Concertreview: Savages op Rock Werchter 2017

Savages, vier vrouwen met wie je liever niet alleen in een kamer wordt achtergelaten, betraden de Main Stage en zagen dat het nog vroeg was. Daglicht en zo. Zon zelfs. Het werd snel duidelijk dat Savages vorig jaar in KluB C beter was, omdat KluB C beter was voor Savages. Maar slecht was het niet.

De vergelijking met Nick Cave & The Bad Seeds drong zich op: iedereen in het zwart, het hoofd voorover, ernstig met de zaak bezig, en een frontvrouw die de aandacht naar zich toezoog. Toen Cave hier in 1990 speelde, ook bij daglicht, regisseerde de festivalgod er spontaan een onweer bij. Savages stond er helemaal alleen voor.

Nog een referentie: Suede. Of toch Brett Anderson, bij de verschijning van zangeres Jehnny Beth. Zelfde kapsel, zelfde androgyne uitstraling (Anderson oestrogeen-jongen, Beth testosteron-meid), zelfde aandrang om de stem in één en dezelfde frase naar de uiteinden van het vocale spectrum te sturen. Jehnny Beth droeg een naveltruitje waar dreiging van uitging: op haar onderbuik was een verticaal litteken te zien. De sporen van een spoedoperatie? Een ontsnapte alien? De gevolgen van een uit de hand gelopen seksspelletje? Beth is het soort vrouw waarbij een combinatie van die drie nog het meest aannemelijk zou klinken.

De muziek van Savages past daarbij. Snoeihard, brutaal, confronterend. Gang Of Four in het CBGB van de toekomst. De derde song, ‘Shut Up’, wordt door Beth aangekondigd als ‘an old angry song’, maar dat zijn alle songs van Savages, ook de nieuwe. En de titels spreken wat dat betreft boekdelen: ‘Hit Me’, ‘Evil’, ‘Sad Person’, enzoverder. Zelfs een song als ‘When In Love’ klinkt als vechtscheiding.

Gek moment: Jehnny Beth die het publiek voor de Main Stage in twee kampen verdeelt en een spelletje ‘Which side is the best?’ inzet. Elk hiphop-concert staat of valt ermee, maar bij wat Savages serveert, is het vooral raar. Maar Beth leek zich te amuseren, dook herhaaldelijk in het publiek – waar een niet eens zo bescheiden moshpit ontstond - trok de string weer uit de bilnaad en ging verder met de werken. Het was zeven maanden geleden dat Savages nog op het podium had gestaan, en nu de zon eindelijk eens aan hun kant stond, was een kamerbrede glimlach toegestaan. Als hun volgende plaat een meesterwerk is, spelen ze zo weer in het donker.


Het moment

De navel van Jehnny Beth op backing vocals.


Het publiek

Maakte er zowaar een moshpit van.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234