Concertreview: Pixies in de Lotto Arena

Geen betere manier om Black Friday weg te spoelen dan met de patroonheilige zelf: Black Francis en z'n Pixies kwamen in Antwerpen ratelen en zalven, gaten poken én bruggen bouwen.

Gekke wereld is het daarbuiten. Terwijl Stan Van Samang vrijdagavond begon aan een weekend Sportpaleisjes vullen, stapten de Pixies het podium op van de Lotto Arena, het belendende schuurtje. Ze vierden er dat het dertig winters geleden was dat ze voor het eerst wenkbrauwen richting plafond joegen. Wie terugkijkt op 2016 moet toegeven dat er geen beter jaar is om drie decennia verloedering en vervreemding in de bloemetjes te zetten. Zonder dat we daarmee Stan willen viseren, natuurlijk. Nu ja.

'Na dertig jaar zijn alle verrassingen zekerheden geworden, maar wel mooie zekerheden'

Zonder Pixies geen Nirvana, zonder Nirvana geen jaren negentig, en zonder jaren negentig geen 21e eeuw en de bijbehorende miserie. Je kan Pixies, kortom, veel aanwrijven. Dat ze na hun tweede leven ook nog een derde zochten, bijvoorbeeld. Ook nadat Kim Deal, de moeder aller bassisten, liet weten dat ze genoeg asfalt afgeschuimd had met Black in dezelfde bus. Maar wat een mens niet over z'n lippen kan krijgen, is dat Pixies zelfs in dat derde leven hun best niet doen: 32 nummers hadden ze meegebracht naar de Lotto Arena. En geen één dat over Black z'n ster ging.

En er zat véél in die 32 nummers: voor de hand liggende keuzes als 'Monkey Gone to Heaven', 'Debaser', en uiteraard 'Where is my Mind', dat bijna op een diefje de set binnengeslopen werd. Maar wie weet dat Pixies grossieren in songs die maximaal drie minuten duren, kan natellen dat er dan nog erg veel tijd overbleef. Die ging op aan moeilijk doen én crowdpleasen tegelijk: voor elke oude delicatesse als 'Cactus' of 'I've Been Tired' werd er ook weer tegengewerkt, meestal met de kleine (semi-)instrumentaaltjes die op 'Bossanova' verzameld staan: 'Ana', 'Cecilia Ann', 'Havalina'. Bij andere concerten zou je kunnen opperen dat die de uitstapjes de vaart uit de set haalden, maar dan ga je ook voorbij aan het feit dat er 32 nummers gespeeld werden, en dat er in een Pixies-show dan ook geen offers geplengd hoeven te worden als er backstage wordt beslist om eens een avondje balsturig te zijn.

Uitleg daarbij hoefde u dan ook niet te verwachten, er werd naar goede gewoonte geen woord gewisseld met het publiek. Niet dat een verklaring nodig was: ze weten intussen wel wat u denkt van hen. 'Wave of Mutilation' was het eerste kushandje richting publiek, 'Mr Grieves' kakelde zich een weg onder ons vel om de thermostaat er een paar graden lager te zetten. 'La La Love You' was een zeldzame groepsknuffel, maar ook die leidde onverbiddelijk richting het laatste halfuur, waarin het goedbedoeld lummelen helemaal achterwege werd gelaten en Black de demonen in z'n strot mooi in het gelid liet marcheren: 'Rock Music', 'Crackity Jones', 'Hey', 'Caribou', en ook het nieuwe 'Baal's Back' jongleerden de dartspijltjes allemaal mooi in de roos, en dat allemaal tegen een tempo waartegen je je tegenwoordig niet meer buiten de bebouwde kom mag vertonen. En wat was het in 'Vamos' weer heerlijk hobbelen op de eeltknobbels van Joey Santiago: de man die al dertig jaar probeert om het kubisme de muziek in te smokkelen met gitaarsolo's zo hoekig dat je er alle tien je vingers en nog een oogbol of twee aan kan opensnijden.

Anno 2016 lijken de Pixies meer dan ooit op een Turkse worstelaar: goed geolied. Na dertig jaar zijn alle verrassingen zekerheden geworden, maar wel mooie zekerheden. Met name: Black Francis blijft onze favoriete jojodiëter sinds Daisy Van Cauwenbergh het land ontvlucht is, en Pixies blijven ook op leeftijd de mooiste underdogs ter wereld.


Het moment

'Gouge Away', dat eerst uitgerokken werd tot dubbel zijn lengte, maar daarna opengesneden werd met de scherpte en de precisie van de kapper van Donald Trump.


Het publiek

Mooi mee oud geworden.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234