer of minder per jaar, betekent dat dus ‘unreleased material’.

Maar met het nieuwe materiaal, allemaal gespeeld met zijn bebaarde backingband, zat het wel snor. Moeiteloos werd er gesprongen tussen gebrokenhartenfolk (‘Take Me Back’), funky levenswijsheden (‘One Way’) en allround topper ‘Colours of the Night’. Bij die laatste bouwde Broderick laagje per laagje een a capella klanktapijt op, met het publiek vakkundig mee in de loop gestoken, om vervolgens over te schakelen naar de etherische popsong zelf, die hij ten slotte liet ontaarden in rasechte noise – terwijl hijzelf met een trommelstok de verluchtingsbuizen van de Charlatan bewerkte.

De absolute pracht zat in het midden van de set verborgen, toen de band even van het podium ging om vanuit het publiek mee te kijken. Beginnend als ambient op viool, vloeide ‘Don’t Give Up On Me’ over naar gouden melancholie die ons bijna tot tranen roerde. Peter Broderick klonk voor het eerst hopeloos, als Rigoletto die plots zijn zotskap afgooit. Maar alsof hij dat niet kon maken, voegde hij op het einde toch nog een kwinkslag toe met een humoristisch rapvers. Grappig, dat wel, maar achteraan in ons hoofd zweefden toch de woorden ‘gemiste’ en ‘kans’.

Alsof het nog niet duidelijk genoeg was, zong Broderick het nog eens voor in de bisronde: ‘I refuse to see this life / without a twinkle in my eyes / All you doubters and you haters just try my sister’s apple pie’. We hebben veel gelachen en prachtige composities gehoord, maar toch hebben we de indruk dat een rouwgewaad Peter Broderick soms beter zou staan dan een zotskap.


Het moment

Het eclectische ‘Colours of the Night’.


Het publiek

Luisterde, zong, en danste zelfs mee op het podium (tijdens ‘One Way’).


Quote

‘Even when my guitar is out of tune/don’t give up on me.’ Broderick verliest zijn gevoel voor humor niet wanneer zijn gitaar midden in een nummer vals blijkt te staan.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234