Concertreview: The Roots op Couleur Café 2017

The Roots zijn niet alleen het niet-zo-geheime ingrediënt van The Tonight Show, de band is een unicum in de hiphopwereld. Rappers met live bands stellen dikwijls teleur. Het klinkt te bombastisch, het verliest zijn rauwe randje, het wordt theater. Als we helemaal eerlijk zijn: zelfs Kendrick Lamar - nu is dat wel anders - klonk eerst wat slap met z’n band. Waarom werkt het bij The Roots - al decennia lang - wel? Het korte antwoord: The Roots heeft Questlove.

Questlove is niet alleen een vriendelijke beer, die tranen in zijn ogen krijgt als je hem voor zijn verjaardag een oude poster van de Motortown Revue of een bootleg cassette van Kool DJ Red Alert geeft. De beste man is tevens (en vóóral) een vleesgeworden metronoom. Vergeet alle andere keren dat we die vergelijking gebruikten. We hebben het nooit écht gemeend. Zijn breakbeats zijn zó godvergeten rete strak. Tijdens een drum-off met Justin Bieber in de show van zijn voornaamste werkgever, Jimmy Fallon, moest hij de Biebs noodgedwongen laten winnen. De schande! Nu vuurt hij met zijn linkerhand messcherpe roffels de weide op, terwijl zijn rechter door Snapchat-stories scrolt en zijn laatste mails typt.

De zweetdruppels in de baard van Tariq ‘Black Thought’ Trotter - alle stoere donkere mannen in Philadelphia hebben prachtige baarden - fonkelen net zoals zijn als zijn zilveren halssnoer. Damon ‘Tube Gooding Jr.’ Bryson heeft zijn Sousafoon - een koperen gevaarte dat normaliter als een gouden cobra om zijn lichaam krult - thuisgelaten. De tamboerijn bleek toch wat reisvriendelijker. Ruim 100 minuten lang speelt ‘The Legendary Roots’ tot de rand toe volgepropte nummers, die virtuoos in elkaar overlopen, flink klotsen en dikwijls overstromen. Tijdens ‘Break You Off’ proberen we net zo zwoel onze likken lippen richting de dames als LL Cool J doet en tijdens ‘Rolling With Heat’ schreeuwen we: ‘eastside, westside’.

Questlove trekt af en toe de boel bij elkaar en legt er een knoop in. Dat is soms ook wel nodig. Gitarist ‘Captain’ Kirk Douglas propt stukjes van Sade’s ‘Sweetest Taboo’ in zijn solo en mengt dat vervolgens tot een soort twelve bar blues a la John Lee Hooker. Na een ‘Eye Of The Tiger’ remix van knopjedrukker Jeremy Ellis, klinkt die cover ‘Jungle Boogie’ van Kool and The Gang niet meer zo ver gezocht. Zelfs de themesong van Mario komt voorbij. Gehesen in een trap-jasje, dat dan weer wel. Het refrein ‘You Got Me’ - op de plaat worden ze bijgestaan Erykah Badu en Jill Scott - wordt overgelaten aan Captain Kirk die een wedstrijdje hoge noten halen met zijn eigen gitaar aangaat. What else? Black Thought met een triplet flow: mumblerap klonk zelden zo verstaanbaar. De bastaard, Rock ‘n’ Roll, die tijdens The Seed 2.0. is verwekt, wordt, direct daarna, tijdens de cover van Curtis Mayfield’s ‘Move On Up’ getroost. De avond eindigt zoals het ooit in de vroege jaren 90 op de straten van Philadelphia begon: freestyles van Black Thought over de moorddadige breakbeats van Questlove. Et cetera ad infinitum.

Trouwens, nooit gedacht we op Couleur Café een ganse weide ‘Sweet Child ‘O Mine’ zouden horen meekelen. Hiphop is stadionrock. Vraag het maar aan Coely en Roméo Elvis. Dat groene podium was véél te klein. Hiphop is niet de toekomst, hiphop is er al. De langstlopende talkshow in de wereld, The Tonight Show, van Johnny Carson en Jay Leno, heeft een hiphop act uit de jaren 90 als huisband. Hiphop is pop.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234