Concertreview: Strand of Oaks (4AD)

Kleine Boris weet waar Australië woont. Dat heeft hij ons zelf verteld.

Strand of Oaks in Diksmuide: 'klein spelen' was geen optie. De emoties waren weekendfilm-groot en Amerikaans, maar dat deerde niet: Timothy Showalter beroerde molenwiekend alle juiste snaren. En intussen flitste z'n jeugd nog eens aan hem voorbij.

Four misfits under a groove. De bassist kon een verleden in allerlei hardcoregroepjes niet verstoppen, en deed daar dus ook geen enkele moeite toe. De drummer keek alsof z'n brooddoos alwéér gepikt was, de toetseniste was een grijs meisje met sluik haar. En vooraan in het midden: teddybeer Showalter, de heavy metal maniac met het peperkoeken hart. Je zag ze zo alle vier samen in een hoekje van de speelplaats staan, met een gedeelde mentholsigaret. Dat is waar een groot deel van Strand of Oaks' succesplaat 'Heal' om draait, en daar ging het ook gisteravond over.

Heel mooi hoe Showalter, naar eigen zeggen nog altijd een beginnend gitarist, in 'Goshen '97' de partijen voor zijn rekening nam die op de plaat door de grote Jay Mascis (Dinosaur Jr.) gespeeld werden: beschroomd maar onbevreesd, alsof hij thuis voor de spiegel stond. 'Heal', de song, was de bom die het al was, maar dan anders - net als de rest herkneed voor het groepje. 'Woke Up to the Light' was uitstekend, 'Shut In' nog beter. De Bruce Springsteen-track die er geen is - Strand Of Oaks zou er helemaal op het eind nog een échte spelen - met die dodelijke openingszin: 'I was born in the middle / Maybe too late / Everything good had been made.' Elke keer als we dat horen, treedt de angst in: 'Zou het?'

Zou iemand Showalter vooraf verteld hebben dat zijn overleden held Jason Molina in 2007 met Magnolia Electric Co op het podium van de 4AD stond? We hadden gezworen dat hij er tijdens 'JM', de hyperintense ode aan de kleine gitarist, opnieuw stond, onzichtbaar achter Tim: onmogelijk dat dit het werk was van slechts één gitaar.

'JM' ging net zo goed over Showalter als over Molina, net als alle songs in zijn bescheiden songbook. Ze werden stuk voor stuk gebracht alsof hij ze ter plekke uit z'n dagboek scheurde, met woeste gebaren en een overtuiging die alleen rockers en pubers zich kunnen permitteren. Toen hij in 'For Me' de zon vijf, nee, tíén keer los uit de hemel liet vallen, geloofde je hem. En tussen de liedjes in was hij lief, blij en roze; een grote baby die ons nog het liefst allemaal samen in z'n potige armen had gedrukt. Bijzondere ervaring.

Bottomline: Strand of Oaks méénde het; Showalter wordt op z'n 35ste, na vele crisissen, gedreven door een overtuiging en goesting in het volle leven die door de meeste mensen onderweg verloren wordt gelegd. Dolblij dat kleine Boris het nog allemaal zal beleven, zielsgelukkig dat wij niet meer jong hoeven te zijn. Maar wel lekker een halfuur te laat thuis gekomen!


Moment

'Heal': de song van het jaar was ook de song van de avond.


Quote

'Thanks for sharing this with me.' Slechts één van vele bedankjes, complimenten en loftuitingen aan ons adres.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234