null Beeld

Concertreview: Sampha op Pukkelpop 2017

Het voelde als 1001 ritmes. En toen kwamen er nog een paar aanbellen.

Sampha. Op donderdagavond dachten we hem even vanuit een doosje te horen tijdens ‘Don’t Touch My Hair’ van Solange. Op plaat zingt hij in die song mee, we hoorden in de grote Solange-show een ietsiepietsie van zijn tweede stem. Het kan ook fantoomklank geweest zijn.

In de club is Sampha er alvast echt, gehuld in een probeersel van de mode-academie dat het midden houdt tussen een nachtkleed en een dwangbuis.

Sampha’s teksten zijn goed. Dat weten we al sinds ‘Trials of the Past’ dat hij bij SBTRKT zong. Eén voorbeeld uit 'Trials': ‘So i've got to sit up / for my heart to come down”. Daar sleur je als vanzelf een nachtmerrie bij waar je van wakker schrikt: je mag dan niet blijven liggen om je hart te kalmeren, je moet ervoor gaan rechtzitten.

Om maar te zeggen: we vertrouwen hem als we hem niet verstaan terwijl hij een tent met weemoed staat te vullen. We horen zo ook wel dat hij weet waar het bij ‘m jeukt, én daar krabt. Wat het allemaal nog beter maakt: hij krabt daar live nog harder dan op zijn bloedmooie plaat ‘Process’. Het zal ons overigens benieuwen waar die plaat over een dikke vier maanden zal eindigen in de eindlijstjes.

Ook voor wie ‘Process’ van A tot Z kent, zit de wereld op Pukkelpop een uur lang vol verrassingen. De drang tot improviseren is bij de drummer, de synthspeler en de percussionist immens. Er is een moment waarop iedereen in een kring gaat staan, en er voor eenieder één trommeltje aan een statief hangt. Eerst horen we vooral een droge tok, dan komt er vetter en dieper getrommel bij, en daarna zijn we vertrokken voor een paar tientallen van de 1001 verstopte ritmes. Als in een break één van de drummers op zijn elektronisch toestel klopt, vervormt alles zich tot het begin van het vier jaar oude ‘Without’, op plaat een rustig, loungy ding, live omgebouwd tot één van dé momenten om de beentjes bij los te gooien.

Wie vooral voor het bloedmooie ‘(No One Knows Me) Like the Piano’ naar de Club was komen afzakken, kreeg een aandoenlijke versie van die song midden in de set, en zal van daar af stomverbaasd hebben moeten vaststellen dat het eigenlijk het enige echte rustpuntje was. Tijdens 'Plastic 100°C' staan wij mee te wiegen en te genieten van de ritmeveranderingen. Wat het is? Sampha en C° kunnen zich gewoon niet aan een plaatversie van een song houden. Neem nu ‘Timmy’s Prayer’, dat als sfeervol kabbelende studioversie bekend is. Live verandert het halfweg iin iets dansants en vettigs. Véél van Sampha's songs veranderen halfweg in iets dansants en vettigs.

In afsluiter ‘Blood on Me’ trekt de elektronische soultrein in een mum van tijd op tot maximumsnelheid. Resultaat: het publiek wordt woelig, het tentje davert. Het refrein met ‘I swear they smell the blood on me / I hear them coming for me’ heeft zich vrijdagavond rond half twaalf aan de deur van ons hoofd gemeld, en zit daar nu - zaterdagmiddag - nog steeds als oorwurm verscholen.

Topconcert!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234