null Beeld

Concertreview: Primal Scream in De Roma

De avond ervoor speelden ze in het hedonistische oord van verderf Amsterdam, maar dat verteerde Primal Scream blijkbaar goed. Of kropen de Schotten daar gewoon vroeg onder de wol, zich te oud voelend voor een zwijnerige slemppartij achteraf? Wat er ook van zij; ernaast kunnen ze het misschien niet meer, maar op het podium blijven Bobby Gillespie en de zijnen nog wel een beetje feesten als de beesten.

Echte fuifneuzen bleken de zwijgzame, stuurs voor zich uitkijkende mannen van MannGold niet, maar toch was hun punk-jazz- krautrock een upper van topkwaliteit. De eerste minuten klonken de instrumenten nog beheerst en mysterieus, maar al snel gingen ze crescendo. Voortgestuwd door een uptight ritmesectie, denderde de psychedelische en avant-gardistische rawk ’n roll van dat combo rücksichtslos door de zaal. Gitaren waren fuzzy en soms schel. De bas en twee drums hakten er stevig op los, zoals die dat in no wave- bands als Mars ook zo goed konden. Af en toe mochten ze rustten, omdat de zes Belgen op het gemak al eens de jazz en filmmuziek- toer opgingen. Lang hielden Rodrigo Fuentealba en de anderen dat wel niet vol, want even later ploeterden ze zich als een roedel ballorige Butthole Surfers -en MC5-fans een weg naar het einde van het concert. Een goed concert.

Dat van Primal Scream had heel straf kunnen zijn als de geluidsman de basknop op zijn installatie per abuis niet helemaal opendraaide. En als Bobby Gillespie en zo wat meer nummers van hun nieuwe langspeler ‘Chaosmosis’ speelden. Want net zoals The Jesus & Mary Chain twee maanden geleden in de Ancienne Belgique, deden de Screams een jukeboxke; hits en classics à volonté.

Wilden ze snel en gemakkelijk succes? Of getuigt zo een setlist gewoon van goede smaak? ‘Come Together’, ‘Rocks’ etcetera zijn véél beter dan de nieuwe songs, en krijg je met nog geen karrevracht bunsenbranders uit het collectieve geheugen van de Glastonbury-festivalgangers. Daar speelt het vijftal een thuiswedstrijd en maalt misschien niemand om zo veel gemakzucht. Vrijdagavond stonden ze echter op een podium in een voor driekwart gevulde Roma, een culturele hotspot in Borgerokko. Een oude cinemazaal op de afgrijselijke Turnhoutsebaan, waar vergeelde affiches van Lou Reed en Iggy Pop-optredens de bezoekers moeten herinneren aan haar glorierijke verleden.

Glorieus vonden wij deze passage niet. Daarvoor klonken door de miserabele klankbalans– de op zich wel strak gespeelde – klasbakken als ‘Swastika Eyes’, ‘Jailbird’ en ‘Slip Inside This House’ helaas veel te dof en te futloos. Mooi om naar te kijken was wel de kortgerokte en in een luipaard pakje gehulde bassiste Simone Butler. En ondertussen deed volksmenner Gillespie zijn utterly best om het publiek mee te trekken in Primal Screams psychedelica- indiepop- rave- retrogospelrock trip.

Dat lukte wonderwel, want een heleboel dertigers en veertigers handjeklapten en hupsten maar al te graag in het rond op ‘It’s Alright, It’s Ok’. Een modderig klinkende versie van ‘It’s Alright, It’s Ok’, want pas vanaf het nieuwe ‘(Feeling Like A) Demon Again’ kwamen de songs tot hun recht. We hoorden dan ook een mooi ‘Stars’, en tijdens ‘Trippin On Your Love’ bloeide het concert echt open.

'Get yer rocks off, get yer rocks off, honey Shake 'em, now-now, get 'em off downtown Get yer rocks off, get yer rocks off, honey Shake 'em now-now, get 'em off downtown', hoorden we. En ook: 'Just what is it that you want to do? Well, we wanna be free, we wanna be free to do what we wanna do. And we wanna get loaded and we wanna have a good time. And that's what we're gonna do (away baby, let's go). We're gonna have a good time, we're gonna have a party'. Met prima versies van ‘Rocks’ en ‘Loaded’ werd het toch nog een feestje.

Wel wat laat, want na een uur verdween het vijftal van het podium. Om daarna de bisronde af te sluiten met een zinderende versie van ‘Come Together’. Gillespie klonk toen trouwens weer opvallend strijdbaar, riep toeschouwers op om te blijven vechten. Zich blijven te verzetten tegen het establishment . Met alle sympathie Primal Scream; zorg dan dat jullie er zelf niet toe gaan behoren.


Het moment

Bobby Gillespie, die na een minuut of twintig, tijdens een rustigere passage, vriendelijk en met een lieve 'shhht' het publiek tot bedaren wil brengen. En Simone Butler stond daar zo mooi te glimlachen.


Het publiek

Was enthousiast en fanatiek, want het floot de band tot twee keer toe terug het podium op.


Quote

Net als de anderen was de op zich wel sympathieke Gillespie eerder zwijgzaam. Maar de opgestoken middenvinger naar wie een beker bier zijn richting uitgooide, zei genoeg.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234