Concertreview: System of a Down op Rock Werchter 2017

Als er de laatste tien jaar ooit een gepaste tijd was om System of a Down neer te poten op het hoofdpodium, dan wel nu. Een groep heeft een bestaansreden nodig, en kijk: voor het eerst in acht jaar woont er nog eens één in het Witte Huis, de kloppende roos in het vizier van Serj Tankian en de zijnen.

'Atoomontploffingen, propaganda van Leni Riefenstahl, rollende tanks, betogingen, en katjes. Kàtjes, ja.'

Het was ons dan ook lange tijd onduidelijk of - en zo ja, waaróm - System of Down eigenlijk nog bestond. Platen kwamen er niet meer, optredens waren er zelden, de president was een toffe knul. De jaren gingen voorbij: drummer John Dolmayan kweekte vet, gitarist Daron Malakian kocht een hoed, bassist Shavo ging nog wat meer op Nic Balthazar lijken, en Serj Tankian ging een nachtwinkel openen in het Mechelse.

En toch stonden we in 2017 weer naar System of a Down te kijken. Toegegeven, wel op een avond die samengesteld was door een stagiair met geheugenverlies die zich niets meer herinnerde van wat na 2005 gebeurd was, maar: dat telde ook. SOAD is op veel manieren geen Radiohead, maar toch vooral op vlak van songkeuze: B-kanten hebben evenveel kans op een plaats in de setlist als hun hits, hun eerste plaat is hen even veel waard als hun laatste - al vervaagt het onderlinge verschil wellicht makkelijk eens er twaalf jaar gepasseerd is sinds die laatste plaat. Alleen oud spul dus, maar de kwalen die Tankian erin aanklaagt staan ook vandaag nog altijd als een Wit Huis. De aanklachten waren niet verjaard: politiegeweld ('Mr Jack'), de war on drugs ('Prison Song'), grootstadsarmoede ('Toxicity'), transcendentie ('Aerials'), en gelukkig ook veel, véél onzin ('Cigaro', 'Radio/Video', 'Chop Suey', een flard 'I Feel Love' van Donna Summer, enz.). Op de videomuur achter hen: montages van atoomontploffingen, propaganda van Leni Riefenstahl, rollende tanks, betogingen, en katjes. Kàtjes, ja.

Gek genoeg zijn de leden zelf mettertijd dan weer net gekalmeerd. Op Youtube staat ergens het integrale optreden te bekijken dat een piepjong System of a Down in 1997 gaf in de Whiskey A Go Go in Los Angeles, één van de concerten waardoor Rick Rubin hen in het oog kreeg. Graatmager zijn ze daar, maar valt vooral op op die beelden: noodzaak, Sturm, Drang, grillen en grollen. Wie ze in Werchter bezig zag, kon daarmee vergeleken vooral berusting zien, en schik. Tankian heeft na jaren steen en been klagen over al wat scheef zit in de wereld er het zwijgen toe gedaan. De boodschappen in de songs zijn duidelijk genoeg, maar dat neemt niet weg dat het zonde is dat z'n stem ook niet onaangeroerd is gebleven: elk decennium schakelt ze een octaaf hoger - 'een omgekeerde Leonard Cohen', zoals dat heet. Verwacht wordt dat hij tegen 2020 alleen nog maar hoorbaar zal zijn voor honden.

Laten we dan tot slot ook nog even stilstaan bij wat System of a Down niét deed, en wat de eigenlijke achilleshiel van dit optreden was. Nooit heeft er een grotere clown in het Witte Huis gezeten, nooit deden kleine handjes er zoveel verkeerd. Maar daarover werd met geen woord gerept op het podium: Trump moest het stellen met een piepkleine figurantenrol in één archiefclipje in de achtergrond. Voor bands die ooit de woelige millenniumwisseling wisten te overleven door hun vinger aan de pols is dat zonde, maar voor een groep die zelfs met hun naam 'het systeem' een hak wil zetten, neigt dat al een beetje naar schuldige nalatigheid. In een Werchter-editie waarin Tom Morello 'Fuck Trump' op z'n gitaar had hangen, en zelfs Arcade Fire op het hoofdpodium uit hun weg ging om de Grote Oranje Roerganger te kakken te zetten, zei System of Down bitter weinig. Tenzij ze een toekomst ambiëren als karaokegroep is dat jammer. Een mens zou nog hopen dat ze het opsparen voor iets.

En toch: nog altijd geloofwaardiger dan de PS.


Het moment

Gitarist Daron Malakian had twee verschillende schoenen aangetrokken, en hoopte dat u daar niets van zou zeggen.


Het publiek

Knotsen en bonken. Het beste van de hele tour, als u de band moest geloven. Ooit moet een band dat toch eens menen, niet?


Quote

'Miauw miauw miauw miauw miauw' - Dat was tijdens die katjes.


Tweet


De punten van Demi voor System of Down: anderhalve duim omhoog!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234