null Beeld

Concertreview: Richard Ashcroft op Cactusfestival 2017

Een stijlvolle voetzoeker knetterde vrijdagavond door het Brugse Minnewaterpark: Richard fuckin’ Ashcroft, verdomme!

'Het had iets erotisch, de lust, lol en liefde waarmee Richard Ashcroft op het podium stond'

In 2017, twintig jaar na ‘Urban Hymns’, ziet Richard Ashcroft eruit als een hooligan van Racing Mechelen die ik ooit gekend heb. Enfin, gekend: ik heb ‘m eens een pint getrakteerd, want anders kreeg ik op m’n muil. Hij – genoeg aandacht voor de eersteprovincialer, het gaat weer over Ashcroft – oogt wel minder shabby, en schrijft vermoedelijk ook betere songs.

Schrijft, ja, tegenwoordige tijd: The Verve is al lang opgedroogd, maar Ashcroft is soloplaten blijven maken. Die hebben veelal een bleek neusje, maar daar hoefde je op Cactus niet om te mokken: live deden de solosongs aan genoeglijk voetjevrijen met de The Verve-classics.

Een set vol excellente trappistbieren, geen flauw festivalpilsje ertussen: Ashcroft trakteerde, en hij trakteerde gúl. Op ‘Sonnet’ bijvoorbeeld: de lucht in je hoofd trok iets koningsblauw aan, een pittige warmte kuste je lippen, en je imaginaire vriendje zette een diadeem op.

Het had iets erotisch, de lust, lol en liefde waarmee Ashcroft op het podium stond: het leek alsof hij met zijn liedjes naar bed wilde. In de finale van ‘This Is How It Feels’ vergreep hij zich alvast opwindend aan zijn gitaar. In ‘Space and Time’ ook, eigenlijk. En in ‘Break the Night With Colour’, euh, ook: het wás al minutenlang een prachtige tekening, en toen Ashcroft eindelijk love begon te maken met zijn gitaar, werd het een schilderij van een Niet Zo Onbekende Meester. ‘A Song for the Lovers’ had aanvankelijk geen make-up op – er was alleen de kale, rauwe intensiteit van Ashcroft zelf. Daarna kwam de gitaar erbij: superieure oogschaduw. En in het laatste hoofdstuk de drums: dromerig rouge op de wangen.

Voor wie er toen nog aan twijfelde of het de manische dan wel de depressieve Ashcroft was die naar Brugge gekomen was, knalde hij ‘Velvet Morning’ je bloedbanen in, en daarna ‘Lucky Man’: roerige marsen op Brugge waarbij veel gewonden vielen. In mijn hoofd plopten tien pop-upvensters tegelijk open.

‘I’ll take you down the only road I’ve ever been down,’ zong Ashcroft met een korstige snik in de stem – want yes, ‘Bittersweet Symphony’ kwam de debatten sluiten. Die road, Richard fuckin’ Ashcroft, was vrijdagavond geen Boomsesteenweg, wel een trotse autosnelweg vol Cadillacs.


Het moment

Ashcroft enkele keren verwoed z’n zonnebril zien poetsen. Misschien, Richard, lag het probleem niet bij bestofte glazen, maar – ik suggereer maar wat – bij het natuurkundige gegeven dat om tien uur ‘s avonds de zon al is ondergegaan?


Het publiek

Wist: ‘Music Is Power’.


Quote

‘Hold On’ werd voorafgegaan door een rant waarin Ashcroft eigenhandig de Derde Wereldoorlog probeerde tegen te houden. Waarna enkele fijngevoelige kerels in het publiek het tijdens ‘Bittersweet Symphony’ op een knokken zetten.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234