Concertreview: Sampha (AB)

Wat hebben Solange, Kanye, Beyoncé en Frank met elkaar gemeen, behalve dan een mooi kleurtje en een jaloersmakend, oversized talent? Allemaal deden ze al een beroep op de diensten van de jonge Brit Sampha, wiens stem in onze persoonlijke Galerij der Verrukkingen een ereplaatsje inneemt tussen een vers getapte Tripel Karmeliet en de borsten van Jennifer Lawrence.

Sampha doet het tegenwoordig ook op zijn uppie en hij schoot met zijn eerste worp – hoe vaak heeft ù al naar ‘Process’ geluisterd? – meteen in de roos. Of nee, hij deed zoals Robin Hood in de gelijknamige Disney-tekenfilm en spleet de pijl die al in de roos zát netjes in tweeën: hij pakte de ontroerende sound van James Blake en de soulvolle introspectie van Drake, en hij maakte er iets mee dat nóg dieper snijdt. Meer doen dan verwacht: dat deed hij vanavond ook in de AB.

Wie kwam afgezakt met het idee dat het fragiel en mooi en pakkend zou worden – proficiat, u mag de No Shit Sherlock Award komen afhalen in Kobbegem – had goed gegokt. Maar van bij opener ‘Plastic 100°C’ werd duidelijk dat het ook méér zou zijn: onwerelds, bijvoorbeeld, en mysterieus. Sampha’s stem was dé ster, maar de batterij elektronica van hem en zijn groep fonkelde bijna even hard, Zij trok het kennismaken op gang als een warme Tangerine Dream-show, en bleef ook daarna aldoor richting kosmos graaien. Het was niet zomaar een singer-songwritershow, maar een concert van iemand die in zijn muziek grenzen wil aftasten. En af en toe overstijgen.

Hoogtepunten? Er was het moment dat ‘Timmy’s Prayer’ op bijna Sigur Rósiaanse wijze openbarstte; pakkend omdat het er zo ineens boem-patat wás, uit het niks. Wie in de tweede helft van ‘Reverse Faults’ even aan z’n neus wilde krabben, riskeerde het om een oog uit te steken: zó hoog stond het kippenvel. En bij ‘Blood on Me’ bleek Sampha ook uitstekend te kunnen frontmannen; hij gedijt al even goed vóór zijn piano als erachter.Omdat hij verlegen overkomt, wordt weleens geopperd dat hij onzeker is, maar dat is quatsch. Hoe cool was trouwens de koebel die ‘Blood on Me’ richting apotheose stuwde? Een democratisch instrument, maar daarom niet minder awesome.

Net als bij de laatste plaat van Lambchop kon je je bij ‘Under’ de bedenking maken: ‘Waarom je stem door de verhakselaar halen als ze au naturel al zo mooi klinkt?’ Meteen gevolgd door: ‘Wat weet ik er ook van?’ Dan mocht de elektronica even helemaal weg in ‘Too Much’, dat Sampha alleen op piano afwerkte – zijn bandmaats stonden errond als stille getuigen. Snerpend mooi was het: notenbalkacrobatie die nooit op toonladderneuken leek. Het al even subtiel ingezette ‘Take Me Inside’ zwol daarna met een resem Kraftwerk-bliepjes aan tot wat het auditieve equivalent van een oranjerode zonsondergang moet zijn. Wat doe je dan? Zwijgen en nog eens zwijgen.

Sampha zingt mooi, maar Sampha zingt niet zómaar mooi. Achter dat fluwelen deken van een stem –het komt er allemaal uit alsof het ‘m niet de minste moeite kost – schuilt een boel onverwerkt leed, rauw verdriet en pruttelende emotie, met helemaal aan de kop van zijn kolonne innerlijke demonen: de dood van zijn moeder. Het laatste nummer voor de bis was dan ook het mooiste: ‘(No One Knows Me) Like the Piano’ was voor háár. Goed dat er nog een guitige, hip-shakende bis tevoorschijn werd getoverd (‘Without’), zodat niemand met een helemáál aan gruzelementen liggend hart naar huis moest. Er was nog even tijd om de stukjes bijeen te rapen.

Sampha: niet langer eentje voor de toekomst, wel eentje van nú.


Het moment

Na ‘(No One Knows Me) Like the Piano’ moest de Brusselse brandweer uitrukken om het tot op enkelhoogte opgestapelde traanvocht even uit de concertzaal weg te pompen.


Quote

‘Those incomplete kisses / Were weighing you down with every step’ is één van de mooiste tekstregels van het jaar. Het klinkt ook als een belofte: incomplete kisses zijn er om afgemaakt te worden, lieve Sampha.


Het publiek

Bood gewillig z’n lippen aan.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234