Concertreview: Radiohead op Best Kept Secret 2017

Radiohead, de band voor wie 2 + 2 vaker vijf is dan vier, sloot zondag Best Kept Secret af met een marathonvergadering. Onze Man probeerde notulen bij te houden.

'Er was er trouwens eentje jarig, hip hoi van je hela hola hatsikidee: ‘OK Computer’ wordt deze week twintig'

Nee, ook op zijn 48ste begroet Thom Yorke je niet met een bulderend ‘Trek eens aan mijn vinger’. En als hij van de organisatie van Best Kept Secret twee en een half uur krijgt om iets te doen, gebruikt hij die tijd niet voor schuine grappen, een lui carrièreoverzicht of een initiatieles zumba. Neen, hij speelt de liedjes die zich in de loop van de uren aan hem opgedrongen hebben, dat stukje uit de riante backcatalogue waar hij die dag iets stekeligs bij voelt. En Jonny Greenwood? Jonny Greenwood vindt het allemaal prima. Jonny Greenwood woont dan ook nog altijd op een eiland waar slechts sporadisch ferry’s aanleggen met humanoïden aan boord.

‘Daydreaming’ was de openingszet: het liedje dat op ‘A Moon Shaped Pool’ openlijk in foetushouding ligt. De piano had pijn, de stem van Yorke klonk iel en mistig. Dat was dus duidelijk: ook vandaag zat een Metallica-cover er niet aan te komen.

Yorke bleef even hangen bij de recentste plaat van Radiohead, met ook nog ‘Desert Island Disk’ en ‘Ful Stop’. Geen evident begin, dus: Radiohead was duidelijk niet van plan om honing op te lepelen. Maar is dat erg? Zit er écht nog iemand op ‘Creep’ te wachten? Op het volgepakte strand van Best Kept Secret was er alleszins niemand die opzichtig begon te zeuren over de songkeuze: ook op ’15 Step’ kan je bewegen, ook aan ‘Nude’ kan je je snijden. Fact: sinds de eeuwwisseling is een liedje van Radiohead geen liedje van Radiohead als er geen topping van balorig experiment op zit. Maar het is niet omdat Thom Yorke zijn songs graag laat wildkamperen, dat ze je niet kunnen vervoeren naar melkwegstelsels ver van hier. Je mág af en toe een arty windje laten, als je maar ontroert. En dat deed Radiohead, want hemeltje, tijdens ‘All I Need’ ging er in al mijn hartkamers zelfs een straalkacheltje aan het snorren. ‘Pyramid Song’ was nog zo’n wonderlijk ding: je voelde iets eenvoudigs maar essentieels door je lijf schieten, ontroering die zachtjes knetterde, en die je verbond met al die duizenden anderen op het strand. De zon had zich intussen in het meer laten zakken, en onder het motto ‘OK, boordcomputer’ schakelden lijnpiloten even de motor uit van hun overzwevende vliegtuigen, om ook een minuutje in alle rust van ’Everything in Its Right Place’ en ‘The Numbers’ te kunnen genieten.

Sporadisch was het ook luid en rellerig. Ik heb het dan natuurlijk over ‘Idioteque’: er zijn lui die beweren dat dat het doctoraatsonderzoek naar techno van Thom Yorke is, maar eigenlijk is het punk – paranoia en gulzige opwinding die samen in bed duiken.

Er was er trouwens eentje jarig, hip hoi van je hela hola hatsikidee: ‘OK Computer’ wordt deze week twintig. Het leek wel of die gelegenheid aangegrepen werd om extra roerende versies van ‘Climbing Up the Walls’ en ‘Let Down’ te spelen. En ik weet niet hoe dat bij u zit, maar in de carpool karaoke van mijn leven zal er altijd plaats zijn voor ‘Paranoid Android’.

Radiohead doet niet aan klassieke bisrondes, waarbij zij verdwijnen, u roept, applaudisseert en gesticuleert, en zij pas terugkomen wanneer ze vinden dat u genoeg geroepen, geapplaudisseerd en gegesticuleerd hebt. Neen, ze lopen naar de coulissen, en rusten daar even uit, tot ze zélf vinden dat de werkzaamheden hervat kunnen worden. Twee keer gebeurde dat, en twee keer kon je van de gelegenheid gebruik maken om bij je buurman te checken of die ook zo overweldigd was – dit alles dus terwijl Phil Selway backstage snel een uiltje knapte, Jonny Greenwood een banaan at en Thom Yorke snel een nieuwe song schreef.

Daar zit overigens m’n enige kleine ontgoocheling: na het derde deeltje, met ‘Lotus Flower’ en ‘There There’, leek er nog een roerige finale aan te komen. En ze hadden ‘Karma Police’ toch nog niet gespeeld? Maar Radiohead verdween van het podium, en kwam niet meer terug. Dat mag natuurlijk, na twee uur spelen, maar toch blij dat ik het eens tegen iemand kan zeggen, in plaats van omgekeerd: ‘De climax een beetje meer verzorgen, graag.’

Maar dat is dus detailkritiek: Radiohead liet op Best Kept Secret duizenden mensen skinnydippen in hun enig mooie moon shaped pool.


Het moment

‘Reckoner’, uit de eerste bisronde, met die elegante, zich van elke werkelijkheid losdribbelende schoonheid. Of nee, doe toch maar ‘Exit Music (for a Film)’, vanop ‘OK Computer’: het leek alsof Thom York die song in een kostbaar doosje naar Hilvarenbeek had vervoerd, op het podium dat doosje opende, en vervolgens zijn eigen prachtige liedje wakker kuste. Het ongemak, de eenzaamheid, de paranoia: daar lag uw jeugd opgebaard.


Het publiek

Krijgt vijf sterren. Zonder enige ironie: duizenden mensen hielden twee uur lang een sacrale stilte aan. Zoals je nooit roepend een kerk binnenstuift, zo ga je blijkbaar ook niet irritant staan kwekken als Tom Yorke tofu aan het draaien is van zijn zieltje. Benieuwd of Radiohead op Rock Werchter straks ook zoveel respect krijgt.


Quote

‘Hallo!’, ‘Alles goed?’, ‘Dankuwel!’ en ‘Prot-foef-lul’: Thom Yorke had zowaar een mondje Nederlands ingeoefend. Voor het overige moesten we nooit aan Coldplay denken.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234