Concertreview: The Afghan Whigs in de Ancienne Belgique

Greg Dulli en zijn klankkast slaan en zalven, klauwen en knuffelen. The Afghan Whigs gaven een masterclass nostalgie waarbij de deelnemers zich ofwel oud of jong voelen. Of allebei.

Bij aanvang werd een uitverkochte Ancienne Belgique de levieten gelezen. De bode die werd uitgestuurd droeg het publiek op om geen flits te gebruiken. De onverlaat die halfweg het concert de regels aan zijn laars lapte, werd prompt de huid vol gescholden door de frontman. U zal ons niet horen zeggen dat rock-’n-roll dood is, maar dat kwalijke hoestje noopt toch tot consultatie bij de dienstdoende arts.

Tergend traag kwam de opperpruik het podium opgeslenterd. Gewapend met enkel een micro zette hij op zijn uppie ‘Birdland’ in, tevens de opener van hun laatste worp ‘In Spades’, en gleed naadloos over in ‘Arabian Heights’ en ‘Matamaros’. Het behoeft geen twijfel in welke winkel Tom Barman bijwijlen zijn mosterd aanschaft. Een eerste hoogtepunt kwam er in de vorm van ‘Honky’s Ladder’. Vervlogen tijden schoten ons voor de geest waarin we voor een krakkemikkige stereoketen, met een cassette in de aanslag, naar De Afrekening luisterden in de hoop op het juiste moment de opnameknop in te drukken. Hoé vervlogen, vraagt u? De Afrekening werd toen nog gewoon op zondagochtend de ether ingejaagd. Dan weet u het wel. Het zou niet de laatste windhoos van nostalgie blijken. Het ietwat oudere publiek knikte instemmend en liet zich de pils welgevallen. De pubers die intussen alleen thuis zaten, deden wellicht hetzelfde.

Tijdens de eerste tonen van ‘Debonair’ kwamen de nineties opnieuw om de hoek turen. Een kwarteeuw na datum blijft het nummer overeind staan als een wolkenkrabber van waarop het aardig vertoeven is. ‘Oriole’, misschien wel het beste nummer dat ronddraaft op het uitstekende ‘In Spades’, stelde een tikje teleur doordat het zich overgaf aan een overenthousiaste galop. Hold your horses boys. ‘Going to Town’ werd in een ingetogen versie aan de piano gebracht, gevolgd door het uiterst genietbare 'Fountain & Fairfax’ en ‘Somethin’ Hot’. Een nummer was zelden toepasselijker aangezien de temperatuur in de zaal ondertussen te vergelijken was met de Venezolaanse jungle medio augustus. Ons koninkrijk voor een nieuw overhemd. Met ruitjes.

The Afghan Whigs bleken niet vies van een cover: ‘Boys of Summer’ kreeg een Mogwai-jasje aangemeten en ‘Ooh La La’ van The Faces dreigde Rod Stewart in de vergeetput te doen belanden. Waarom dan geen vier sterren, horen we u denken. Sommige nummers zullen het nu eenmaal niet tot werelderfgoed schoppen en ergens op ons notitieboekje ontcijferden wij de woorden ‘langdradig’ en ‘overbodig’. Maar vergis u niet: Greg Dulli en zijn Whigs zijn weldegelijk vakmannen van de zuiverste soort waarop de tand des tijds zich stuk bijt.

You are wonderful’, sprak hij na afloop. Jij ook Greg, jij ook. Wij zitten intussen op zolder, op zoek naar die cassette.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234