null Beeld

Concertreview: Roger Waters 'Us + Them' in Meadowlands Arena (New Jersey)

Dit is een uitzonderlijke gelegenheid: in de Meadowlands Arena, capaciteit 21.000, geeft Roger Waters voor een publiek van pakweg duizend familieleden en vrienden van zijn muzikanten en crew om 5 uur in de namiddag een openbare generale repetitie van zijn wereldtournee die hem ter gelegenheid van zijn nieuwe cd 'Is this the life we want?' wellicht volgend jaar ook naar Belgie zal brengen.

Het is nooit vertoond dat een rockster met Waters' stamboom ook een handvol perslui toelaat, en dat doet hij natuurlijk enkel omdat hij na 5 weken repeteren weet dat zijn nieuwe show scepsisproof is.



Het typeert Waters dat zijn 'Us + Them' show bigger than life is, ontworpen voor stadions, terwijl David Gilmour doelbewust tourt langs kleine zalen op originele locaties.



'Us + Them' is indrukwekkend en een knap uitgekiend staaltje strategie. De stem en de unieke gitaarstijl van de in principe onvervangbare Gilmour worden opgevangen door extra gitaristen en soms vier stemmen, die ook subtiel opvangen dat Waters' sowieso al beperkte stem op zijn leeftijd ook af en toe niet toonvast is. Soms lijkt het dan ook of hier een covergroep van Pink Floyd staat, maar dan wel een van topkwaliteit.



Waters biedt waar voor je geld: tijdens een show van drie uur brengt hij bijna de integrale 'Dark side of the moon', de integrale 'Animals' en grote lappen uit 'The Wall'. En drie goeie nieuwe songs.



'Us + Them' is een uitgesproken politieke show. Nog meer dan U2 profileert Waters zich als activist. Te pas en te onpas probeert hij ons een geweten te schoppen en projecteert hij op het videoscherm beelden van bootvluchtelingen, daklozen, racisme, vrouwen in burka en martelingen in Guantanamo.



Maar de grote kop van jut is Donald Trump. Waters portretteert hem als een megalomane racistische hansworst en gaat zover hem af te beelden met een in Hitlergroet gestrekte arm. De naar Trump verwijzende teksten zijn ook allerminst subtiel: 'a leader with no fucking brain'... Waters projecteert een reeks bon mots van Trump ('It's freezing and snowing in New York, we need global warming!') En tijdens 'Money' krijgen we beelden van de Trump Tower en Trumps failliete casino Taj Mahal te zien.



Als een lange visuele tirade tegen Trump eindigt met een schermbreed 'FUCK TRUMP', weerklinkt boegeroep in de zaal. En ik hoor de Amerikaan naast me geirriteerd roepen 'Stop it already, you jerk!' En dit zijn Waters eigen genodigden, in het al bij al progressieve en verlichte New York! Wat staat Waters te wachten als hij een nieuwe song als 'If I had been God (I would have done a better job)' in zuidelijke, conservatieve en godvrezende staten als Texas en South Carolina zal spelen?



Visueel is dit een festijn: inventieve constructies doen uitschijnen dat boven de hoofden van het publiek Battersea Power Station verrijst. Een enorm varken doorkruist de zaal met op de huid een tekening van Trump met dollartekens in plaats van ogen, en ter hoogte van de aars het opschrift 'hier komen bommen en de dood uit'. Er vliegt ook een enorme drone in de vorm van een zilveren bal doorheen de zaal. Laserstralen vormen een prisma zoals dat op de hoes van 'Dark side of the moon'. En tijdens 'Another brick in the wall' figureren een dozijn kinderen uit New Jersey in T-shirts met opschrift 'RESIST'. En laat ons niet vergeten dat Pink Floyd zowat alle collega's en concurrenten heeft beinvloed en aangepord om hun concerten met spektakel te injecteren - als de Stones een Ruby Tuesday opblaaspop hebben is dat omdat Pink Floyd ooit hun varken mee op tournee namen.



Er is ook een verwarrend, desorienterend en onrustwekkend moment als plots schoten, brekend glas, gegil en gekrijs weerklinken. Sinds de Bataclan denk je dan meteen aan terroristen, en ik zie mensen rondom me panikeren en schichtig omkijken.



Ligt het aan mij? Was vroeger echt alles beter? Ik kan me niet voorstellen dat binnen 50 jaar pakweg Mumford & Sons nog stadions kunnen vullen met fans die de iconische songs uit hun begintijd willen horen.



Zal, mocht Paul McCartney eerst sterven, Ringo Starr de hort op gaan met huurlingen die de overige drie Beatles vervangen? Want in de popmuziek is een nieuw tijdperk aangebroken: technisch is the sky nu the limit, en te allen prijze zal de merknaam blijven renderen.



Waters lijkt vastbesloten om 'zijn' supergroep die in zijn ogen door Gilmour werd gekaapt te heroveren. Maar de realiteit is dat die twee elkaar perfect aanvulden en dat Waters de visionair strict muzikaal Gilmours mindere is. Maar als show is 'Us + Them' een spectaculaire jukebox.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234