Concertreview: Slowdive op Rock Werchter 2017

Een pronte muurbloem van tweemaal 23: Rachel Goswell.

Enkele jaren terug was Goswell in de Pukkelpopse Club nog een soort larger-than-life figuur, een sirene met de aantrekkingskracht van een tube Tec 7. Op Werchter '17 oogt ze verlegen en klampt ze zich bij momenten aan haar gitaar als aan een reddingsboei. Neil Halstead verstopt zich achter snor en truckerspetje. Zorgt dat voor afstand met het publiek? Net niet: je begreep hen.

Op de affiche van de tweede Werchter-dag werd Kaleo op het allerlaatste moment vervangen door Slowdive. Een cadeau voor ons, minder voor hen. De groep uit Reading maakt nachtsongs: als ze je om 14u op een festival op de nuchtere maag gegooid worden, doen ze denken aan het gevoel dat je krijgt wanneer je na een lange nacht nog door de straten zwalpt en plots alléén nog mensen ontmoet die al naar hun werk vertrekken. De muzikale moordkuilen van Halstead en Goswell zijn het fotogeniekst in een besloten omgeving, en ze hebben in de weidsheid van het Werchterse hoofdpodium geen kans om zich van hun Schokoladenseite te laten zien. In acht genomen dat ze in barre omstandigheden aan hun set zijn begonnen - tijdens de eerste noten begon het ook nog te regenen: geen apocalyptische stortbui, maar een lullige campingdouche - wisten ze opvallend goed hun streng te trekken.

'Catch the Breeze' en 'Crazy For You' zijn met fijn penseel geborstelde stillevens, en de verf liep live op Werchter niet eens zo hard uit: de band bracht een volle, warme sound voort, die nauwelijks versnipperde over de lege plekken in het publiek. 'Crazy For You' was pracht in een paar montere mantra's. 'When the Sun Hits' voor de 49045ste keer een openbaring: we hadden de eerste dag al redelijk veel goede acts gezien, gefeest, gelachen en gehuild, maar het eerste kippenvel van het weekend was voor het zinnetje'Sweet thing, I watch you, burn away' . En 'No Longer Making Time', een song van de nieuwste plaat, was om in te kaderen en aan de binnenkant van je bloemkooloren te hangen.

Sommige bands zingen live covers om te verhullen dat ze nog geen setvullende back catalogue hebben. Anderen omdat een herkenbare, gemakkelijk mee te zingen evergreen altijd voor schwung zorgt. Slowdive omdat ze in de knetterzotte Syd Barrett een verwante ziel zien: 'Golden Hair' was af.

Dat shoegaze weer helemaal terug zou zijn, zoals je hier en daar leest, is oudewijvenpraat. Slowdive heeft net een nieuwe, echt goede plaat uitgebracht - 'Slowdive', de eerste sinds 1995 - maar voert geen volledige beweging of onderstroom meer aan. In 1991 zijn ze opgestaan uit noodzaak, als antwoord op een maatschappij en een radiolandschap waarin opgeblazen, wijdbenige emoties de rigeur waren. Die noodzaak is er nog steeds, maar lijkt nog altijd niet in fluo op de agenda te staan. In 2017 staat Slowdive meer dan ooit op zijn eentje mooi in de hoek te wezen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234