null Beeld

Concertreview: Peter Hook & The Light in Het Depot (Leuven)

Anderhalf uur ver in de set - als de (prille) Joy Divisionsongs ‘No Love Lost’ en ‘Novelty’ erop zitten - recenseert de legendarische bassist Peter Hook zijn concert in Het Depot in Leuven zelf: ‘I thought it went very well’. Toegegeven, die twee songs klonken best goed. Er viel overigens nóg moois te rapen.

Wij trokken met zéér gemengde gevoelens naar Leuven voor an evening with Peter Hook & The Light performing the albums ‘Substance’ by Joy Division & New Order. Want waarom gaan kijken en luisteren naar een bassist die met een stel bijeengetrommelde muzikanten - onder wie Hooky’s zoon én mensen van one hit wonder Monaco - al een paar jaar op de rewind-knop duwt, en dit keer doodleuk twee verzamelaars komt naspelen?

Mark E. Smith van het om de haverklap van bezetting wisselennde The Fall heeft ooit gezegd: ‘If it’s me and your granny on bongos, it’s a Fall gig’. Smith mag zoiets zeggen. Hij is bij The Fall tenslotte lord commander. En die lord commander is Peter Hook bij Joy Division en New Order nooit geweest. Okee, Hooks hoge, melodieuze fonkelbas is belangrijk, maar Bernard Sumners gitaar, Stephen Morris’ drums en Gillian Gilberts synths zijn dat bij New Order ook, en die mensen spelen nog steeds live, maken nog steeds platen, we zagen hen in 2015 zelfs een goed concert geven in de AB. Plus: zeggen dat zij Hooks soloslim toejuichen zou de waarheid geweld aandoen.

New Order kwam uiteraard na Joy Division, maar de verzamelaar ‘Substance’ van New Order is van 1987, de ‘Substance’ van Joy Division van 1988. En dus mogen de New Order-songs in Leuven voorsteken. De openende vijf-op-een-rij zijn goed: ‘In A Lonely Place’ is nog geschreven met Joy Division, en komt traag en met een melodica. ‘Procession’ liep ooit vooruit op vroeg werk van The Smiths. ‘Cries and Whispers’, ‘Ceremony’ en ‘Everything's Gone Green’: alle drie top!

Van de bedeesde, rommelig klinkende New Order is wel nergens sprake. De weelderige klank is perfect, iedereen doet zijn uiterste best om binnen de lijntjes te kleuren. Hook laat zijn zoon bassen als hij zingt, en laat zijn eigen instrument ondertussen achteloos op de onderrug hangen. Hij draait rondjes, steekt z’n rechterarm omhoog als gaat hij iets van Simple Minds of U2 zingen, en in zijn eigen schaarse baspartijen laat de ijdeltuit zijn gitaarhals zelfs boven de eerste rijen hangen… maar van elk van die schaarse baspartijen hebben wij wel staan denken: die kunnen ze ons niet meer afpakken.

Tegelijk: ‘Blue Monday’ en ‘True Faith’ komen erg voorspelbaar voorbij. Van ‘Confusion’ en ‘Shellshock’ vinden wij niet dat ze de tand des tijds hebben doorstaan. ‘The Perfect Kiss’ laat Hook zingen door zijn gitarist (een uitstekende Bernard Sumner-imitator). Op te veel momenten gebeurt letterlijk niets en sta je gewoon naar een New Orderplaat te luisteren op een goeie installatie.

Het Joy Divisiondeel is veel beter. ‘These Days’ is pisnijdig. Van de 3-5-0-1-2-5 die ‘Warsaw’ inleidt herinneren wij ons dat het samen met de 31G uit het refrein het dossiernummer was van de gevangen genomen nazi Rudolf Hess. ‘Leaders of Men’ heeft de beste bas van de avond. ‘Digital’ wordt opgedragen aan de Belgische Annick Honoré (Hook: ‘A hell of a woman’). Honoré was het liefje van Ian Curtis.

In het tragere, een beetje dubby ‘Autosuggestion’ blijven wij - willen of niet - aan de tekst van Ian Curtis plakken. Het Joy Divisionverhaal gaat meestal over des zangers zelfmoord, maar er waren ook drie andere mensen die op zes maanden tijd twee uitstekende platen hadden gemaakt. Iedereen stond stijf van de ambitie, en Curtis hing zich op, precies op de avond voor de groep voor het eerst naar Amerika zou vliegen. Hun eerste reactie: ‘Klootzak!’ Peter Hook was ook de eerste die eerlijk zei: ‘Wij hadden nooit naar de teksten geluisterd.’ En kijk nu eens, hier staat Hook, met voor hem de Joy Divisionteksten in een bladerboek op een muziekstandaard.

We zouden nog kunnen vertellen over ‘Atmosphere’ (dat aan een onlangs gestorven medewerker van Het Depot werd opgedragen) en over afsluiter ‘Love Will Tear Us Apart' (dat waren trouwens ook de twee afsluiters van het New Order-concert in de AB), maar liever hebben we het over twee domme details:

1. Het t-shirt van Hook met daarop ‘It’s grim up north’. Van The KLF. Die zijn van Leeds, maar da's ook the north.

2. Een pauzemuziekje getiteld ‘St Anthony: An Ode to Anthony H Wilson’ dat wij voor het eerst hoorden. Er zit een sample van New Order in. Het is een ode aan de in 2007 gestorven Tony Wilson, baas van Factory Records. De man is een fellow Mancunian - da’s Engels voor 'komt ook uit Manchester'. Wilson was een rare man. Twee tips voor wie in verband met Joy Division en New Order van niks weet: de documentaire ‘Joy Division’ van Grant Gee (die ook ‘Meeting People Is Easy’ maakte over Radiohead) is ernstig. Wie de lach van de traan wil voelen winnen moet naar ‘Twenty Four Hour Party People’ kijken: Steve Coogan kruipt in de huid van Tony Wilson, en iemand zelfs in die van Shaun Ryder van Happy Mondays.

Gelieve ons nu te excuseren, want de trein naar 2017 bevindt zich al aan het perron.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234